Jan Antoni Bajewski
Z Wikipedii
| Jan Antonin | |
|---|---|
| Data urodzenia | 17 stycznia 1915 Wilno |
| Data śmierci | 8 maja 1941 Auschwitz-Birkenau |
| Kościół / wyznanie | Kościół rzymskokatolicki |
| Data beatyfikacji | 13 czerwca 1999 Warszawa przez Jana Pawła II |
Jan Antonin Bajewski OFMConv (ur. 17 stycznia 1915 w Wilnie, zm. 8 maja 1941 w Auschwitz) - polski kapłan zakonny zakonu Franciszkanów z Niepokalanowa, jeden z najbliższych współpracowników św. Maksymiliana, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Urodził się i zdobył wykształcenie w Wilnie. Święcenia przyjął w maju 1939 w Krakowie. Był wybitnie uzdolnionym lingwistą z zakonu Franciszkanów konwentualnych. Gestapo aresztowało go wraz z czterema innymi Ojcami 17 lutego 1941. Po przewiezieniu z Pawiaka, gdzie dzielił los św. Maksymiliana, do obozu zagłady w Auschwitz-Birkenau, katowany przez SS-manów koronką franciszkańską (różańcem franciszkańskim - noszonym przy boku). Chory na tyfus, wspierał współwięźniów chorych fizycznie i duchowo, szczególnie przez sakrament spowiedzi. Powtarzał często: "Z Chrystusem jestem przybity do krzyża". Umarł ze słowami: „Jezus i Maryja” na ustach. Bł. O. Jan Antonin Bajewski wyróżniał się wielką pobożnością i delikatnością wobec ludzi.
Beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 w grupie 108 polskich męczenników.
