Jan Kotowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Kotowicz
„Twardy”
Jan Kotowicz
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1890
Rzeszów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 15 października 1963
Rzeszów
Przebieg służby
Lata służby 1914-1945
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia Wojsko Polskie II RP
Jednostki 6 Pułk Strzelców Podhalańskich
3 Brygada Górska Strzelców
Komenda Główna AK
27 Dywizja Piechoty AK
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady
inspektor KG AK
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jan Stefan Kotowicz ps. „Twardy” (ur. 18 grudnia 1890 w Rzeszowie, zm. 15 października 1963 w Rzeszowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jan Stefan Kotowicz urodził się 18 grudnia 1890 w Rzeszowie, w rodzinie Ja­na i Zofii z Chudzickich. W 1910 zdał maturę w I Gimnazjum im. S Konarskiego w Rzeszowie. Podjął studia prawnicze na UJ w Krakowie i pracował jako urzędnik asekuracyjny. W 1912 został członkiem Związku Strzeleckiego w Rzeszowie.

8 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów i ukończył kurs oficerski 1 Pułku Piechoty Legionów w Zambrowie[1]. Następnie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. 1 listopada 1916 został mianowany podporucznikiem z pominięciem stopnia chorążego[2]. Brał udział w bitwach pod Laskami, Borzechowem i Krzywopłotami i tam został ciężko ranny w nogę. 18 września 1917[1] wcielono go do armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską w miejscowości Basovice.

W listopadzie 1918 współorganizował Pułk Ziemi Rzeszowskiej (późniejszy 17 Pułk Piechoty). Na stopień porucznika awansował 15 listopada 1918, a kapitanem został w 1919[1]. Brał udział w wojnie 1920[1]. Po wojnie pełnił służbę w pułkach piechoty w Rzeszowie, Lidzie i Brodnicy. W 1931 w Rembertowie ukończył kurs dowódców batalionów i pułków[1].

W latach 1923–1925 w Lidzie opiekował się Wojskowym Klubem Sportowym[1], a w latach 1931–1932 był kierownikiem Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Woj­skowego przy DOK III[1] w Grodnie. W marcu 1932 został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie do 67 Pułku Piechoty w Brodnicy na stanowisko dowódcy pułku[3] i w tym samym roku awansował na podpułkownika[1]. W czerwcu 1935 objął dowództwo 6 Pułku Strzelców Podhalańskich w Samborze[4]. Na pułkownika awansował w 1937[1]. Pułkiem dowodził do 4 czerwca 1938. Następnie był dowódcą Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej w Przemyślu. W kampanii wrześniowej dowodził 3 Brygadą Górską Strzelców. Był internowany na Węgrzech i przebywał w Györ i Eger, gdzie był polskim komendantem obozu[1]. Przedostał się w lipcu 1943 roku do Warszawy, gdzie przeszedł do pracy podziemnej. Był inspektorem Komendy Głównej AK[1]. W okresie od 16 do 25 lipca 1944 był ostatnim dowódcą 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK, którą rozwiązał 26 lipca 1944 roku.

W październiku 1944 roku został aresztowany w Kurowie i wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w Lublinie z 13 sierpnia 1945 roku skazany na 10 lat więzienia, ale we wrześniu zwolniony na podstawie amnestii[1]. Po wojnie pracował do 1949 roku w Państwowych Nieruchomościach Ziemskich w Kijowie jako magazynier oraz w inwalidzkich spółdzielniach pracy w Rzeszowie. Przeszedł na rentę 1 września 1958 roku[1]. Był dwukrotnie żonaty: z Marią Palczerską, a po jej śmierci z Janiną Topolską, z którą miał dwie córki – Marię i Stefanię Annę[1].

Zmarł 15 października 1963 w Rzeszowie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 Michał Fijałka: 27. Wołyńska Dywizja Piechoty AK. s. 166.
  2. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 20.
  3. Dziennik Personalny MSWojsk nr 6 z 23.03.1932 r.
  4. Dziennik Personalny MSWojsk nr 8 z 1.06.1935 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Słownik Biograficzny, T XIV, 1968.
  • Józef Turowski, Pożoga. Walki 27 Wołyńskiej Dywizji AK, Warszawa 1990, ISBN 83-01-08465-0.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Michał Fijałka, 27 Wołyńska Dywizja Piechoty Armii Krajowej, Wydawnictwo PAX, 1987 s. 167-168 ISBN 83-211-0734-6.