Jan Nepomucen Miller
Z Wikipedii
Jan Nepomucen Miller (1890-1977), polski krytyk literacki i teatralny, poeta. Ekspresjonista.
Studiował na uniwersytetach w Petersburgu, Berlinie, Sorbonie i Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1921 nauczyciel gimnazjalny w Warszawie. Założyciel pisma „Ponowa”, działał w grupie artystycznej Czartak.
Członek i aktywny działacz PPS. W czasie okupacji działacz socjalistycznego podziemia, redaktor pisma „Rzeczpospolita Ludowa” i współpracownik „Lewą marsz”. Po wojnie redaktor miesięcznika Teatr (1945-1947), później dyrektor teatru w Zielonej Górze. Od 1957 ponownie w Warszawie.
[edytuj] Poezje i dramaty
- "Achilles na marach" debiut poetycki (1917),
- "Lacrimae rerum" (1921),
- "Korowód" (1924),
- "Erynie" dramat (1921).
[edytuj] Ważne polemiki
Autor polemik "Zaraza w Grenadzie" (1926), Był jednym z najbardziej znanych krytyków literackich swego pokolenia, podejmując polemicznie problemy tradycji w dziele "Zaraza w Grenadzie", oraz:
- "Rzecz o stosunku nowej sztuki do romantyzmu i modernizmu" (1926),
- "Na gruzach Grenady" (1933).
- "Na krzywej przemian" (1973).
