Jan Kucharzewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Kucharzewski
Jan Kucharzewski.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1876
Wysokie Mazowieckie
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1952
Nowy Jork
Prezydent Ministrów w Królestwie Polskim
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od 2 października 1918
do 9 października 1918
Poprzednik Jan Kanty Steczkowski
Następca Józef Świeżyński
Prezydent Ministrów w Królestwie Polskim
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od 26 listopada 1917
do 27 lutego 1918
Następca Antoni Ponikowski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Jan Kucharzewski (ur. 27 maja 1876 w Wysokiem Mazowieckiem, zm. 4 lipca 1952 w Nowym Jorku) – polski historyk, prawnik, polityk, premier (1917–1918).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1898 ukończył Wydział Prawny Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, od 1906 pracował jako adwokat. Był członkiem Zetu i Bratniej Pomocy. Pierwsze lata I wojny światowej spędził w Szwajcarii, gdzie prowadził działalność publicystyczną na rzecz sprawy polskiej. W czerwcu 1917 wrócił do Warszawy. Był pracownikiem Rady Departamentu Spraw Politycznych Tymczasowej Rady Stanu[1]. Rozpoczął pracę w administracji podległej Radzie Regencyjnej. Od 26 listopada 1917 do 27 lutego 1918 pełnił urząd Prezydenta Ministrów. Po raz drugi został premierem 2 października 1918, ale funkcję sprawował zaledwie przez tydzień. W okresie międzywojennym doradca przy Radzie Ministrów i MSZ, następnie zajmował się działalnością naukową i publicystyczną. W czasie II wojny światowej przebywał w USA, gdzie wielokrotnie zabierał głos na rzecz Polski, zwłaszcza z pozycji antysowieckich i antykomunistycznych (1942–1952). Prezes Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku. Członek-założyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.

Jako historyk zajmował się głównie dziejami Rosji i Polski w XIX i XX w. Był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1921 członek rzeczywisty, od 1929 członek zwyczajny) i Polskiej Akademii Umiejętności (od 1926 członek-korespondent, od 1936 członek czynny). Niektóre publikacje:

  • Socyalizm prawniczy (1906)
  • Sprawa polska w parlamencie frankfurckim 1848 roku (1908)
  • Réflexions sur le problème Polonais, Lausanne 1916, ss. 91 (1916)
  • Maurycy Mochnacki (1910)
  • Epoka Paskiewiczowska. Losy oświaty (1914)
  • Od białego caratu do czerwonego (tom 1–7, Warszawa 1923–1935, Wyd. Kasy im Mianowskiego), Wyd. I powojenne pod red. nauk. Andrzeja Szwarca i Pawła Wieczorkiewicza: t. 1: Epoka mikołajowska, pod red naukową A. Szwarca i P. Wieczorkiewicza, Warszawa 1998; t. 2: Geneza maksymalizmu. Dwa Światy, pod red naukową A. Szwarca i P. Wieczorkiewicza, Warszawa 1998; t. 3: Lata przełomu. Romanow, Pugaczow czy Pestel, Warszawa 1999; t. 4: Wyzwalanie ludów, pod red naukową F. Nowińskiego, Warszawa 1999; t .5: Terroryści, pod red naukową F. Nowińskiego, Warszawa 2000; t. 6: Rządy Aleksandra III. Ku reakcji, pod red naukową F. Nowińskiego, Warszawa 2000; t. 7: Triumf reakcji, pod red naukową A. Szwarca i P. Wieczorkiewicza, Warszawa 2000, Wydawnictwo Naukowe PWN, ISBN 83-01-12453-9;
  • The Origin of Modern Russia (1948), wyd. polskie: Od białego do czerwonego caratu z przedmową Oskara Haleckiego, London 1986, Veritas Foundation Publication Centre, ISBN 0-901215-91-0 .

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 221.
Poprzednik
Jan Kanty Steczkowski
Godło Królestwa Polskiego (1916-1918).svg Premier Rządu Królestwa Regencyjnego
1918
Godło Królestwa Polskiego (1916-1918).svg Następca
Józef Świeżyński
Poprzednik
Godło Królestwa Polskiego (1916-1918).svg Premier Rządu Królestwa Regencyjnego
1917–1918
Godło Królestwa Polskiego (1916-1918).svg Następca
Antoni Ponikowski