James Dwight
James Dwight (ur. 14 lipca 1852, zm. 13 lipca 1917 w Mattapoisett, Massachusetts), tenisista amerykański, pionier tenisa amerykańskiego, pięciokrotny zwycięzca mistrzostw USA w grze podwójnej, działacz sportowy.
Dwight, z wykształcenia lekarz po studiach na Harvardzie, nazywany jest "ojcem tenisa amerykańskiego". Niewykluczone, że to właśnie on jako pierwszy Amerykanin stoczył w kraju mecz tenisowy, kiedy rozegrał spotkanie z kuzynem Fredem Searsem w Nahant (Massachusetts) w 1874. Dwa lata później zorganizował w Nahant turniej tenisowy i został jego zwycięzcą. W 1881 był w gronie założycieli federacji amerykańskiej (United States National Lawn Tennis Association), organizował pierwsze mistrzostwa USA (obecne US Open), wówczas na kortach trawiastych w Newport (Rhode Island), a w 1900 zajmował się organizacją pierwszego spotkania o Puchar Davisa na kortach Longwood Cricket Club w Bostonie. Przez 21 lat pełnił funkcję prezydenta U.S. National Lawn Tennis Association, po raz pierwszy w latach 1882-1884, potem w latach 1894-1911.
Sam był również czołowym graczem. Po wprowadzeniu rankingu krajowego w 1885 przez dwa pierwsze lata figurował na pozycji wicelidera, za Richardem Searsem. W 1888 został sklasyfikowany jako trzecia rakieta USA. W trzeciej edycji mistrzostw USA w 1883 doszedł do finału, w którym musiał uznać wyższość niepokonanego w wpeirwszych latach Searsa. Dwight stworzył z Searsem udaną parę deblową, która triumfowała w mistrzostwach USA pięć razy - w 1882, 1883, 1884, 1886 i 1887. W 1884 Dwight był obok Searsa i A.L. Rivesa jednym z pierwszych amerykańskich reprezentantów na Wimbledonie. Jako jedyny z tej trójki przeszedł rundę, pokonując F.J. Ridgewaya 6:2, 6:1, 6:1, by w drugim meczu ulec Herbertowi Chippowi (wcześniej pogromcy Rivesa) 1:6, 6:2, 3:6, 6:2, 5:7. Para Dwight-Sears osiągnęła ponadto półfinał wimbledoński w deblu, wysoko przegrywając z Ernestem i Williamem Renshawami 0:6, 1:6, 2:6. Bardziej udany singlowy występ Dwight zanotował w 1885, kiedy doszedł do półfinału turnieju. Przegrał 2:6, 2:6, 3:6 z Herbertem Lawfordem, późniejszym zwycięzcą turnieju pretendentów (ale we właściwym finale Lawford uległ Williamowi Renshawowi).
W 1955 jako jeden z pierwszych został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame. Jego syn Richard również był lekarzem i tenisistą, aktywnym w życiu turniejowym do późnej starości.
Spis treści |
Osiągnięcia w mistrzostwach USA [edytuj]
- gra pojedyncza - finał 1883
- gra podwójna - wygrane 1882, 1883, 1884, 1886, 1887 (wszystkie z Richardem Searsem)
Finały singlowe w najważniejszych imprezach [edytuj]
- mistrzostwa USA 1883 - 2:6, 0:6, 7:9 z Richardem Searsem
Bibliografia [edytuj]
- Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997
