Jan Krzysztof Glaubitz
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jan Krzysztof Glaubitz, Johann Christoph Glaubitz (ur. ok. 1700 w Świdnicy, zm. 30 marca 1767 w Wilnie) – polski architekt niemieckiego pochodzenia, reprezentant późnego baroku, od 1737 działał w Wilnie. Luteranin.
Czerpał w swojej twórczości z baroku habsburskiego (charakterystyczne smukłe dwuwieżowe fasady kościołów).
Dzieła[edytuj]
- pałac w Struniu[1],
- kościół w Zabiałach-Wołyńcach,
- kościół w Lidzie,
- kościół św. Mikołaja (1737, 1749) w Wilnie,
- odbudowany kościół ewangelicki w Wilnie (wnętrza w stylu rokoko 1738–44),
- kościół w Stołowiczach (z Jakubem Fontaną),
- po pożarach w latach 1737, 1748 i 1749 odbudowywał domy mieszkalne Wilna,
- odbudowany kościół św. Katarzyny w Wilnie (1741–1743),
- fasada kościoła św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Wilnie oraz fronton prezbiterium (1738–1749),
- wnętrza Starej Synagogi w Wilnie,
- restauracja kościoła św. Anny w Wilnie (1747); m.in. budowa trzech barokowych ołtarzy,
- cerkiew Św. Ducha w Wilnie 1749–53,
- kościół i klasztor karmelitów bosych w Głębokiem (1730–35),
- Katedra unicka w Połocku (1738-65),
- kościół Misjonarzy w Wilnie (wieże 1750-1756),
- Kościół Świętego Ducha w Wilnie (1753-1770),
- kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Wilnie (1755-1770),
- kościół św. Barbary w Wilnie (?),
- projekt kopuły kościoła św. Kazimierza w Wilnie (prawdopodobny),
- kościół jezuitów w Dyneburgu (Dźwińsku) na Łotwie (autorstwo niepewne, kościół nie istnieje),
- cerkiew i klasztor Bazylianów w Berezweczu (1756-67),
- pałac Łopacińskich (Olizarów) w Wilnie (zaułek Bernardyński),
- brama klasztoru Bazylianów w Wilnie po 1761.
Bibliografia[edytuj]
- Stanisław Lorentz: Jan Krzysztof Glaubitz – architekt wileński XVIII wieku. Warszawa: 1937.
Przypisy
- ↑ Struń (2) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XI (Sochaczew – Szlubowska Wola) z 1890 r.
Kontrola autorytatywna (osoba):
