James DeGale

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg James DeGale
James DeGale
Pseudonim Chunky
Data i miejsce urodzenia 3 lutego 1986
Hammersmith
Obywatelstwo Anglia
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa superśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 15
Zwycięstwa 14
Przez nokauty 9
Porażki 1
Remisy 0
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Pekin 2008 boks
(waga średnia)
Reprezentacja  Anglia
Mistrzostwa UE
Srebro
Dublin 2007 waga średnia
Srebro
Cętniewo 2008 waga średnia
Igrzyska Wspólnoty Narodów
Brąz
Melbourne 2006 waga średnia

James DeGale (ur. 3 lutego 1986[1] w Hammersmith) – angielski bokser, złoty medalista igrzysk olimpijskich w Pekinie w wadze średniej. Były zawodowy mistrz Europy w wadze superśredniej.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Największym sukcesem DeGale'a był złoty medal, podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie.

Walki olimpijskie (Pekin 2008)

  1. Mohamed Hikal (Egipt) 13-4
  2. Shawn Estrada (USA) 11-5
  3. Bakhtiyar Artayev (Kazachstan) 8-3
  4. Darren Sutherland (Irlandia) 10-3
  5. Emilio Correa (Kuba) 16-14

Karierę amatorską zakończył z rekordem 79-16.

Początki kariery zawodowej[edytuj | edytuj kod]

DeGale, karierę zawodową rozpoczął w 2009 roku, pokonując jednogłośnie na punkty Gruzina Vepkhię Tchilaia. w 7 zawodowej walce, zmierzył się o wakujący pas WBA International, stopując w 5 starciu brytyjczyka Sama Hortona. 11 grudnia 2010 roku, zmierzył się z rodakiem Paulem Smithem. Pokonał go przez TKO w 9 rundzie, gdy sędzia przerwał pojedynek z powodu rozcięcia.

DeGale vs Groves[edytuj | edytuj kod]

Pierwszej porażki na zawodowym ringu doznał 21 maja 2011 roku, jego rywalem był George Groves[2]. Walka była szalenie wyrównana i nikt nie osiągnął widocznej przewagi. Ostatecznie po znakomitej walce, przez decyzję większości po 12 rundach, zwyciężył Groves, odbierając DeGale'owi pas. Wynik walki uznano za kontrowersyjny, gdyż według większości obserwatorów i ekspertów, walka powinna zakończyć się remisem.

Mistrzostwo Europy[edytuj | edytuj kod]

Następnym rywalem DeGale'a, był Polak aktualny wtedy mistrz EBU Piotr Wilczewski[3]. Mimo iż faworytem był brytyjczyk, Wilczewski nie ustępował mu na krok. Po ciekawym pojedynku, DeGale zwyciężył przez decyzję większości (115-113, 114-114, 115-113), odbierając Polakowi mistrzostwo Europy.

21 kwietnia 2012r, w pierwszej obronie EBU, zmierzył się z byłym mistrzem świata Cristianem Sanavią. DeGale zdominował 2 pierwsze rundy, lecz w 3 Włoch posłał go na deski po prawym sierpowym, odbyło się jednak bez liczenia. Koniec nastąpił w 4 rundzie, kiedy Sanavia, był 3 razy liczony. Sędzia przerwał pojedynek po kolejnym nokdaunie Włocha.

W drugiej obronie tytułu, zmierzył się z Haddilahem Mohoumadim. DeGale był faworytem, ale Francuz dał z siebie wszystko, lecz przegrał jednogłośnie na punkty, po świetnym widowisku. (116-112, 117-111, 119-109).

Dalsza kariera[edytuj | edytuj kod]

8 grudnia 2012r, jego rywalem był kolumbijski weteran Fulgencio Zúñiga[4]. DeGale całkowicie zdominował w 3 rundzie posyłając do na deski, jednak ten wstał i walczył dalej. Ostatecznie kolumbijczyk przetrwał 12 rund, lecz przegrał wysoko na punkty (118-109, 118-109, 118-109). Stawką walki był pas WBC Silver.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy