Jan Ignacy Kenig

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jan (Iwan Fiodorowicz) Kenig
Jan (Iwan) Kenig  (pomnik w Niżnym Nowogrodzie)
Jan (Iwan) Kenig
(pomnik w Niżnym Nowogrodzie)
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1822
Płock
Data i miejsce śmierci 5 listopada/17 listopada 1880
Petersburg
Zawód inżynier kolejnictwa
Tytuł rzeczywisty radca stanu
Stanowisko dyrektor Kolei Mikołajewskiej
Wyznanie katolicyzm
Rodzice Teofil; Józefa z Romanowskich Sławęcka
Małżeństwo kawaler
Krewni i powinowaci Józef Kenig (brat), Wincenty Sławęcki (brat przyrodni), Filip Romanowski (wuj), Salomea Palińska (bratowa)
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Daniła 1 klasy (Czarnogóra) Order Daniła 2 klasy (Czarnogóra) Order Franciszka Józefa - Wielki Oficer Komandor 1. Stopnia Orderu Dannebroga (Dania) Order Lwa i Słońca (Persja)

Jan Ignacy Florian Kenig (ros. Иван Фёдорович Кёниг) (ur. 10 marca 1822 w Płocku, zm. 5 listopada/17 listopada 1880 w Petersburgu) – rosyjski inżynier kolejnictwa polsko-niemieckiego pochodzenia, budowniczy, projektant linii kolejowych w Rosji, rosyjski rzeczywisty radca stanu, brat Józefa Keniga.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jan Ignacy Florian Kenig (także Koenig lub König) urodził się w polsko-niemieckiej rodzinie szlacheckiej jako syn Teofila, inspektora skarbu Województwa Płockiego w Królestwie Polskim, oraz jego żony Józefy z Romanowskich (z pierwszego ślubu Sławęckiej). Był ich drugim dzieckiem, po starszym bracie Józefie.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Przez pierwsze lata życia mieszkał z rodziną w Płocku, W 1830 r. wyjechał wraz z bratem do Krakowa, gdzie początkowo uczęszczał do Liceum św. Anny, a potem od 16 grudnia 1834 do miejskiej Szkoły Technicznej. Kształcił się następnie w petersburskim Instytucie Korpusu Inżynieryjnego Komunikacji, gdzie ukończył w 1841 r. niższy kurs w stopniu chorążego. Rok później został podporucznikiem, a w 1843 r. zdał wyższy kurs otrzymując stopień inżyniera porucznika.

Kariera w kolejnictwie[edytuj | edytuj kod]

Grób Jana (Iwana) Keniga w Petersburgu

Kenig został zaangażowany przy rozbudowie trakcji kolejowych na terenie Imperium rosyjskiego (których ograniczona liczba stała się szczególnie uciążliwa w czasie wojny krymskiej). Pracował nad projektami, jak i nad ich bezpośrednią realizacją. W l. 1843-1851 r. brał udział w budowie Kolei Mikołajewskiej (Moskwa - Petersburg). W nagrodę awansowano go ze stopnia sztabskapitana na kapitana.

Po 1862 r. pełnił funkcję pierwszego dyrektora kolei Niżegorodzkiej (Moskwa - Niżny Nowogród). W 1868 r. został przeniesiony na prestiżowe stanowisko dyrektora kolei Mikołajewskiej, głównej drogi żelaznej w Rosji, łączącej obie stolice Imperium. W 1876 został wybrany wiceprezesem Komitetu Dróg Żelaznych Królestwa Polskiego i Rosji (prezesem był Jan Gotlib Bloch). Udzielał się również jako fachowy doradca w zakresie budowy trakcji kolejowych w Austro-Węgrzech, Danii oraz Persji. Za zasługi w zakresie organizowania transportu w czasie wojny rosyjsko-tureckiej lat 1877-1878 został odznaczony Orderem Świętego Stanisława 1 klasy.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Pozostał do końca życia kawalerem, był bezdzietny.
Zmarł w Petersburgu, gdzie spędził większość dorosłego życia. Pochowano go na miejskim cmentarzu katolickim [1]. Lokalizacja nagrobka([2]).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik biograficzny techników polskich, zeszyt 3, Warszawa 1993 (biogram aut. Bolesława Chwaścińskiego)
  • Feliks Filipek, Kolej Warszawsko-Terespolska, Warszawa 1972, s. 53.
  • Kurier Warszawski z 7/19 listopada 1880 r., nr 259; z 8/20 listopada 1880 r., nr 260.

Przypisy