Jan Alfred Szczepański

Jan Alfred Szczepański, pseudonim Jaszcz (ur. 9 listopada 1902 w Krakowie, zm. 20 marca 1991 w Warszawie) – literat, publicysta, krytyk teatralny i filmowy, jeden z czołowych polskich taterników i alpinistów okresu międzywojennego. Syn pisarza Ludwika Szczepańskiego i brat Alfreda Szczepańskiego.

Biografia

Taternictwo uprawiał od 1922 r., dokonując wielu pierwszych wejść, z których najważniejsze to:

• zachodnią i wschodnią ścianą na Zadni Kościelec,
• północną ścianą na Świstową Czubę,
• Zadnia Bednarzowa Turnia z Doliny Hlińskiej,
• północno-zachodnią ścianą na Lodowy Szczyt,
• wschodnią ścianą na Gerlach,
• północną ścianą na Wielką Jaworową Turnię,
• północną ścianą na Mały Ostry Szczyt,
• wschodnią ścianą na Baranie Rogi.

Wśród jego osiągnięć zimowych należy wymienić pierwsze wejścia:

• od północy na Krótką,
• wschodnią ścianą na Małego Młynarza,
• wschodnią ścianą na Jastrzębią Turnię,
• północną ścianą na Mały Kieżmarski Szczyt.

Brał udział w polskich wyprawach w Alpy, Atlas i Andy. W dniach 31 lipca – 1 sierpnia 1927 r. wraz z Wincentym Birkenmajerem, Janem Kazimierzem Dorawskim i Jerzym Golczem dokonał drugiego w historii całkowitego przejścia południowej ściany La Meije w grupie górskiej Écrins w Alpach Francuskich. W 1937 r. wraz z Justynem Wojsznisem dokonał pierwszego wejścia na Ojos del Salado, drugi co do wysokości szczyt Ameryki Południowej.

Jako krytyk teatralny współpracował z miesięcznikiem „Teatr” i „Trybuną Ludu”.

Jest autorem przesądu mówiącego, że człowiek, który zobaczył widmo Brockenu, umrze w górach. Ujrzenie zjawiska po raz trzeci ma odczyniać urok.

Jest pochowany w Krakowie.

Bibliografia

• Polski Słownik Biograficzny, Warszawa-Kraków, 2011, tom. 47, strony 330–336.