Jan Alfred Szczepański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan Alfred Szczepański, pseudonim Jaszcz (ur. 9 listopada 1902 w Krakowie, zm. 20 marca 1991 w Warszawie) – literat, publicysta, krytyk teatralny i filmowy, jeden z czołowych polskich taterników i alpinistów okresu międzywojennego. Syn pisarza Ludwika Szczepańskiego i brat Alfreda Szczepańskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Taternictwo uprawiał od 1922 r., dokonując wielu pierwszych wejść, z których najważniejsze to:

Wśród jego osiągnięć zimowych należy wymienić pierwsze wejścia:

Brał udział w polskich wyprawach w Alpy, Atlas i Andy. W dniach 31 lipca – 1 sierpnia 1927 r. wraz z Wincentym Birkenmajerem, Janem Kazimierzem Dorawskim i Jerzym Golczem dokonał drugiego w historii całkowitego przejścia południowej ściany La Meije w grupie górskiej Écrins w Alpach Francuskich. W 1937 r. wraz z Justynem Wojsznisem dokonał pierwszego wejścia na Ojos del Salado, drugi co do wysokości szczyt Ameryki Południowej.

Jako krytyk teatralny współpracował z miesięcznikiem „Teatr” i „Trybuną Ludu”.

Jest autorem przesądu mówiącego, że człowiek, który zobaczył widmo Brockenu, umrze w górach[1]. Ujrzenie zjawiska po raz trzeci ma odczyniać urok.

Jest pochowany w Krakowie.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]