Jakub I Cypryjski

Z Wikipedii

Jakub I Cypryjski, Jakub I de Poitiers-Lusignan (1334 – 9 września 1398) - król Cypru w latach 1382–1398. Był czwartym synem króla Hugona IV (trzecim z drugiego małżeństwa), a królem został po śmierci swojego bratanka - Piotr II.

Po śmierci Hugona IV jego najstarszy syn - Gwidon, książę Galilei już nie żył, więc tron objął jego kolejny syn - Piotr I, który rządził przez 10 lat - aż został zamordowany. Wdowa po Piotrze I - Eleonora Aragońska z Gandii, aby pomścić śmierć męża poprosiła Genueńczyków by napadli na Cypr. Atak ten nastąpił w kwietniu 1373. Genueńczycy podbili Famagustę, aresztowali Piotra II razem z jego matką i zamordowali rycerzy, którzy wcześniej zamordowali Piotr I. Jakub walczył z najeźdźcami w Kyrenii, ale musiał opuścić wyspę w 1374. Zamieszkał na Rodos, gdzie został aresztowany razem z żoną przez Genueńczyków i zabrany do Genui.

Po bezpotomnej śmierci Piotr II, w 1382, cypryjski parlament zadecydował o przyznaniu korony Jakubowi. Ten musiał podpisał traktat pokojowy z Genueńczykami, którzy w końcu uwolnili go z niewoli w 1383. Jakub wrócił na Cypr, ale nie został tam zaakceptowany, opuścił więc wyspę. Wrócił ponownie w kwietniu 1385 i wtedy został przywitany bardzo entuzjastycznie. Został koronowany na króla Cypru w maju 1385 w Nikozji, w katedrze św. Zofii, w 1389 został koronowany na króla Jerozolimy i w 1396 (po śmierci króla Leo VI w 1393) - na króla Małej Armenii.

[edytuj] Małżeństwo i potomstwo

Jakub poślubił w 1372 swoją rodaczkę Helvis Brunswick-Grubenhagen (córkę Filipa Brunszwickiego, konstabla Jerozolimy, oraz Helizji de Dampierre). Z tej okazji Jakub sam został konstablem Cypru. Para miała 12 dzieci: