Jak-41

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jak-41
Jak-41M (Jak-141) w 1992
Jak-41M (Jak-141) w 1992
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent biuro konstrukcyjne Jakowlewa
Typ myśliwiec pionowego startu i lądowania
Konstrukcja metalowa
Załoga 1
Dane techniczne
Napęd 1 silnik turboodrzutowy MNPK Sojuz R-79 V-300 + 2 silniki startowe RD-41
Ciąg 152 kN + 2 × 40,2 kN
Wymiary
Rozpiętość 13,97 m
Długość 18,30 m
Wysokość 5,00 m
Powierzchnia nośna 31,7 m²
Masa
Własna 11,65 t
Startowa 19,5 t
Osiągi
Prędkość maks. 1,7 macha (2080 km/h)
Pułap 50 850 stóp (15 500 m)
Zasięg 1400 km
Promień działania 690km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
Działko 30 mm GSh-301 z zapasem 120 nabojów
4 zaczepy na uzbrojenie o łącznej masie 2600 kg.
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jak-41 (ros. Як-41 w kryptonimie NATO Freestyle) – radziecki ponaddźwiękowy samolot pionowego startu i lądowania[1]. Konstrukcja powstała w biurze konstrukcyjnym Jakowlewa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad Jakiem-41 rozpoczęto w 1975 roku, kiedy uznano, że jego poprzednik Jak-38 nie spełnia stawianych mu wymagań. Przed konstruktorami postawiono wysokie wymagania. Samolot początkowo miał być naddźwiękowym myśliwcem przechwytującym pionowego startu i lądowania, operującym z lotniskowców, jednak w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych zdecydowano zmienić wymagania na myśliwiec wielozadaniowy zdolny do atakowania celów naziemnych i nawodnych.

Pierwszy start Jaka-41 miał miejsce 9 marca 1987 roku. Po wylądowaniu znalezione zostały pęknięcia w kadłubie, co spowodowało wstrzymanie testów samolotu. Po dwóch latach rozpoczęto kolejne próby, wykonano wtedy pierwszy pionowy start oraz przekroczono barierę dźwięku – samolot osiągnął prędkość 1400 km/h.

W 1991 roku na jednym z czterech prototypów pilot oblatywacz Andriej Sinicy ustanowił kilka rekordów. Prototyp ten nazwano Jak-41M (Jak-141) i pod takim oznaczeniem samolot był później prezentowany.

W 1991 roku z powodu obcięcia wydatków wojskowych przerwano finansowanie programu. Biuro Jakowlewa próbowało ratować projekt. Planowano zmodyfikować płatowiec, który miał zmieścić więcej paliwa, zwiększyć powierzchnię nośną oraz zmniejszyć powierzchnie odbicia radarowego. Nigdy jednak nie zrealizowano tych planów.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Samolot wykonany jest w 26% z materiałów kompozytowych. Załogę stanowi jeden pilot.

Napęd[edytuj | edytuj kod]

Samolot napędza silnik startowo-marszowy MNPK Soyuz R-79 o ciągu 152 kN. Dysza silnika może być odchylona o 95 stopni dzięki czemu samolot może startować pionowo. Jak-141 posiada również dodatkowe dwa silniki startowe RD-41 każdy o ciągu 40,2 kN

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Jednolufowe działko GSz-301 kal 30mm. Samolot posiada 4 wysięgniki na których można podwieszać pociski klasy powietrze-powietrze R-77, R-27, R-73, lub rakiety przeciwokrętowe Ch-31A i Ch-35, oraz pociski przeciwko celom naziemnym Ch-31P Ch-58 i Ch-25MP. Na wysięgnikach można też podwiesić pociski niekierowane i bomby.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Do teraz nigdy nie odsłonięto dyszy silnika. Nawet na pokazach lotniczych w Moskwie pozostawiono ją zakrytą.

Przypisy

  1. Piotr Butowski, Lotnictwo Wojskowe Rosji Tom I, Warszawa, Wydawnictwo Lampart & Piotr Butowski s.9-14, 1995, ISBN 83-902554-5-6.