Jan Żaryn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jan Żaryn
Data urodzenia 13 marca 1958
Zawód nauczyciel akademicki, historyk, publicysta
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Wikicytaty Jan Żaryn w Wikicytatach

Jan Krzysztof Żaryn (ur. 13 marca 1958) – polski historyk, nauczyciel akademicki, działacz społeczny, profesor nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Aleksandry z Jankowskich. W 1984 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego (kierunek - historia, specjalność: archiwalna). Rok później ukończył studia podyplomowe i uzyskał specjalność pedagogiczną. W czasie studiów od września 1980 czynnie współtworzył samorząd uczelniany. Był członkiem zarządu samorządu Wydziału Historycznego UW w latach 1980–1984. Jest filistrem Korporacji Akademickiej Arkonia.

W latach 1984–1990 pracował jako nauczyciel historii w liceach warszawskich. Publikuje od 1986. Jego publikacje ukazały się w: "Acta Poloniae Historica", "Kwartalniku Historycznym", "Biuletynie IPN", "Przeglądzie Katolickim", "Ładzie", "Gazecie Niedzielnej" w Londynie, "Gazecie Polskiej", "Arcanach" i "Więzi".

W 1989 był jednym ze współtwórców Katolickiego Stowarzyszenia Wychowawców, był również długoletnim prezesem Oddziału Warszawskiego KSW. W 1989 został członkiem NSZZ "Solidarność".

W latach 1995–1998 pracował jako redaktor naczelny pisma kombatantów NSZ "Szaniec Chrobrego". Był także pracownikiem Instytutu Historii Polski im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk. W 1997 doktoryzował się tam pracą pod tytułem Stosunki między władzą państwową a Kościołem katolickim w Polsce w latach 1945–1950 (Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla PAN, 1996).

W 1998 został członkiem Towarzystwa Miłośników Historii, a także członkiem komitetu redakcyjnego Biblioteki im. św. Jadwigi Królowej, powołanej przez Towarzystwo im. Stanisława ze Skarbimierza. W 1999 został sekretarzem Komitetu dla Upamiętnienia Polaków Ratujących Żydów, a w 2004 przewodniczącym Komisji Historycznej tego Komitetu.

W latach 2000–2003 był członkiem Rady Programowej Fundacji Episkopatu Polski "Dzieło Nowego Tysiąclecia". W grudniu 2000 został zatrudniony w Biurze Edukacji Publicznej IPN. Od 2003 pracuje również jako wykładowca Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, początkowo jako kierownik katedry Historii Kościoła w Czasach Najnowszych, później jako profesor w tej katedrze. Wykłada również na Uniwersytecie Warszawskim.

W 2003 wydał rozprawę habilitacyjną pod tytułem Dzieje Kościoła katolickiego w Polsce 1944-1989 (Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla PAN) w Instytucie Historii PAN.

11 stycznia 2006 został dyrektorem Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej. 9 kwietnia 2009 został usunięty ze stanowiska w związku z wywiadem w Radiu TOK FM, w którym powiedział, że Lech Wałęsa dostał od IPN status pokrzywdzonego bezprawnie[1]. W 2012 został redaktorem naczelnym miesięcznika "Na Poważnie"[2].

Od 2007 członek Rady Fundatorów Fundacji „Żołnierzy Wyklętych”[3]. Zasiada w radzie historycznej Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych[4].

Specjalizuje się w dziejach najnowszych, a szczególnie w historii Kościoła katolickiego w Polsce w XX wieku, obozu narodowego oraz dziejach politycznych emigracji po 1945 roku.

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 26 lutego 2013 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych[5].

Od maja 2013 jest redaktorem naczelnym miesięcznika historycznego W Sieci Historii, wydawanego równolegle z tygodnikiem W Sieci[6].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 1993 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski z warszawskiej listy Porozumienia Centrum. W marcu 2011 objął funkcję prezesa Stowarzyszenia Polska Jest Najważniejsza, powołanego przez członków warszawskiego komitetu poparcia Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich[7]. Został również koordynatorem mazowieckich struktur Ruchu Społecznego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. W wyborach parlamentarnych w 2011 bez powodzenia startował do Senatu z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 85[8].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żona Małgorzata, historyk, troje dzieci: Anna, Stanisław, Krzysztof.

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Głębokie. Historia i zabytki, 1992 (współautorstwo z Małgorzatą Żaryn)
  • Polskie dzieje od czasów najdawniejszych do współczesność (współautorstwo z Alicją Dybkowską i Małgorzatą Żaryn; wyd. 2 por. 1995, wiele kolejnych wydań)
  • Historia Polski do roku 1795, (współautorstwo z Alicją Dybkowską), 1995
  • Kościół a władza w Polsce. 1945–1950, 1997
  • Stolica Apostolska wobec Polski i Polaków w latach 1944-1958 w świetle materiałów ambasady RP przy Watykanie. Wybór dokumentów, 1998
  • Leszek Prorok – człowiek i twórca, 1999
  • Kościół w Polsce w latach przełomu (1953–1958). Relacje ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej, 2000
  • Dzieje Kościoła katolickiego w Polsce (1944–1989), 2003
  • Kościół w PRL, 2004
  • Kościół, naród, człowiek, czyli opowieść optymistyczna o Polakach w XX wieku, 2013
  • Polska na poważnie, 2013.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]