James Woods

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
James Woods
Woods, 2012
Woods, 2012
Imię i nazwisko James Howard Woods
Data
i miejsce urodzenia
18 kwietnia 1947
Vernal, Utah,
 Stany Zjednoczone
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

James Howard Woods (ur. 18 kwietnia 1947 w Vernal w stanie Utah) – amerykański aktor, scenarzysta i reżyser filmowy i telewizyjny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Starszy syn (ma młodszego o równe dziesięć lat brata Michaela Jeffreya, który został także aktorem) amerykańskiego oficera wywiadu – Gaila Peytona Woodsa i nauczycielki Marthy Woods, już jako dziecko wyróżniał się wielką inteligencją (jego IQ wynosi ponad 180[1], studiując z zapałem m.in. algebrę liniową na uniwersytecie. W tamtym czasie marzył o wykonywaniu pracy okulisty lub byciu policjantem. Gdy szyba spadła mu na ramię, uszkadzając arterię, lekarze założyli mu ponad dwieście szwów. Ten wypadek pokrzyżował jego plany, uniemożliwiając zarówno grę na gitarze, jak i pracę w klinice medycznej.

Dorastał w Warwick, w stanie Rhode Island, zanim ukończył Pilgrim High School w 1965 roku. Studiował na wydziale nauk politycznych w Massachusetts Institute of Technology, ważnym centrum amerykańskiego życia kulturalnego. Występował jednocześnie na deskach scenicznych off-Broadwayu w Nowym Jorku, gdzie grał w wielu znakomitych sztukach. Jako młodzieniec otrzymał nagrodę na New England Theatre Festival za niezłą kreację w mało znanej sztuce. W roku 1971 odebrał nagrodę Obie za udział w spektaklu Saved. Nie przypuszczał wówczas, że już wkrótce trafi do filmu.

W kinie zadebiutował u Elii Kazana w dramacie Goście (The Visitors, 1972). Duże uznanie przyniosła mu rola Karla Weissa, zgorzkniałego artysty żydowskiego w miniserialu Holocaust (1978). Za rolę psychopaty Gregory'ego Powella, który dokonuje zbrodni w dramacie Cebulowe pole (The Onion Field, 1979) otrzymał pierwszą nominację do nagrody Złotego Globu. Zebrał dobre recenzje za rolę zdradzającego swojego przyjaciela Maximiliana 'Maxa' Bercovicza, postać naznaczoną tragizmem i zagraną niezwykle sugestywnie w gangsterskiej opowieści Sergio Leone Dawno temu w Ameryce (Once Upon a Time in America, 1984). Kolejna rola D.J. w telewizyjnym dramacie familijnym Obietnica (Promise, 1986) przyniosła mu nagrodę Złotego Globu, Złotego Jabłka i Emmy. Tę ostatnią nagrodę odebrał także za postać Billa Wilsona w filmie Nazywam się Bill W. (My Name Is Bill W., 1989).

W swojej karierze otrzymał dwie nominacje do Oscara, jako Richard Boyle, relacjonujący dramatyczne wydarzenia w Wietnamie, Kambodży, Libanie i w krajach Ameryki Środkowej w dramacie wojennym Olivera Stone'a Salwador (Salvador, 1986) oraz za rolę Byrona De La Beckwitha, zagorzałego rasisty, nasyconego złowrogą pychą, przerażającą pewnością siebie i energią w dramacie Roba Reinera Duchy Mississippi (Ghosts of Mississippi, 1996).

Ceniony za talent, inteligencję i aktorską wszechstronność, traktuje kino jako możliwość wypowiedzenia się o politycznej rzeczywistości. Ukrywa reakcje, a jego kamienna twarz rzadko wyraża emocje i stanowi nieodłączną cechę gry aktorskiej.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie żonaty, ze scenograf Kathryn Morrison-Pahoa (1980-1983) i Sarah Owen (od 2 czerwca 1989 do 1990).

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

seriale TV[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. The 18 Smartest People In The World (ang.). Business Insider, Inc.. [dostęp 6-04-2011].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]