James DeGale

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg James DeGale
{{{nazwa}}}
Pseudonim Chunky
Data i miejsce urodzenia 3 lutego 1986
Hammersmith
Obywatelstwo Anglia
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa superśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 15
Zwycięstwa 14
Przez nokauty 9
Porażki 1
Remisy 0
Dorobek medalowy

James DeGale (ur. 3 lutego 1986[1] w Hammersmith) – angielski bokser, złoty medalista igrzysk olimpijskich w Pekinie w wadze średniej. Były zawodowy mistrz Europy w wadze superśredniej.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Największym sukcesem DeGale'a był złoty medal, podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie.

Walki olimpijskie (Pekin 2008)

  1. Mohamed Hikal (Egipt) 13-4
  2. Shawn Estrada (USA) 11-5
  3. Bakhtiyar Artayev (Kazachstan) 8-3
  4. Darren Sutherland (Irlandia) 10-3
  5. Emilio Correa (Kuba) 16-14

Karierę amatorską zakończył z rekordem 79-16.

Początki kariery zawodowej[edytuj | edytuj kod]

DeGale, karierę zawodową rozpoczął w 2009 roku, pokonując jednogłośnie na punkty Gruzina Vepkhię Tchilaia. w 7 zawodowej walce, zmierzył się o wakujący pas WBA International, stopując w 5 starciu brytyjczyka Sama Hortona. 11 grudnia 2010 roku, zmierzył się z rodakiem Paulem Smithem. Pokonał go przez TKO w 9 rundzie, gdy sędzia przerwał pojedynek z powodu rozcięcia.

DeGale vs Groves[edytuj | edytuj kod]

Pierwszej porażki na zawodowym ringu doznał 21 maja 2011 roku, jego rywalem był George Groves[2]. Walka była szalenie wyrównana i nikt nie osiągnął widocznej przewagi. Ostatecznie po znakomitej walce, przez decyzję większości po 12 rundach, zwyciężył Groves, odbierając DeGale'owi pas. Wynik walki uznano za kontrowersyjny, gdyż według większości obserwatorów i ekspertów, walka powinna zakończyć się remisem.

Mistrzostwo Europy[edytuj | edytuj kod]

Następnym rywalem DeGale'a, był Polak aktualny wtedy mistrz EBU Piotr Wilczewski[3]. Mimo iż faworytem był brytyjczyk, Wilczewski nie ustępował mu na krok. Po ciekawym pojedynku, DeGale zwyciężył przez decyzję większości (115-113, 114-114, 115-113), odbierając Polakowi mistrzostwo Europy.

21 kwietnia 2012r, w pierwszej obronie EBU, zmierzył się z byłym mistrzem świata Cristianem Sanavią. DeGale zdominował 2 pierwsze rundy, lecz w 3 Włoch posłał go na deski po prawym sierpowym, odbyło się jednak bez liczenia. Koniec nastąpił w 4 rundzie, kiedy Sanavia, był 3 razy liczony. Sędzia przerwał pojedynek po kolejnym nokdaunie Włocha.

W drugiej obronie tytułu, zmierzył się z Haddilahem Mohoumadim. DeGale był faworytem, ale Francuz dał z siebie wszystko, lecz przegrał jednogłośnie na punkty, po świetnym widowisku. (116-112, 117-111, 119-109).

Dalsza kariera[edytuj | edytuj kod]

8 grudnia 2012r, jego rywalem był kolumbijski weteran Fulgencio Zúñiga[4]. DeGale całkowicie zdominował w 3 rundzie posyłając do na deski, jednak ten wstał i walczył dalej. Ostatecznie kolumbijczyk przetrwał 12 rund, lecz przegrał wysoko na punkty (118-109, 118-109, 118-109). Stawką walki był pas WBC Silver.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy