Jak-14
| Jak-14 Як-14 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Producent | Jakowlew, Zakłady Lotnicze Rostvertol, |
| Typ | ciężki szybowiec transportowo-desantowy |
| Konstrukcja | górnopłat o konstrukcja drewnianej, podwozie – stałe |
| Załoga | 2 |
| Historia | |
| Data oblotu | 1949 |
| Lata produkcji | 1950 -? |
| Dane techniczne | |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 26,15 m |
| Długość | 18,44 m |
| Powierzchnia nośna | 97,55 m² |
| Masa | |
| Własna | 3095 kg |
| Startowa | 6750 kg (maksymalna) |
| Do lądowania | 3655 kg |
| Dane operacyjne | |
| Przestrzeń ładunkowa | |
| do 3655 kg lub 35 żołnierzy z pełnym wyposażeniem o równoważnej masie | |
| Użytkownicy | |
| ZSRR, Czechosłowacja | |
| Rzuty | |
 |
|
Jak-14 (ros. Як-14) – radziecki ciężki szybowiec transportowo-desantowy z okresu po II wojnie światowej
Spis treści |
Historia [edytuj]
Po zakończeniu II wojny światowej nastąpił rozwój wojsk powietrznodesantowych w ZSRR, w celu zwiększenia ich skuteczności rozpoczęto pracę nad budową szybowców transportowych służących do przewozu sprzętu oraz żołnierzy. Wśród zamówiony projektów znalazł się średni szybowiec transportowy, którego opracowanie i budowę zlecono zespołowi kierowanemu przez Aleksandra Jakowlewa.
Opracowany przez Jakowlewa szybowiec otrzymał oznaczenie Jak-14 i został zbudowany w 1948 roku.
W 1949 roku został on oficjalnie zademonstrowany na święcie lotnictwa radzieckiego, a następnie wprowadzony do produkcji seryjnej. Zbudowano 413 szybowców tego typu.
Użycie [edytuj]
Szybowiec Jak-14 po rozpoczęciu produkcji seryjnej wszedł do użycia jednostek desantowych Armii Radzieckiej. W jednostkach tych służył do przewozu sprzętu np. armaty kal. 76 mm wraz z samochodem GAZ-67B czy działa samobieżnego ASU-57. Szybowiec Jak-14 były holowany przez samoloty Ił-12D. Szybowce były używane w jednostkach desantowych do końca lat pięćdziesiątych, gdy zaczęto je zastępować samolotami An-12, śmigłowcami Mi-4 i Mi-6.
W marcu 1954 roku użyto tych szybowców do dostarczenia sprzętu w tym spychaczy do arktycznej stacji badawczej SP-4 znajdującej się na krze w pobliżu Bieguna Północnego, jest to jedyny przypadek użycia szybowców do transportu w Arktyce.
Kilka szybowców Jak-14 otrzymało lotnictwo Czechosłowacji, gdzie nosiły one oznaczenie NK-14. Podobnie jak w ZSRR używano ich do końca lat 50.
Opis konstrukcji [edytuj]
Szybowiec Jak-14 był zbudowany w układzie górnopłata zastrzałowego. Konstrukcja drewniana.
Kadłub o konstrukcji półskorupowej o prostokątnym przekroju poprzecznym. Ładownia była dostępna po odchyleniu w prawą stronę nosowej części kadłuba. Kabina załogi umieszczona była na grzbiecie kadłuba. Płat szybowca był trójdzielny, wyposażony w klapy tylne i lotki. Posiadał wzmocnienie w postaci pojedynczych zastrzałów.
Podwozie trójpodporowe, amortyzowane z przednim kółkiem.
Biografia [edytuj]
- Tadeusz Królikiewicz, Szybowce transportowe, wyd. MON Warszawa 1985 ISBN 83-11-07162-4.
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||
|
||||||||||||||||||||||||||
