James Blake
| James Blake | |
 |
|
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Miejsce zamieszkania | Tampa, Floryda |
| Data i miejsce urodzenia | 28 grudnia 1979 Yonkers, Nowy Jork |
| Wzrost | 185 cm |
| Masa ciała | 83 kg |
| Gra | praworęczna, jednoręczny backhand |
| Status profesjonalny | 1999 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | Brian Barker |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 10 |
| Najwyżej w rankingu | 4 (20 listopada 2006) |
| Australian Open | QF (2008) |
| Roland Garros | 3R (2006) |
| Wimbledon | 3R (2006, 2007) |
| US Open | QF (2005, 2006) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 5 |
| Najwyżej w rankingu | 31 (31 marca 2003) |
| Australian Open | QF (2005) |
| Roland Garros | 2R (2002) |
| Wimbledon | SF (2009) |
| US Open | 2R (2001-2002) |
| Strona internetowa | |
James Riley Blake (ur. 28 grudnia 1979 w Nowym Jorku) – amerykański tenisista, specjalizujący się w grze na nawierzchni twardej. W całej karierze wygrał dotychczas 15 turniejów (10 singlowych i 5 deblowych). Pierwsze zwycięstwo odniósł w 2002 roku w Memphis, a ostatnie w 2007 w New Haven. Obecnie[1] zajmuje 59. pozycję w rankingu ATP.
Od roku 2001 reprezentuje swój kraj w Pucharze Davisa. W sezonie 2007 zdobył z zespołem tytuł pokonując w finale Rosję. W Pucharze Hopmana zwyciężył dwukrotnie, najpierw w 2003 z Sereną Williams, a rok później z Lindsay Davenport.
Jego pierwszym trenerem został Brian Barker, który współpracował z nim do października roku 2009, a zastąpił go Kelly Jones[2]. W 1999 rozpoczął występy w gronie tenisistów zawodowych, a rok później, po wygraniu dwóch turniejów niższej rangi – challengerów, uzyskał tytuł "debiutanta sezonu".
Spis treści |
[edytuj] Kariera tenisowa
[edytuj] Lata juniorskie
Najlepszym wynikiem juniorskim Amerykanina jest finał Mistrzostw Stanów (USTA National Closed Championships) z sierpnia 1997 roku. W meczu finałowym przegrał z Peruwiańczykiem Rodolfo Rake 0:6, 6:4, 4:6[3]. W deblu jest ćwierćfinalistą US Open z 1997 roku. Wspólnie z Brianem Vahalym przegrali spotkanie o półfinał z Australijczykami Lleytonem Hewittem i Nathanem Healeyem[3].
Łącznie w singlu rozegrał 15 meczów, z których 9 wygrał, z kolei w deblu zagrał w 9 pojedynkach zwyciężając 5 razy. Najwyżej w juniorskiej sklasyfikacji singlowej był na 92. miejscu (31 grudnia 1997), natomiast w zestawieniu deblistów na 231. pozycji (31 grudnia 1997).
[edytuj] 1999-2001
Amerykanin rozpoczął występy w gronie zawodowców od czerwca 1998, jednak licencję profesjonalisty otrzymał w roku 1999. Na początku roku 1999 wygrał turniej rangi Futures w Orlando (Futures F1). Pod koniec czerwca zwyciężył we futuresie rozgrywanym w Kanadzie (F2). W sierpniu zadebiutował w wielkoszlemowym US Open, otrzymując od organizatorów tzw. dziką kartę. W pojedynku I rundy uległ 2:6, 2:6, 1:6 rodakowi Chrisowi Woodruff. W listopadzie wygrał dwa turnieje futuresowe – (F19) w Haines City oraz (F20) w Clearwater.
Od roku 2000 zaczął regularnie startować w turniejach z serii challengerow, odnosząc triumf we wrześniu w Houston i w połowie listopada w Rancho Mirage.
W roku 2001 Blake doszedł w styczniu do finału challengera w Waikoloii, przegrywając w decydującym meczu z Andym Roddickiem. Następnie, w maju osiągnął finał rozgrywek w Birmingham. Pojedynek finałowy przegrał z Gruzinem Iraklim Labadze. W lipcu tegoż roku awansował po raz pierwszy w karierze do półfinału w turnieju rangi ATP Tour na trawiastych kortach w Newport. Mecz o finał przegrał z Brytyjczykiem Martinem Lee. Na początku sierpnia, podczas amerykańskiego US Open Series, Blake doszedł do III rundy turnieju rangi Masters Series w Cincinnati. Otrzymawszy do US Open dziką kartę dotarł do II rundy, pokonując najpierw w trzech setach Davida Sáncheza. Spotkanie o III fazę zawodów przegrał z późniejszym triumfatorem całego turnieju, Australijczykiem Lleytonem Hewittem. Na początku października uzyskał półfinał turnieju ATP Tour w Tokio, eliminując m.in. Marcelo Ríosa; przegrał z Hewittem. Pod koniec tego samego miesiąca Amerykanin osiągnął finał challengera w Houston, jednak w finale nie sprostał Vincowi Spadei. W połowie listopada wygrał rozgrywki challengerowe w Knoxville.
Dnia 13 sierpnia 2001 roku Blake po raz pierwszy został sklasyfikowany w czołowej setce rankingu światowego – sezon ukończył na 73. miejscu[4].
[edytuj] 2002
Sezon Blake zainaugurował od występu w Australian Open awansując do II rundy. Pokonał 5:7, 7:6(6), 6:3, 6:2 Hiszpana Àlexa Corretję, a przegrał w pięciu setach ze Stefanem Koubkiem. Pod koniec stycznia zwyciężył w challengerze w Waikoloii. W lutym po raz pierwszy w swojej karierze awansował do finału imprezy ATP Tour w Memphis. Pokonał m.in. będącego wówczas na 5. miejscu w rankingu ATP Tommy'ego Haasa i Jana-Michaela Gambilla. W meczu o tytuł przegrał 4:6, 6:3, 5:7 z Andym Roddickiem[5]. W kolejnym turnieju, rozgrywanym w San José Blake osiągnął ćwierćfinał ponownie przegrywając z Roddickiem.
W marcu, podczas amerykańskich turniejów Masters Series odpadł w I rundzie w Indian Wells (porażka z Gambillem) oraz doszedł do IV fazy imprezy w Miami (porażka z Hewittem).
Na kortach ziemnych Blake osiągnął najpierw ćwierćfinał turnieju w Houston, przegrywając z Roddickiem. Podczas zawodów w Monte Carlo, Rzymie i Hamburgu odpadł odpowiednio w I rundzie, ćwierćfinale i ponownie na I etapie. Tegoż roku zadebiutował w wielkoszlemowym Roland Garrosie, dochodząc do II rundy.
Podczas turniejów rozgrywanych na nawierzchni trawiastej awansował do II rundy Wimbledonu, eliminując Mariano Zabaletę, a przegrywając z Richardem Krajicekiem oraz osiągnął finał rozgrywek w Newport, ostatecznie przegrywając w decydującym meczu z Taylorem Dentem 1:6, 6:4, 4:6[6].
W cyklu turniejów wchodzących w skład US Open Series Amerykanin osiągnął w grze pojedynczej II rundę w Toronto i Cincinnati, z kolei w grze podwójnej wygrał wspólnie z Toddem Martinem w Cincinnati, pokonując w finale wynikiem 7:5, 6:3 parę Mahesh Bhupathi-Maks Mirnyj. W połowie sierpnia Blake wygrał swój pierwszy singlowy tytuł rangi ATP Tour w Waszyngtonie, pokonując w drodze po tytuł odpowiednio: Olega Ogorodova, Guillermo Corię, Àlexa Corretję, Andre Agassiego, a w finale rezultatem 1:6, 7:6(5), 6:4 Paradorna Srichaphana[7]. W US Open Amerykanin został pokonany w III rundzie przez Lleytona Hewitta. W październiku doszedł do ćwierćfinału w Wiedniu, ulegając Carlosowi Moyi.
Rok 2002 Blake zakończył 28. miejscu w rankingu[4] oraz z jednym wygranym turniejem (w Waszyngtonie).
[edytuj] 2003
Czwarty swój zawodowy sezon Blake rozpoczął od porażki w I rundzie z Carlosem Moyą w Sydney. Następnie awansował do IV rundy Australian Open, przegrywając z późniejszym finalistą imprezy, Niemcem Rainerem Schüttlerem. W lutym osiągnął półfinał w San Josè, w którym nie sprostał Andre Agassiemu.
Na początku marca uzyskał ćwierćfinał singla w Scottsdale, przegrywając mecz o dalszą fazę z Mariano Zabaletą. W grze podwójnej odniósł swój drugi w karierze końcowy triumf pokonując w finale Australijczyków Marka Philippoussisa i Lleytona Hewitta 6:4, 6:7(2), 7:6(5). Partnerem deblowym Blake'a był Mark Merklein. W Indian Wells Blake doszedł do ćwierćfinału, pokonując m.in. Moyę; przegrał z Gustavo Kuertenem. Następne zawody Masters Series, rozgrywane w Miami zakończył w III etapie po porażce z Robbym Gineprim.
Okres gry na nawierzchni ziemnej Amerykanin rozpoczął od turnieju w Monte Carlo, gdzie odpadł w I fazie rozgrywek. W Houston powtórzył wynik z ubiegłego roku awansując do ćwierćfinału. W Rzymie i Hamburgu przegrywał w I rundach. Drugi wielkoszlemowy turniej, Roland Garros, rozpoczął od zwycięstwa nad Taylorem Dentem. W dalszej fazie nie sprostał Ivanowi Ljubičiciowi, przegrywając w czterech setach.
Na trawiastych kortach Wimbledonu Blake odpadał w II rundzie, po porażce w trzech partiach z Sargisem Sargsianem.
Broniący tytułu wywalczonego w 2002 Blake doszedł do ćwierćfinału w Waszyngtonie, przegrywając z Agassim. W Montrealu i Cincinnati odpadał z rywalizacji w II i III rundzie. Swój pierwszy tegoroczny finał zagrał w Long Island, eliminując m.in. Tommy'ego Robredo. Mecz o tytuł przegrał z Paradornem Srichaphanem 2:6, 4:6. Start w US Open zakończył na III rundzie po porażce z będącym na drugim miejscu w rankingu ATP Rogerem Federerem.
Na koniec roku James Blake został sklasyfikowany jako 37. zawodnik na świecie[4].
[edytuj] 2004
Nowy sezon Amerykanin zaczął od IV rundy w Melbourne, przegrywając w meczu o ćwierćfinał z późniejszym finalistą imprezy Maratem Safinem. W lutym wygrał deblowe rozgrywki w San José, partnerując Mardy'emu Fishowi. W finale odniósł zwycięstwo nad duetem Rick Leach-Brian MacPhie 6:2, 7:5.
Na początku marca Amerykanin uzyskał ćwierćfinał zawodów w Scottsdale, przegrywając z Vincem Spadeą. Podczas turnieju w Indian Wells po raz drugi z rzędu doszedł do ćwierćfinału, wygrywając m.in. z Robbym Gineprim; przegrał z Iraklim Labadze. W Miami został wyeliminowany rozgrywek w I rundzie przez Vinca Spadeę.
W połowie kwietnia, na ziemnych kortach w Houston, Blake po raz trzeci osiągnął ćwierćfinał singla, natomiast w grze podwójnej razem z Fishem wygrał drugi w sezonie turniej, ponownie pokonując ten sam debel – Rick Leach i Brian MacPhie. W Monachium odniósł trzeci w sezonie deblowy triumf, zwyciężając tym razem wspólnie z Markiem Merkleinem w finale z parą Julian Knowle-Nenad Zimonjić 6:2, 6:4.
Na początku maja Amerykanin doznał kontuzji szyi, podczas treningu do turnieju w Rzymie, co uniemożliwiło zawodnikowi start w Roland Garrosie i Wimbledonie. Blake przeżył również śmierć ojca (po chorobie nowotworowej).
Do gry powrócił na turniej w Newport, po blisko dwumiesięcznej przerwie. Amerykanin odpadł z rozgrywek w II rundzie po przegranym pojedynku z Alexem Bogomolovem Jr. Z imprezy w Waszyngtonie odpadł w I fazie. Blake również nie wystąpił w US Open. Ostatni turniej jaki rozegrał w sezonie miał miejsce w połowie września w Delray Beach, jednak odpadł z rywalizacji w II rundzie.
W klasyfikacji na koniec sezonu nazwisko tenisisty widniało na 97. miejscu w rankingu[4].
[edytuj] 2005
Kolejny okres w swojej karierze Blake rozpoczął od startu Australian Open, gdzie po pokonaniu Floriana Mayera przegrał z Lleytonem Hewittem. Pod koniec lutego awansował do ćwierćfinału w Scottsdale, lecz został pokonany przez Vinca Spadeę.
Z turnieju w Indian Wells Amerykanin został wyeliminowany w III rundzie przez Fernando Gonzáleza, z kolei w Miami odpadał II rundzie, pokonany przez Carlosa Moyę.
W Houston Blake doszedł do ćwierćfinału, w którym przegrał z Ekwadorczykiem Nicolásem Lapenttim. W maju nie wziął udziału w turniejach rangi Masters Series rozgrywanych na kortach ziemnych, lecz zagrał w challengerach (również na kortach ceglanych) w Tunica Resorts i Forest Hills. Obie imprezy zakończyły się zwycięstwem Blake'a. W wielkoszlemowym Roland Garrosie doszedł do II rundy, gdzie przegrał ze Stanislasem Wawrinką mimo prowadzenia w setach 2:0. Ostateczny wynik meczu to 6:7(9), 5:7, 6:1, 6:3, 6:4 dla Wawrinki.
Miesiąc gry na kortach trawiastych Blake rozpoczął od startu w Queen's Clubie, osiągając III rundę, w której uległ Francuzowi Sébastienowi Grosjeanowi. W Wimbledonie nie sprostał w I etapie Czechowi Janowi Hernychowi, przegrywając 6:1, 4:6, 6:7(6), 6:7(4).
Podczas US Open Series Blake dotarł do finału imprezy w Waszyngtonie, eliminując po drodze m.in. Czechów Radka Štěpánka i Tomáša Berdycha. Mecz o tytuł przegrał z Andym Roddickiem 5:7, 3:6[8]. Następnie Blake zrezygnował ze startu w Montrealu, ale powrócił do gry na turniej w Cincinnati, gdzie przegrał w I fazie z Rogerem Federerem. Swój drugi turniej ATP Tour wygrał w New Haven, turnieju który bezpośrednio poprzedzał wielkoszlemowy US Open. Blake w drodze po tytuł pokonał m.in. Tommy'ego Haasa, a w finale wynikiem 3:6, 7:5, 6:1 Feliciano Lópeza[9]. Na kortach Flushing Meadows dotarł do ćwierćfinału imprezy wchodzącej w skład wielkiego szlema. Amerykanin pokonał wówczas m.in. wicelidera rankingu singlistów Hiszpana Rafaela Nadala. W meczu o półfinał uległ Andre Agassiemu po pięciosetowym pojedynku 6:3, 6:3, 3:6, 3:6, 6:7(6)[10]. Rozgrywki w stolicy Szwecji, w Sztokholmie, Amerykanin również zakończył zwycięstwem. W meczu o mistrzostwo pokonał Paradorna Srichaphana 6:1, 7:6(6)[11]. Był to już trzeci finał pomiędzy tymi zawodnikami, a drugi zakończony wygraną Blake'a.
Na koniec roku Amerykanin został sklasyfikowany na 23. pozycji w światowym rankingu[4].
[edytuj] 2006
Rok 2006 Blake zaczął triumfu w Sydney. W drodze po mistrzowski tytuł pokonał m.in. szóstego w klasyfikacji ATP Nikołaja Dawydienkę. W starciu finałowym zwyciężył Igora Andriejewa w stosunku 6:2, 3:6, 7:6(3)[12]. Wielkoszlemowy Australian Open ukończył na III rundzie, przegrywając w trzech setach z Tommym Robredo. W lutym doszedł do finału debla w Memphis. Razem z Mardym Fishem przegrał decydujący pojedynek z parą Chris Haggard-Ivo Karlović 6:0, 5:7, 5-10. Rozgrywki singlowe w Las Vegas Amerykanin zakończył swoim kolejnym triumfem. W finale odniósł swoje pierwsze zwycięstwo nad Lleytonem Hewittem 7:5, 2:6, 6:3[13].
W marcu Amerykanin awansował po raz pierwszy w karierze do finału singla rozgrywek Masters Series (w 2002 doszedł do finału debla w Cincinnati). Ten pierwszy finał Blake'a miał miejsce w Indian Wells, gdzie pokonał m.in. Tommy'ego Robredo i Rafaela Nadala. W meczu o tytuł przegrał z Rogerem Federerem 5:7, 3:6, 0:6[14]. W Miami dotarł do ćwierćfinału, gdzie w meczu o półfinał ponownie zagrał z Federerem, z którym po raz kolejny przegrał.
Podczas sezonu na europejskiej mączce w Rzymie Blake odpadł z rywalizacji w I rundzie, natomist w Hamburgu w III fazie turnieju. W Roland Garrosie po pokonaniu Paradorna Srichaphana i Nicolása Almagro przegrał w pięciu setach z Gaëlem Monfilsem.
Okres gry na kortach trawiastych Amerykanin rozpoczął od finału w Queen's Clubie, eliminując po drodze m.in. Gaëla Monfilsa i Andy'ego Roddicka. W finale nie sprostał Hewittowi, z którym przegrał 4:6, 4:6[15]. Trzeci wielkoszlemowy turniej, Wimbledon, Blake zakończył na III rundzie, po porażce z Maksem Mirnym.
Cykl turniejów tworzących US Open Series Blake rozpoczął od zwycięstwa w Indianapolis, gdzie w finale pokonał Roddicka 4:6, 6:4, 7:6(5)[16]. W Toronto i Cincinnati Amerykanin odpadał w II rundach. W US Open osiągnął po raz drugi z rzędu ćwierćfinał, wygrywając wcześniej m.in. z Robredo. Mecz o półfinał przegrał z Rogerem Federerem 6:7(7), 0:6, 7:6(9), 4:6[17].
W końcowej fazie sezonu Blake wygrał pod koniec września w Bangkoku, zwyciężając w finale trzeciego w rankingu Ivana Ljubičicia 6:3, 6:1[18]. Kolejny triumf Amerykanin odniósł w Sztokholmie, pokonując w finale 6:4, 6:2 Jarkko Nieminena[19]. Na koniec roku wystąpił w turnieju Masters Cup, rozgrywanym w Szanghaju. W fazie grupowej Blake pokonał Rafaela Nadala, Nikołaja Dawydienkę i Tommy'ego Robredo. W półfinale wygrał pojedynek z Davidem Nalbandianem[20], a w finale zmierzył się z Rogerem Federerem. Szwajcar pokonał Amerykanina 6:0, 6:3, 6:4
Rok 2006 Blake ukończył jako czwarty zawodnik na świecie[4] z pięcioma wygranymi turniejami.
[edytuj] 2007
Sezon Blake rozpoczął od zwycięstwa w Sydney, pokonując w finałowym meczu Carlosa Moyę 6:3, 5:7, 6:1[21]. W Melbourne uzyskał IV rundę. Wyeliminował Carlosa Moyę, Alexa Kuznetsova i Robby'ego Ginepriego; przegrał z Fernando Gonzálezem. Pod koniec stycznia swój kolejny finał Blake zanotował w Delray Beach. W finałowym meczu przegrał z Xavierem Malissem 7:5, 4:6, 4:6[22].
Podczas amerykańskich Mastersów Blake odpadł w III rundzie w Indian Wells, a w Miami na II etapie.
Sezon na kortach ziemnych Amerykanin zaczął od półfinału w Houston. Pogromcą Blake'a w meczu o finał był Mariano Zabaleta. w Rzymie przegrał swój mecz w II rundzie, z kolei w Hamburgu w III fazie turnieju. Z wielkoszlemowego Roland Garros Blake odpadł w I rundzie po porażce z Ivo Karloviciem.
Na nawierzchni trawiastej Amerykanin osiągnął w połowie czerwca ćwierćfinał turnieju w Halle, przegrywając z Niemcem Philippem Kohlschreiberem, natomiast w Wimbledonie doszedł do III rundy, eliminując Igora Andriejewa i Andrei Pavela, a przegrywając z Juanem Carlosem Ferrero.
W połowie sierpnia, już podczas startu na nawierzchni twardej, Blake awansował do finału w Los Angeles. Mecz o tytuł przegrał z Radkiem Štěpánkiem 6:7(7), 7:5, 2:6[23]. W Indianapolis doszedł do ćwierćfinału, a w Montrealu odpadł w II rundzie. Swój drugi finał singlowy w turniejach Masters Series Blake zagrał w Cincinnati, eliminując m.in. Juana Carlosa Ferrero i Nikołaja Dawydienkę. W finale uległ Federerowi przegrywając 1:6, 4:6[24]. W turnieju Pilot Pen Tennis w New Haven Amerykanin odniósł dziesiąte zawodowe zwycięstwo. W finale pokonał w dwóch setach 7:5, 6:4 Mardy'ego Fisha[25]. W US Open swój udział w turnieju, Blake zakończył na IV rundzie. Pokonał Michaela Russella, Fabrice'a Santoro i Stefana Koubka, a przegrał 6:4, 4:6, 6:3, 0:6, 6:7(4) z Tommym Haasem.
Na początku października Amerykanin uzyskał półfinał w Sztokholmie. Spotkanie, którego stawką był finał przegrał z Thomasem Johanssonem. W swoim kolejnym starcie, na kortach twardych w Bazylei doszedł do finału w konkurencji debla, tworząc parę z Markiem Knowlesem. Mecz finałowy zakończył się przegraną Blake'a i Knowlesa z Bobem i Mikiem Bryanami. Ostatni turniej w sezonie rozegrał w Paryżu (hala Bercy). Blake odpadł z rywalizacji w III fazie po przegranym meczu z Francuzem Richardem Gasquetem.
Na koniec roku Blake został sklasyfikowany jako nr 13. w rankingu światowym[4] z dwoma wygranymi turniejami.
[edytuj] 2008
Podczas edycji turnieju Australian Open, Blake doszedł do ćwierćfinału, przegrywając w nim z Federerem[26]. W Delray Beach awansował do finału, w którym przegrał z Japończykiem będącym poniżej dwusetnego miejsca w rankingu ATP, Keim Nishikorim 6:3, 1:6, 4:6[27]. W połowie lutego uzyskał ćwierćfinał turnieju w San José; przegrał z Robbym Gineprim.
Marcowe turnieje z serii Masters Series w Indian Wells i Miami Blake kończył na ćwierćfinałach, za każdym razem przegrywając z Rafaelem Nadalem.
W kwietniu Amerykanin osiągnął finał turnieju w Houston, rewanżując się Nishikoriemu w I rundzie za porażkę w Delray Beach. W meczu o tytuł ostatecznie został pokonany przez Marcela Granollersa-Pujola 4:6, 6:1, 5:7[28]. W Rzymie awansował do ćwierćfinału, przegrywając potem ze Stanislasem Wawrinką po trzysetowej walce. Z kolei w Hamburgu odpadł w II rundzie wyeliminowany przez Serba Janko Tipsarevicia. Wielkoszlemowy French Open zakończył na II etapie, pokonany przez Ernestsa Gulbisa.
Na trawiastych kortach w Halle, Blake doszedł do półfinału. Mecz o finał przegrał z Philippem Kohlschreiberem. W Wimbledonie, po zwycięstwie w I rundzie nad Christophem Rochusem, przegrał w następnej fazie z Rainerem Schüttlerem.
Rozgrywki w Indianapolis Amerykanin zakończył na półfinale, po przegranym meczu z Dmitrijem Tursunowem. W Toronto osiągnął ćwierćfinał, w którym nie sprostał Nicolasowi Kiefer, a w Cincinnati odpadł w III rundzie, ponownie pokonany przez Ernestsa Gulbisa. W US Open odpadł w III rundzie, po wyeliminowaniu Donalda Younga i Steve'a Darcisa; przegrał w trzech setach z Mardym Fishem.
W sierpniu Blake zagrał na igrzyskach olimpijskich w Pekinie, gdzie w ćwierćfinale pokonał pierwszy raz w karierze Rogera Federera. W półfinałowym spotkaniu nie sprostał Fernando Gonzálezowi przegrywając 6:4, 5:7, 9:11, a w meczu o brązowy medal uległ wynikiem 3:6, 6:7(4) Novakowi Đokoviciowi[29].
W październiku, podczas rozgrywek w Bazylei Amerykanin awansował do ćwierćfinału, w którym musiał uznać wyższość Feliciano Lópeza. W Paryżu (hala Bercy) uzyskał półfinał, w którym przegrał 4:6, 3:6 z Jo-Wilfriedem Tsongą.
Rok 2008 Amerykanin ukończył na 10. miejscu rankingu ATP[4].
[edytuj] 2009
Nowy rok Blake rozpoczął od IV rundy w Australian Open – przegrał 4:6, 4:6, 6:7(3) z Tsongą. Na początku lutego, po pokonaniu m.in. Sama Querreya, awansował do półfinału imprezy w San Josè. Mecz o finał przegrał z Mardym Fishem.
Rozgrywki w Indian Wells Amerykanin zakończył na II etapie po porażce z Fernando Gonzálezem, natomiast w Miami odpadł w III fazie rywalizacji po przegranym meczu z Tomášem Berdychem.
Okres gry na kortach ziemnych rozpoczął od przegranej w I rundzie w Rzymie. Pierwszy tegoroczny finał Blake rozegrał w portugalskim Estoril, pokonując po drodze Nikołaja Dawydienkę. Mecz finałowy przegrał z Hiszpanem Albertem Montañésem 7:5, 6:7(6), 0:6[30]. W Madrycie przegrał swój mecz w III rundzie z Rogerem Federerem. W Roland Garros odpadł już w I rundzie z Argentyńczykiem Leonardo Mayerem.
Drugi w sezonie finał z udziałem Amerykanina miał miejsce na trawiastych kortach Queen's Clubu. W finale spotkał się z faworytem gospodarzy, Andym Murrayem[31], który pokonał Blake'a 5:7, 4:6. Podczas Wimbledonu odpadł w I rundzie, a pogromcą Blake'a był Włoch Andreas Seppi.
W turniejach Legg Mason Tennis Classic i Rogers Cup w Waszyngtonie i Montrealu nie wystąpił. Przedostatni turniej poprzedzający US Open – w Cincinatti Blake rozpoczął, a zarazem i zakończył w I rundzie, przegrywając z Rosjaninem Igorem Kunicynem 6:7(5), 7:6(5), 4:6. W wielkoszlemowym Na kortach Flushing Meadows doszedł do III rundy. W pierwszych dwóch spotkaniach pokonywał swoich rywali w trzech setach. W pojedynku o IV fazę turniejową zmierzył się z Tommym Robredo, z którym przegrał 6:7(2), 4:6, 4:6[32].
Jesienią, podczas turniejów Masters Series w Szanghaju i Paryżu, blake przegrywał w II rundach z Rafaelem Nadalem i Andym Murrayem.
Rok zakończył na 44. miejscu w rankingu ATP Entry[4].
[edytuj] 2010
Nowy sezon Blake zainaugurował od występu w Brisbane, gdzie doszedł do ćwierćfinału. Amerykanin w I rundzie pokonał rozstawionego z nr 5. Sama Querreya, a w kolejnej Francuza Marca Gicquela. Pojedynek o półfinał przegrał z nr 3. rozgrywek, Gaëlem Monfilsem. Pierwszy w sezonie wielkoszlemowy turniej, Australian Open, rozpoczął od zwycięstwa w trzech setach nad Arnaudem Clément. W następnej rundzie rozegrał pojedynek z rozstawionym z nr 4. Juanem Martínem del Potro. Mecz trwał blisko 4 godziny i 20 minut i zakończył się porażką Blake'a w setach 2:3 (4:6, 7:6(3), 7:5, 3:6, 8:10)[33]. Pod koniec lutego Amerykanin dotarł do ćwierćfinału w Delray Beach. Mecz o półfinał przegrał z Ivo Karloviciem.
W marcu Blake doszedł do III rundy turnieju w Indian Wells, pokonując m.in. Davida Ferrera; przegrał z Nicolásem Almagro. W Miami odpadł z rywalizacji na II etapie po porażce z Brazylijczykiem Thomazem Belluccim.
W połowie kwietnia Blake doznał kontuzji kolana, która wykluczyła go z gry na blisko sześć tygodni, przez co nie wystąpił w Roland Garrosie[34]. Do gry powrócił w połowie czerwca, podczas turnieju na nawierzchni trawiastej w Eastbourne, jednak Amerykanin przegrał w I rundzie z Julienem Benneteau 6:7(3), 5:7. Również w I rundzie przegrał podczas Wimbledonu w trzech setach z Robinem Haase.
Na kortach twardych w Los Angeles Amerykanin otrzymał od organizatorów dziką kartę, dzięki czemu nie musiał przechodzić eliminacji do turnieju głównego. W I rundzie pokonał Leonardo Mayera, a w dalszej fazie Benjamina Beckera. Pojedynek o półfinał przegrał w trzech partiach z Feliciano Lópezem. Podczas US Open Amerykanin grał z dziką kartą. W I fazie pokonał w trzech setach Kristofa Vliegena, a w dalszej rundzie po czterosetowym pojedynku Petera Polansky'ego. Mecz o 1/8 finału rozegrał z Novakiem Đokoviciem. Serb wygrał mecz bez straty seta. Po turnieju na nowojorskich kortach Blake ogłosił, że zamierza na dłuższy czas zawiesić grę w tenisa[35]. Do gry Amerykanin powrócił w połowie października w Sztokholmie, gdzie osiągnął ćwierćfinał, eliminując po drodze m.in. rozstawionego z nr 7. Thomaza Bellucciego. Pojedynek o półfinał iprezy Blake przegrał z Jarkko Nieminenem. Następnie Amerykanin wziął udział w turnieju na kortach w Wiedniu, przegrywając jednak w I rundzie z Łukaszem Kubotem.
Rok Blake ukończył poza czołową setką rankingu – na 137. pozycji[4].
[edytuj] 2011
Swój pierwszy turniej w 2011 roku Blake rozegrał w lutym, podczas rywalizacji w San José dochodząc do II rundy. Wyeliminował Jessego Levine'a, a następnie przegrał z późniejszym mistrzem rozgrywek Milosem Raonicem. Kolejny start Blake'a miał miejsce w Memphis, gdzie ponownie awansował do II rundy. Najpierw pokonał Ricarda Mello, a w kolejnej fazie nie sprostał kwalifikantowi Robertowi Kendrickowi. Pod koniec lutego Amerykanin wziął udział w zawodach w Delray Beach, odpadając na II etapie. W I fazie wygrał nad Niemcem Benjaminem Beckerem, a w dalszej uległ Keiemu Nishikoriemu.
W połowie marca Blake otrzymał "dziką kartę" na turniej Masters Series w Indian Wells. W I rundzie wyeliminował Chrisa Guccione'a, a w pojedynku o III rundę został pokonany przez Andy'ego Roddicka. W zawodach rozgrywanych w Miami Amerykanin osiągnął III fazę, po zwycięskich meczach z Michaelem Russellem oraz rozstawionym z nr 27. Thomazem Belluccim. Spotkanie o IV rundę Blake przegrał z Novakiem Đokoviciem. W kwietniu Blake wystartował po raz pierwszy od blisko sześciu lat w turnieju challengerowym, w Tallahassee dochodząc do finału[36]. Spotkanie o finał imprezy przegrał z Donaldem Youngiem.
Na początku maja Amerykanin wystartował w challengerze w Sarasocie, rozgrywanym na zielonej mączce. Blake wygrał zawody, eliminując wcześniej Donalda Younga, natomiast finałowy mecz zakończył się wynikiem 6:2, 6:2 dla Blake'a z Alexem Bogomolovem Jr[37]. Tydzień po tym turnieju Amerykanin wziął udział w challengerze w Savannah. Blake odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale po porażce z Michaelem Russellem. W czerwcu Amerykanin wystartował na Wimbledonie, gdzie odpadł w I rundzie po pięciosetowym meczu z Marcosem Baghdatisem. Następnie Amerykanin wziął udział w zawodach challengerowych rozgrywanym w Winnetce. Turniej zakończył się zwycięstwem Blake'a, który w finale wygrał z Bobbym Reynoldsem[38].
US Open Series Blake rozpoczął od startu w Atlancie, gdzie odpadł z rywalizacji w II rundzie. Ten sam wynik Amerykanin powtórzył w Los Angeles, natomiast podczas turnieju w Waszyngtonie doszedł do III rundy, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. obrońcy tytułu, Davida Nalbandiana[39]. Spotkanie o ćwierćfinał zakończyło się porażką Blake'a z Johnem Isnerem. W połowie sierpnia Blake wziął udział w zawodach rozgrywanych w Cincinnati dochodząc do III rundy, w której został pokonany przez Rogera Federera. Na US Open Blake wyeliminował w I rundzie Jessego Hutę Galunga, po czym przegrał z Davidem Ferrerem.
Jesienią, na początku października amerykański tenisista zagrał w challengerze rozgrywanym w Sacramento, docierając do finału, w którym uległ Ivo Karloviciowi[40]. Następnie Blake wystartował w rozgrywkach szczebla ATP Tour w Sztokholmie, gdzie osiągnął półfinał, po przejściu zwycięsko rywalizacji m.in. z Juanem Martínem del Potro. Pojedynek o awans do finału Blake przegrał z Jarkko Nieminenem.
Sezon Blake zakończył na 59. miejscu w zestawieniu ATP[4].
[edytuj] Rozgrywki drużynowe
(Puchar Davisa i Puchar Hopmana)
W reprezentacji USA w Pucharze Davisa Blake zadebiutował w 2001 roku przeciwko Indiom. Blake wygrał swoje oba spotkania. W 2002 roku doszedł z zespołem do półfinału rozgrywek grając głównie jako deblista w parze z Toddem Martinem. W edycji z 2003 roku wystąpił w I rundzie przeciwko Chorwacji, która pokonała Amerykanów 1:4.
W 2005 zagrał w I rundzie przeciwko Belgom, a w 2006 awansował z reprezentacją do półfinału. W tej fazie rywalami Jankesów byli Rosjanie, którzy wygrali rywalizację 2:3. Blake ze swoich dwóch meczów wygrał jeden z Maratem Safinem 7:5, 7:6(4).
W roku 2007 Amerykanie wygrali całą rywalizację pokonując w finale Rosję. Blake oba swoje mecze zakończył zwycięstwem, pokonując Michaiła Jużnego oraz Dmitrija Tursunowa[41].
W 2008 roku reprezentował swój kraj w I rundzie i w ćwierćfinale. W 2009 doszedł z reprezentacją do ćwierćfinału, w którym Amerykanie zostali pokonani przez Chorwację 2:3, z czego oba swoje pojedynki Blake przegrał.
W Pucharze Hopmana, nieoficjalnych mistrzostwach drużyn mieszanych, Amerykanin zwyciężył dwukrotnie. W roku 2003 razem z Sereną Williams doszedł do finału, eliminując w fazie grupowej Hiszpanię, Uzbekistan oraz Belgię. W rundzie finałowej rywalami Amerykanów byli Australijczycy w składzie: Lleyton Hewitt, Alicia Molik. W swoich meczach Blake pokonał w grze pojedynczej Hewitta 6:3, 6:4, a w deblu wygrał z australijską parą wspólnie z Sereną Willians 6:3, 6:2. Końcowy wynik rywalizacji to 3:0 dla Stanów Zjednoczonych[42].
W edycji Pucharu Hopmana z roku 2004 osiągnął z Lindsay Davenport kolejny finał, w którym pokonali zespół Słowacji. Blake w tej rundzie przegrał swoje spotkanie z Karolem Kučerą 6:4, 4:6, 6:7, a w deblu pokonał z Davenport parę Daniela Hantuchová-Karol Kučera 6:2, 6:3. Wcześniej Davenport pokonała Hantuchovą, dzięki czemu tytuł zdobyli tenisiści z Ameryki Północnej[43].
[edytuj] Styl gry
Blake jest tenisistą praworęcznym, wykonującym jednoręczny backhand. Cechuje go agresywna, ofensywna gra zza linii końcowej[44]. Słynie z silnego i precyzyjnego forehandu[45], który jest uważany za jeden z najlepszych w tenisie. Przy returnie wcześniej składa się niż inni zawodnicy do uderzenia, co powoduje że przeciwnik ma niej czasu na powrotne odbicie. Jednak taka gra jest ryzykowna, gdyż często zbija piłki w taśmę lub aut. Od przyjścia w roku 2009 nowego trenera, Blake zaczął częściej grać techniką serwis-wolej (serve&volley).
[edytuj] Życie prywatne
James Blake jest synem Thomasa (zmarł w lipcu 2004 z powodu choroby nowotworowej) i Betty, która po śmierci męża przeprowadziła się do Anglii. Ma również rodzeństwo: Thomasa, który w przeszłości był tenisistą zawodowym najwyżej sklasyfikowanym w rankingu ATP w listopadzie 2002 na pozycji nr 141. w rankingu deblowym, Chrisa i Howarda. Pierwszy raz z tenisem zetknął się w wieku 5 lat, a kiedy miał 20 lat rozpoczął karierę zawodową. W roku 2005 otrzymał nagrodę ESPY za powrót do światowej czołówki tenisa. W roku 2007 wydał książkę pt. "How I Lost Everything and Won Back My Life", która opowiada o śmierci ojca tenisisty, załamania formy sportowej i powrotu do zawodowego Touru[46]. Dla kariery tenisowej zrezygnował ze studiów na Harvardzie. Również próbował swoich sił jako model[47]. Lubi grać w golfa, baseball oraz koszykówkę.
Jako tenisista zarobił łącznie (stan na 28 listopada 2011) 7 342 281 dolarów amerykańskich[48].
[edytuj] Statystyki turniejowe
[edytuj] Finały turnieju ATP World Tour Finals
[edytuj] Gra pojedyncza (0-1)
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 2006 |  Szanghaj |
Twarda (hala) |  Roger Federer |
0:6, 3:6, 4:6 |
[edytuj] Finały turniejów Masters Series
[edytuj] Gra pojedyncza (0-2)
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 2006 | Indian Wells |
Twarda | Roger Federer |
5:7, 3:6, 0:6 |
| Finalista | 2007 | Cincinnati |
Twarda | Roger Federer |
1:6, 4:6 |
[edytuj] Gra podwójna (1-0)
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| Zwycięzca | 2002 | Cincinnati |
Twarda | Todd Martin |
 Mahesh Bhupathi Maks Mirnyj |
7:5, 6:3 |
[edytuj] Finały w turniejach ATP Tour
[edytuj] Gra pojedyncza (10-14)
|
|
|||||||||||||
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| Finalista | 1. | 24 lutego 2002 | Memphis |
Twarda (hala) | Andy Roddick |
4:6, 6:3, 5:7 |
| Finalista | 2. | 14 lipca 2002 | Newport |
Trawiasta | Taylor Dent |
1:6, 6:4, 4:6 |
| Zwycięzca | 1. | 18 sierpnia 2002 | Waszyngton |
Twarda |  Paradorn Srichaphan |
1:6, 7:6(5), 6:4 |
| Finalista | 3. | 25 sierpnia 2003 | Long Island |
Twarda | Paradorn Srichaphan |
2:6, 4:6 |
| Finalista | 4. | 7 sierpnia 2005 | Waszyngton |
Twarda | Andy Roddick |
5:7, 3:6 |
| Zwycięzca | 2. | 28 sierpnia 2005 | New Haven |
Twarda |  Feliciano López |
3:6, 7:5, 6:1 |
| Zwycięzca | 3. | 16 października 2005 |  Sztokholm (1) |
Twarda (hala) | Paradorn Srichaphan |
6:1, 7:6(6) |
| Zwycięzca | 4. | 14 stycznia 2006 |  Sydney (1) |
Twarda |  Igor Andriejew |
6:2, 3:6, 7:6(3) |
| Zwycięzca | 5. | 5 marca 2006 | Las Vegas |
Twarda | Lleyton Hewitt |
7:5, 2:6, 6:3 |
| Finalista | 5. | 19 marca 2006 | Indian Wells |
Twarda | Roger Federer |
5:7, 3:6, 0:6 |
| Finalista | 6. | 18 czerwca 2006 |  Queen's Club |
Trawiasta | Lleyton Hewitt |
4:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 6. | 23 lipca 2006 | Indianapolis |
Twarda | Andy Roddick |
4:6, 6:4, 7:6(5) |
| Zwycięzca | 7. | 1 października 2006 | Bangkok |
Twarda (hala) |  Ivan Ljubičić |
6:3, 6:1 |
| Zwycięzca | 8. | 15 października 2006 | Sztokholm (2) |
Twarda (hala) |  Jarkko Nieminen |
6:4, 6:2 |
| Finalista | 7. | 19 listopada 2006 | Tennis Masters Cup, Szanghaj |
Twarda (hala) | Roger Federer |
0:6, 3:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 9. | 13 stycznia 2007 | Sydney (2) |
Twarda | Carlos Moyá |
6:3, 5:7, 6:1 |
| Finalista | 8. | 4 lutego 2007 | Delray Beach |
Twarda |  Xavier Malisse |
7:5, 4:6, 4:6 |
| Finalista | 9. | 22 lipca 2007 | Los Angeles |
Twarda |  Radek Štěpánek |
6:7(7), 7:5, 2:6 |
| Finalista | 10. | 19 sierpnia 2007 | Cincinnati |
Twarda | Roger Federer |
1:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 10. | 25 sierpnia 2007 | New Haven |
Twarda | Mardy Fish |
7:5, 6:4 |
| Finalista | 11. | 17 lutego 2008 | Delray Beach |
Twarda |  Kei Nishikori |
6:3, 1:6, 4:6 |
| Finalista | 12. | 20 kwietnia 2008 | Houston |
Ceglana | Marcel Granollers-Pujol |
4:6, 6:1, 5:7 |
| Finalista | 13. | 10 maja 2009 |  Estoril |
Ceglana | Albert Montañés |
7:5, 6:7(5), 0:6 |
| Finalista | 14. | 14 czerwca 2009 | Queen's Club |
Trawiasta | Andy Murray |
5:7, 4:6 |
[edytuj] Gra podwójna (5-2)
|
|
|||||||||||||
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| Zwycięzca | 1. | 11 sierpnia 2002 | Cincinnati |
Twarda | Todd Martin |
Mahesh Bhupathi Maks Mirnyj |
7:5, 6:3 |
| Zwycięzca | 2. | 9 marca 2003 | Scottsdale |
Twarda |  Mark Merklein |
Mark Philippoussis Lleyton Hewitt |
6:4, 6:7(2), 7:6(5) |
| Zwycięzca | 3. | 15 lutego 2004 | San José |
Twarda (hala) | Mardy Fish |
Rick Leach Brian MacPhie |
6:2, 7:5 |
| Zwycięzca | 4. | 18 kwietnia 2004 | Houston |
Ceglana | Mardy Fish |
Rick Leach Brian MacPhie |
6:3, 6:4 |
| Zwycięzca | 5. | 2 maja 2004 |  Monachium |
Ceglana | Mark Merklein |
 Julian Knowle Nenad Zimonjić |
6:2, 6:4 |
| Finalista | 1. | 26 lutego 2006 | Memphis |
Twarda (hala) | Mardy Fish |
 Chris Haggard Ivo Karlović |
6:0, 5:7, 5-10 |
| Finalista | 2. | 28 października 2007 | Bazylea |
Dywanowa (hala) | Mark Knowles |
Bob Bryan Mike Bryan |
1:6, 1:6 |
[edytuj] Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i Masters Series (gra pojedyncza)
| Turniej | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | Wygrane turnieje | Bilans w turnieju |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Turnieje wielkoszlemowe | ||||||||||||||||
| Australian Open |
– | – | – | 2R | 4R | 4R | 2R | 3R | 4R | QF | 4R | 2R | – | – | 0 / 9 | 21-9 |
 French Open |
– | – | – | 2R | 2R | – | 2R | 3R | 1R | 2R | 1R | – | – | 0 / 7 | 6–7 | |
| Wimbledon |
– | – | – | 2R | 2R | – | 1R | 3R | 3R | 2R | 1R | 1R | 1R | 0 / 9 | 7-9 | |
| US Open |
1R | – | 2R | 3R | 3R | – | QF | QF | 4R | 3R | 3R | 3R | 2R | 0 / 11 | 23-11 | |
| Wygrane turnieje | 0 / 1 | – | 0 / 1 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 1 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 3 | 0 / 2 | 0 / 36 | N/A | |
| Bilans spotkań | 0–1 | – | 1–1 | 5–4 | 7–4 | 3–1 | 6–4 | 10–4 | 8–4 | 8–4 | 5–4 | 3–3 | 1-2 | N/A | 56-36 | |
| ATP World Tour Finals | ||||||||||||||||
| Tennis Masters Cup |
– | – | – | – | – | – | – | F | – | – | – | – | – | 0 / 1 | 3–2 | |
| Turnieje Masters Series | ||||||||||||||||
| Indian Wells |
– | 1R | – | 1R | QF | QF | 3R | F | 3R | QF | 3R | 3R | 2R | 0 / 11 | 22–11 | |
| Miami |
– | – | – | 4R | 3R | 1R | 2R | QF | 2R | QF | 3R | 2R | 3R | 0 /10 | 15–10 | |
 Monte Carlo |
– | – | – | 1R | 2R | – | – | – | – | – | – | – | – | 0 / 2 | 1–2 | |
| Madryt |
– | – | – | 1R | 1R | – | – | 2R | 2R | 2R | 3R | – | – | 0 / 6 | 2–6 | |
 Rzym |
– | – | – | QF | 1R | 1R | – | 1R | 2R | QF | 1R | – | – | 0 / 7 | 6–7 | |
 Montreal/Toronto |
– | – | – | 2R | 2R | – | – | 2R | 2R | QF | – | – | – | 0 / 5 | 6–4 | |
| Cincinnati |
– | – | 3R | 2R | 3R | – | 1R | 2R | F | 3R | 1R | 1R | 3R | 0 / 10 | 14–10 | |
| Szanghaj |
Nie ATP Masters Series | 2R | – | – | 0 / 1 | 1–1 | ||||||||||
| Paryż |
– | – | – | 2R | 2R | – | 2R | 3R | 3R | SF | 2R | – | – | 0 / 7 | 8–7 | |
| Hamburg |
– | – | – | 1R | 1R | – | – | 3R | 3R | 2R | NMS | 0 / 5 | 3–5 | |||
| Wygrane turnieje | – | 0 / 1 | 0 / 1 | 0 / 9 | 0 / 9 | 0 / 3 | 0 / 4 | 0 / 8 | 0 / 8 | 0 / 8 | 0 / 7 | 0 / 3 | 0 / 3 | 0 / 64 | N/A | |
| Bilans spotkań | – | 0–1 | 2–1 | 9–9 | 9–9 | 4–3 | 4–4 | 13–8 | 10–7 | 13–8 | 6–7 | 3–3 | 5–3 | N/A | 78–63 | |
| Ranking na koniec sezonu | ||||||||||||||||
| 219 | 212 | 73 | 28 | 37 | 97 | 23 | 4 | 13 | 10 | 44 | 135 | 59 | N/A | |||
Legenda
W, wygrał turniej
F, przegrał w finale
SF, przegrał w półfinale
QF, przegrał w ćwierćfinale
4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie
RR, odpadł w fazie grupowej
–, nie startował w turnieju głównym
Przypisy
- ↑ Stan na 28 listopada 2011
- ↑ James Blake Splits With Coach Brian Barker (ang.). gototennisblog.com. [dostęp 2009-10-08].
- ↑ 3,0 3,1 James Blake – juniors record (ang.). itftennis.com. [dostęp 2010-05-13].
- ↑ 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 South African Airways ATP Rankings History (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2009-12-07].
- ↑ Roddick wins Memphis title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2002-02-24].
- ↑ Dent defeats Blake in R.I. tennis final (ang.). philly.com. [dostęp 2002-07-15].
- ↑ Edward Lee: Blake captures first ATP titlee (ang.). abc.net.au. [dostęp 2002-08-19].
- ↑ Roddick Rolls Blake for 4th 2005 Title at ATP Washington (ang.). tennis-x.com. [dostęp 2005-08-08].
- ↑ Blake wins in Pen final (ang.). highbeam.com. [dostęp 2005-08-29].
- ↑ Stephen M. Silverman: James Blake: U.S. Open's Cinderella Man (ang.). people.com. [dostęp 2005-09-07].
- ↑ Blake Clinches Stockholm Title (ang.). sportinglife.com. [dostęp 2005-10-10].
- ↑ Blake captures Sydney International title (ang.). abc.net.au. [dostęp 2006-01-14].
- ↑ Blake stuns Hewitt in Las Vegas (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2006-03-05].
- ↑ Final Notes – Blake v. Federer (ang.). tennis-x.com. [dostęp 2006-11-18].
- ↑ Hewitt beats Blake to win fourth Queen's Club title (ang.). usatoday.com. [dostęp 2006-06-18].
- ↑ Mark Ambrogi: Blake beats Roddick to win RCA title (ang.). usatoday.com. [dostęp 2006-07-23].
- ↑ Federer outlasts spirited duel with Blake to reach U.S. Open semis (ang.). usatoday.com. [dostęp 2006-09-07].
- ↑ Blake triumphs in Thailand Open (ang.). sportinglife.com. [dostęp 2006-09-25].
- ↑ Blake wins Stockholm Open final (ang.). japantimes.co.jp. [dostęp 2006-10-17].
- ↑ Blake secures final Masters Cup spot (ang.). espn.go.com. [dostęp 2006-11-05].
- ↑ Blake beats Moya in Sydney final (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2007-01-13].
- ↑ Malisse hits back to beat Blake (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2007-02-05].
- ↑ Stepanek stuns Blake in Los Angeles tennis final (ang.). chinadaily.com. [dostęp 2007-07-23].
- ↑ Federer smashes Blake in Cincinnati Masters final (ang.). espn.go.com. [dostęp 2007-08-19].
- ↑ Blake hooks Fish in New Haven (ang.). tvnz.co.nz. [dostęp 2007-08-26].
- ↑ Neil A. Hickey: James Blake Borrows Hope from Big Blue (ang.). bleacherreport.com. [dostęp 2008-01-21].
- ↑ Kei Nishikori of Japan defeats James Blake to win Florida tournament (ang.). nytimes.com. [dostęp 2008-02-18].
- ↑ James Blake Is Still A Choker Upset In Houston Clay Court Final!!! (ang.). gayblackcanadianman.com. [dostęp 2008-04-20].
- ↑ Djokovic beats Blake for bronze (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2008-08-16].
- ↑ Montanes drops Blake for Estoril title (ang.). espn.go.com. [dostęp 2009-05-10].
- ↑ Anna Wilma: Murray faworytem Queen's Club (pol.). tenisklub.pl. [dostęp 2009-06-10].
- ↑ Tommy Robredo defeated James Blake – US Open Tennis 2009 Third Round (ang.). tennisnewsonline.com. [dostęp 2009-09-05].
- ↑ Del Potro edges Blake in classic (ang.). ontennis.com. [dostęp 2010-01-20].
- ↑ Blake Sidelined With Knee Injury (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2010-04-14].
- ↑ Blake rozważa możliwość zakończenia kariery (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2010-08-18].
- ↑ Blake Accepts Tallahassee Challenger Wildcard (ang.). usta.com. [dostęp 2011-04-06].
- ↑ ATP Sarasota – James Blake wins Challenger (ang.). tennisworldusa.org. [dostęp 2011-05-02].
- ↑ ATP Winnetka Challenger – James Blake wins title (ang.). tennisworldusa.org. [dostęp 2011-07-06].
- ↑ Blake defeats defending champ Nalbandian in D.C. (ang.). tennis.com. [dostęp 2011-08-02].
- ↑ Matt Kawahara: Karlovic beats Blake for Natomas tennis title (ang.). sacbee.com, 2011-10-10. [dostęp 2011-10-10].
- ↑ U.S. tops Russia for first Davis Cup title since 1995 (ang.). espn.go.com. [dostęp 2007-12-01].
- ↑ Williams, Blake lead United States to Hopman Cup win (ang.). highbeam.com. [dostęp 2003-01-02].
- ↑ Davenport, Blake lead U.S. to Hopman Cup title (ang.). usatoday.com. [dostęp 2004-01-10].
- ↑ Style gry (pol.). tenisbet.pl. [dostęp 2010-05-19].
- ↑ James Blake (ang.). all-about-tennis.com. [dostęp 2010-05-19].
- ↑ Paul Doyle: Blake Serves A Winner (ang.). accessmylibrary.com. [dostęp 2007-07-10].
- ↑ James Blake (pol.). repka.pl. [dostęp 2009-10-05].
- ↑ James Blake (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2009-10-05].
[edytuj] Bibliografia
- Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2011-02-19].
- Davis Cup profil (ang.). daviscup.com. [dostęp 2011-02-19].
- Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 2011-02-19].
- W bazie danych ITF Tennis Juniors (ang.). itftennis.com. [dostęp 2011-02-19].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- James Blake Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2011-08-08].
- Sylwetka na stronie ESPN Tennis (ang.). espn.go.com. [dostęp 2011-08-08].
- Oficjalna strona Jamesa Blake'a (ang.). jamesblaketennis.com. [dostęp 2011-02-19].
- James Blake (ang.). James Blake.org. [dostęp 2011-02-19].
