Jan Kazimierz Krasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan Kazimierz Krasiński herbu Ślepowron (ur. 1607 w Ciechanowie, zm. 1669), podskarbi wielki koronny w latach 1658-1668, dyplomata, dworzanin królewski, ochmistrz królewicza Karola Ferdynanda, od 1634 podkomorzy ciechanowski, od 1637 kasztelan ciechanowski, od 1648 kasztelan warszawski, od 1650 wojewoda płocki, od 1661 pułkownik królewski.

Syn Stanisława, ojciec Jana Dobrogosta. Pierwsza żona Urszula Grzybowska od 1635 r. - dzieci Jan Bonawentura Krasiński i Joanna Maria Krasińska. Druga żona Amata Andrault de Langeron (starsza pokojowa królowej Ludwiki Marii) od 1650 r.

Był starostą Łomży, Nowego Miasta Korczyna, Przasnysza i Parczewa.

W czasie potopu szwedzkiego dowodził wojskami polskimi w bitwie pod Nowym Dworem. Stał na czele polskich komisarzy, którzy 3 listopada 1656 roku zawarli z Rosją rozejm w Niemieży[1].

Przypisy

  1. Mirosław Nagielski, Warszawa 1656, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1990, ISBN 83-11-07786-X, s. 235