Jan Galuba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jan Galuba (ur. 1956, zm. 21 września 2007) – polski dziennikarz, redaktor, publicysta, reporter, felietonista, recenzent, literat, satyryk, autor scenariuszy, konferansjer, krytyk muzyczny, animator kultury.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Zawodowy dziennikarz od 1976 roku. Ukończył Wydział Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Kształcił się również na studiach doktoranckich, w Instytucie Teorii Kultury Współczesnej, u profesora Jerzego Adamskiego, w zakresie krytyki artystycznej, teatralnej i literackiej.

Od 1980 r. był redaktorem ogólnopolskiej popołudniówki Express Wieczorny. W tej gazecie był recenzentem (otrzymał doroczną nagrodę Klubu Problematyki Kulturalnej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich), kierownikiem działu warszawskiego i zastępcą redaktora naczelnego. Był również szefem działu Radia WAWA u Wojciecha Reszczyńskiego oraz dziennikarzem i kierownikiem promocji ogólnopolskiej popołudniówki Kurier Polski. Współpracował z najlepszymi krajowymi gazetami, m.in. z tygodnikiem satyrycznym Szpilki (nagroda za współprowadzenie cyklu satyrycznego „Szołbiznes”), z tygodnikiem Perspektywy, z dziennikiem Sztandar Młodych, miesięcznikiem krytycznym Sztuka Polska, z miesięcznikiem Konfrontacje Akademickie (szef działu kultura), z Warszawskim Informatorem Kulturalnym, z miesięcznikiem Spotkania z Warszawą, z kultowymi czasopismami muzycznymi Jazz i Synkopa, z tygodnikiem Halo.

Przez kilku lat Jan Galuba wykładał przedmiot „Informacja dziennikarska” dla studentów Wydziału Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Był również zastępcą redaktora naczelnego reaktywowanego Expressu Wieczornego oraz rzecznikiem prasowym Krajowego Centrum Popularyzacji Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego.

Dorobek[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem ponad dwustu publikacji muzycznych, literackich, teatralnych i kulturalnych drukowanych w biuletynach zagranicznych Agencji Prasowej Interpress. Jest także autorem elitarnego Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. Ma na koncie ponad sto tekstów piosenek, które napisał dla takich wykonawców muzyki rozrywkowej i popularnej, jak Edyta Torhan (aktorka Teatru Nowego u Adama Hanuszkiewicza), Jan Wojdak i zespół Wawele, Czysty Harry, grupa rockowa Emigranci, Marek Hojda (program telewizyjny „Europa da się lubić”), zespół Break Xpress, Jerzy Rybiński (zespoły No To Co, Andrzej i Eliza), Marian Lichtman, Sławomir Kowalewski, zespół Trubadurzy, Laura, Krystyna Giżowska, Andrzej Tenard (ex-gitarzysta Anny Jantar), Krzysztof Antkowiak, Sławomir Wierzcholski (Nocna Zmiana Bluesa), Sylwia, grupa Wszystkie Marki Świata, Anna Bańdo (m. in. krakowska Piwnica pod Baranami)... Jest również współautorem piosenek dla dzieci, które znalazły się na kilkunastu kasetach magnetofonowych, płytach kompaktowych i teledyskach („Tęczowe piosenki”, „Foka tańczy rocka”, „Różowe żabki”, „Ja kocham rapa”, „Justynka jak malinka”, „Dźwiękołapka”...).

Współprowadził audycję Radia Bis zatytułowaną "Niedziela dla nas". Współpracował z pierwszym programem Telewizji Polskiej i Telewizją Polonia (programy "100 pytań do", "Tęczowy Music Box", "Odkrywamy talenty"). A dla Telewizji TMT zrealizował dwie części filmu krajoznawczego Kenia słońcem malowana.

Prowadził i był leaderem zespołów wokalno-instrumentalnych Black Bird i Opus (śpiewał i grał w nich na gitarach) oraz Cash Wola Band. Dzięki m.in. jego akcjom promocyjnym prowadzonym w Expressie Wieczornym, śródmiejski pasaż przy Galerii Centrum nosi dziś imię Stefana Wiecheckiego Wiecha, a Kolumna Zygmunta doczekała się swojej renowacji.

Jan Galuba jest recenzentem kilkuset książek i poezji oraz autorem licznych opracowań literackich. Z jego pracami możemy się spotkać m.in. na łamach Polskiej Bibliografii Literackiej (vide Instytut Badań Literackich PAN).

Imprezy plenerowe[edytuj | edytuj kod]

Jan Galuba znany jest mieszkańcom Warszawy, gdzie prowadził wielkie imprezy plenerowe, takie jak „Wolska Majówka”, „Festyny Praskie”, „Pikniki Rodzinne na Mokotowie”, „Dni Ursusa”, "Dni Targówka", „Niedziela w Powsinie”, „Międzynarodowe Pikniki Jazzowe”, „Festyny w Lipkowie”, „Dni Żoliborza”, „Ulica integracyjna”, festiwale piosenki dziecięcej „Tulipanada”, koncerty „Stop wypadkom”, festyny „Bezpieczne wakacje”. Prowadził ponadto śródmiejskie i wolskie finały Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Jurka Owsiaka oraz liczne akcje charytatywne Marka Kotańskiego, dla którego napisał (wspólnie ze Sławomirem Wierzcholskim i Janem Wojdakiem) oficjalny hymn Monaru zatytułowany „Serce za serce”.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 21 września 2007 roku. Został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Południowego dla Warszawy w Antoninowie.