Jak-14

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jak-14
Як-14
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze w Rostowie nad Donem,
Konstruktor Biuro konstrukcyjne Jakowlewa
Typ ciężki szybowiec desantowy
Konstrukcja górnopłat o konstrukcja drewnianej, podwozie – stałe
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1949
Lata produkcji 1950 -?
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 26,15 m
Długość 18,44 m
Powierzchnia nośna 97,55 m²
Masa
Własna 3095 kg
Startowa 6750 kg (maksymalna)
Do lądowania 3655 kg
Dane operacyjne
Przestrzeń ładunkowa
do 3655 kg lub 35 żołnierzy z pełnym wyposażeniem o równoważnej masie
Użytkownicy
ZSRR, Czechosłowacja
Rzuty
Rzuty samolotu

Jak-14 (ros. Як-14) – radziecki ciężki szybowiec desantowy z okresu po II wojnie światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu II wojny światowej nastąpił rozwój wojsk powietrznodesantowych w ZSRR, w celu zwiększenia ich skuteczności rozpoczęto pracę nad budową szybowców transportowych służących do przewozu sprzętu oraz żołnierzy. Wśród zamówiony projektów znalazł się średni szybowiec transportowy, którego opracowanie i budowę zlecono zespołowi kierowanemu przez Aleksandra Jakowlewa.

Opracowany przez Jakowlewa szybowiec otrzymał oznaczenie Jak-14 i został zbudowany w 1948 roku.

W 1949 roku został on oficjalnie zademonstrowany na święcie lotnictwa radzieckiego, a następnie wprowadzony do produkcji seryjnej. Zbudowano 413 szybowców tego typu.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Szybowiec Jak-14 po rozpoczęciu produkcji seryjnej wszedł do użycia jednostek desantowych Armii Radzieckiej. W jednostkach tych służył do przewozu sprzętu np. armaty kal. 76 mm wraz z samochodem GAZ-67B czy działa samobieżnego ASU-57. Szybowiec Jak-14 były holowany przez samoloty Ił-12D. Szybowce były używane w jednostkach desantowych do końca lat pięćdziesiątych, gdy zaczęto je zastępować samolotami An-12, śmigłowcami Mi-4 i Mi-6.

W marcu 1954 roku użyto tych szybowców do dostarczenia sprzętu w tym spychaczy do arktycznej stacji badawczej SP-4 znajdującej się na krze w pobliżu Bieguna Północnego, jest to jedyny przypadek użycia szybowców do transportu w Arktyce.

Kilka szybowców Jak-14 otrzymało lotnictwo Czechosłowacji, gdzie nosiły one oznaczenie NK-14. Podobnie jak w ZSRR używano ich do końca lat 50.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Szybowiec Jak-14 był zbudowany w układzie górnopłata zastrzałowego. Konstrukcja drewniana.

Kadłub o konstrukcji półskorupowej o prostokątnym przekroju poprzecznym. Ładownia była dostępna po odchyleniu w prawą stronę nosowej części kadłuba. Kabina załogi umieszczona była na grzbiecie kadłuba. Płat szybowca był trójdzielny, wyposażony w klapy tylne i lotki. Posiadał wzmocnienie w postaci pojedynczych zastrzałów.

Podwozie trójpodporowe, amortyzowane z przednim kółkiem.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Królikiewicz, Szybowce transportowe, wyd. MON Warszawa 1985 ISBN 83-11-07162-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]