Jan Rulewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Rulewski
Jan Rulewski Kancelaria Senatu.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1944
Bydgoszcz
Senator z okręgu wyborczego nr 10
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Jan Rulewski podczas 13. posiedzenia Senatu VIII kadencji (2012)

Jan Rulewski (ur. 18 kwietnia 1944 w Bydgoszczy) – polski polityk i związkowiec, poseł na Sejm I, II i III kadencji, od 2007 senator VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia rozpoczął w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Został z niej wydalony w 1965 z uwagi na odmowę udziału w wyborach do Sejmu PRL i rad narodowych. Został powołany karnie do wojska, podjął próbę ucieczki z kraju, został zatrzymany w Czechosłowacji i deportowany. W marcu 1966 skazano go na karę 3 lat pozbawienia wolności za rzekomą dezercję, zwolnienie uzyskał w lipcu 1969 w związku z amnestią.

W 1979 ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Akademii Techniczno-Rolniczej. W latach 70. pracował w Zakładach Rowerowych w Bydgoszczy, od 1984 do 1985 był zatrudniony Zakładach Rowerowych Romet, później do końca lat 80. pracował jako taksówkarz.

W latach 1980–1981 oraz powtórnie od 1990 przewodniczył Regionowi Bydgoskiemu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. W czasie wydarzeń bydgoskich (19 marca 1981) został pobity przez funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej podczas sesji Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy. Po ogłoszeniu stanu wojennego w dniu 13 grudnia 1981 został zatrzymany w sopockim Grand Hotelu i następnie internowany. W ośrodkach odosobnienia w Strzebielinku i Warszawie-Białołęce przebywał do grudnia 1982. Jako jeden z nielicznych opozycjonistów został następnie tymczasowo aresztowany - zwolnienie na mocy amnestii uzyskał w sierpniu 1984.

W latach 1991–2001 pełnił funkcję posła na Sejm I kadencji (z listy związkowej), II kadencji (z listy Unii Demokratycznej) i III kadencji (z listy Unii Wolności). Pod koniec urzędowania był posłem niezrzeszonym. Przystąpił do Ruchu Społecznego AWS i z listy AWSP bez powodzenia ubiegał się o reelekcję[1]. W 1993 jako jeden z nielicznych posłów „Solidarności” sprzeciwiał się decyzji kierownictwa związku dążącego do obalenia rządu Hanny Suchockiej, a następnie przeszedł do Unii Demokratycznej.

Po zakończeniu pracy w parlamencie rozpoczął prowadzenie firmy naprawiającej kserokopiarki, sąsiadującej z Instytutem Geografii UKW. Był wiceprzewodniczącym partii Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość. W 2005 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora (z własnego komitetu). W 2006 ogłosił, że wystartuje w wyborach na prezydenta Bydgoszczy. Kandydował z hasłem „Polubić Bydgoszcz”. Uzyskał szósty wynik (6676 głosów, tj. 6,01% poparcia)[2].

W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia Platformy Obywatelskiej został wybrany senatorem VII kadencji w okręgu bydgoskim, otrzymując 142 054 głosy. W 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, w nowym okręgu jednomandatowym dostał 61 026 głosów[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

28 sierpnia 2006 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]