Jan I Askańczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan I Askańczyk
margrabia brandenburski
margrabia Brandenburgii-Stendal
Okres panowania od 1220
do 1226
Następca Jan II
Dane biograficzne
Dynastia askańska
Urodziny 1213
Śmierć 10 września 1226
Ojciec Albrecht II
Matka Mechtylda (Matylda)
Żona Zofia
Jutta Saska
Dzieci Jan II
Otto IV ze Strzałą
Eryk
Konrad
Helena
Herman
Agnieszka
Henryk I
Matylda
Albrecht

Jan I Askańczyk (ur. 1213, zm. 10 września 1266) – margrabia brandenburski, założyciel Landsberga (Gorzowa), syn Albrechta II, brat m.in. Ottona III, założyciel starszej linii askańskiej, zwanej joannicką.

W 1224 jako małoletni pozostawał wraz z bratem pod opieką Heinricha, hrabiego v. Anhalt, na zjeździe Rzeszy we wrześniu 1231 obaj otrzymali od cesarza Fryderyka II w lenno Marchię Brandenburską z księstwem pomorskim, 2 lipca 1257 w Stolpe wystawił przywilej lokacyjny miasta Landisberch nova, tuż przed śmiercią 3 marca 1266, przeprowadził z bratem podział Marchii Brandenburskiej, Nowa Marchia wraz z Gorzowem przypadła bratu Ottonowi i jego potomstwu.

Był dwukrotnie żonaty, pierwsza żona Zofia, córka duńskiego króla, 6 dzieci: Jan II, Otto IV ze Strzałą, Eryk (arcybiskup Magdeburga), Konrad, Helena (żona Dytryka Mądrego), Herman, druga żona – Jutta Saska, 4 dzieci: Agnieszka, Henryk I bez Ziemi, Matylda i Albrecht.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Gorzowa, pod redakcją Jerzego Zysnarskiego.