Jan Brzękowski

popiersie Jana Brzękowskiego na budynku UG w Nowym Wiśniczu

Jan Brzękowski (ur. 18 grudnia 1903 w Nowym Wiśniczu, zm. 3 sierpnia 1983 w Paryżu) – polski poeta, pisarz i teoretyk poezji.

Absolwent filologii polskiej i romańskiej, także farmacji na UJ. Uczestnik plebiscytu na Śląsku. W 1925 debiutował tomikiem poezji Tętno drukowanym w "Zwrotnicy". Działał w kręgu Awangardy Krakowskiej. W 1928 wyjechał do Paryża. 1929-1930 redaktor dwujęzycznego pisma "L'Art Contemporain - Sztuka współczesna". Był korespondentem prasy polskiej, redagował czasopismo "Linia".

Publikacje

• 1925 – zbiór wierszy Tętno
• 1928 – zbiór wierszy Na katodzie
• 1929 – Psychoanalityk w podróży
• 1931 – Życie w czasie
• 1931 – Bankructwo prof. Muellera
• 1933 – Poezja integralna
• 1933 – zbiór wierszy W drugiej osobie
• 1939 – 24 kochanków Pedridy Loost
• 1948 – Odyseje
• 1959 – Przyszłość nieotwarta
• 1968 – W Krakowie i w Paryżu
• 1969 – Erotyki
• 1977 – Paryż po latach

Opracowania

• J. Sławiński: „O poezji Jana Brzękowskiego”. „Twórczość” 1961, nr 9.
• A. K. Waśkiewicz: „Proza Brzękowskiego”. „Twórczość” 1967, nr 12.
• T. Kłak: „Filmowa powieść Jana Brzękowskiego”. W: „Katastrofizm i awangarda”. Katowice 1979.
• P. Majerski: „Boczny tor awangardowego eksperymentu. O powieściach Jana Brzękowskiego”. „Ruch Literacki” 1999, z. 6.
• Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny. Tom 1 wyd. PWN, Warszawa 2000