Jan Jeziorański
Jan Józef Bartłomiej Jeziorański herbu Jeziora (ur. 24 sierpnia 1835 w Lublinie, zm. 5 sierpnia 1864 w Warszawie), członek władz powstania styczniowego. Syn Jana Macieja h. Jeziora (1786-1846) i Wandy z Dolańskich h. Korab (1810-1853).
Był bratem stryjecznym Antoniego[1].
Był rewizorem dochodów tabacznych w Warszawie. Był członkiem Organizacji Miejskiej Warszawy[2], a po wybuchu powstania został dyrektorem Wydziału Komunikacji w Rządzie Narodowym. Aresztowany na początku kwietnia 1864 został 5 sierpnia tego roku wraz wraz z Romualdem Trauguttem, Józefem Toczyskim, Romanem Żulińskim i Rafałem Krajewskim powieszony na stokach Cytadeli Warszawskiej.
Wylegitymowany ze szlachectwa przed Heroldią Królestwa Polskiego ok. r. 1855 z herbem Jeziora. Z małżeństwa z Wandą z Gołębiowskich pozostawił córki: Bronisławę Marię Magdalenę (22.07.1863 – 1941), zamężną za Stanisławem Romeyko-Hurko, Janinę Franciszkę (3.12.1864 – ?), zamężną Nipanicz i Zofię Katarzynę (26.04.1862 – ?).
Przypisy
- ↑ W niektórych publikacjach oraz w wypowiedziach Jana Nowaka Jeziorańskiego był nazywany jego krewnym. Potomkowie Jana Macieja Jeziorańskiego i krewni straconego w powstaniu styczniowym zaprzeczali wspólnych związków rodowych z Janem Nowakiem-Jeziorańskim
- ↑ Stefan Król, Cytadela Warszawska, Książka i Wiedza, Warszawa 1978, s. 144.
[edytuj] Bibliografia
- Jarzębowski Jan, Jan Jeziorański, zapomniany bohater 1863 roku, Londyn 1974.
- Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836 – 1861, oprac. E. Sęczys Warszawa 2000, s. 261.
- Uruski Seweryn, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. VI, Warszawa 1909, s. 85.
- Akta metrykalne z parafii Św. Krzyża w Warszawie
