Jan Andrzej Kłoczowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jan Andrzej Kłoczowski OP
Jan Andrzej Kłoczowski OP
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1937
Warszawa
Rektor Kolegium Filozoficzno-Teologicznego Dominikanów w Krakowie
Okres sprawowania 1990-98
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Dominikanie
Śluby zakonne 12 października 1964
Prezbiterat 13 czerwca 1970
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Jan Andrzej Kłoczowski w Wikicytatach

Jan Andrzej Kłoczowski OP (ur. 5 lipca 1937 w Warszawie) – dominikanin, w latach 80. XX wieku duszpasterz akademicki w Krakowie, teolog, profesor filozofii, publicysta. Młodszy brat Jerzego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia jest historykiem sztuki. W 1960 ukończył studia w Instytucie Historii Sztuki UAM w Poznaniu. W latach 1961-1963 pracował jako asystent w Katedrze Historii Sztuki na KUL-u.

W 1964 wstąpił do zakonu Dominikanów. Po ukończeniu nowicjatu odbył studia teologiczne i filozoficzne. W latach 1966-1971 uczestniczył w seminarium ks. prof. Mariana Jaworskiego, po ukończeniu którego przyznano mu tytuł lektora teologii. Święcenia kapłańskie przyjął 13 czerwca 1970[1]. W latach 1970-1986 był duszpasterzem krakowskiego duszpasterstwa akademickiego "Beczka". Od 1971 wykładowca w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym Dominikanów w Krakowie.

W 1975 obronił pracę doktorską na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL. Od 1979 wykładowca filozofii i fenomenologii religii na Papieskim Wydziale Teologicznym, a od 1982 w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Od 1983 adiunkt, od 1990 docent, zaś od 1999 profesor zwyczajny PAT. W 1990 obronił rozprawę habilitacyjną na Wydziale Filozoficznym PAT. Otrzymał nominację na stanowisko kierownika Katedry Filozofii Religii na Wydziale Filozoficznym PAT.

Od 1990 pełnił funkcję regensa Polskiej Prowincji Dominikanów, w latach 1990-1998 był rektorem Kolegium Filozoficzno-Teologicznego Dominikanów w Krakowie.

W latach 1973-1993 członek zespołu redakcyjnego miesięcznika "W drodze", w latach 1992-1996 członek redakcji miesięcznika "Znak", od 1997 redaktor "Logos i Ethos". Zasiadał w Komisji Filozofii i Teologii Komitetu Badań Naukowych.

W każdą niedzielę w południe odprawia tzw. dwunastkę (o godz. 12), mszę z "kazaniem filozoficznym", na której gromadzą się tłumy krakowian.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem licznych prac z dziedziny filozofii, religii i teologii, m.in.:

  • Człowiek - bogiem człowieka : filozoficzny kontekst rozumienia religii w "Istocie chrześcijaństwa" Ludwika Feuerbacha, Lublin: Katolicki Uniwersytet Lubelski, 1979
  • A myśmy się spodziewali..., Poznań: "W Drodze", 1990, ISBN 83-7033-128-9
  • Więcej niż mit : Leszka Kołakowskiego spory o religię, Kraków: Znak, 1994, ISBN 83-7006-262-8
  • Drogi człowieka mistycznego, Kraków, Wydaw. Literackie, 2001, ISBN 83-08-03138-2
  • Czego chrześcijanie nie wiedzą o chrześcijaństwie, Kraków: eSPe, 2005, ISBN 8389645432.
  • Filozofia dialogu, Poznań: "W Drodze", 2005, ISBN 83-7033-557-8
  • Zawierzyć prawdzie, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2006, ISBN 83-08-03887-5.
  • 5 kroków w stronę pojednania, Kraków, FIDES, 2008, ISBN 9788389016843.
  • Jak budować piękne życie, Kraków: FIDES, 2009, ISBN 9788389016997.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

W 2004 otrzymał statuetkę Przasnyskiego Koryfeusza, przyznaną przez Starostwo w Przasnyszu.

W maju 2007 został odznaczony przez Prezydenta RP, Lecha Kaczyńskiego, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, który osobiście odebrał z rąk Prezydenta RP 31 października 2008 w Krakowie.

Na XIV Targach Wydawców Katolickich 8 marca 2008, został ogłoszony laureatem Nagrody Głównej "FENIKS 2008" w uznaniu za wybitne osiągnięcia w zakresie filozofii religii, umiejętność godzenia życia naukowego i powołania kapłańskiego, za "kazania filozoficzne" i stworzenie w “Beczce” przestrzeni wolności w trudnych latach zniewolenia.

Przypisy

  1. Duchowieństwo diecezjalne oraz członkowie męskich instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego 2005, wyd. Apostolicum, Ząbki 2006

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]