Jan Sarkander

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Jan Sarkander
męczennik
Ioannes Sarcander.png
Data urodzenia 20 grudnia 1576
Skoczów
Data śmierci 17 marca 1620
Ołomuniec, Morawy
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data beatyfikacji 3 listopada 1859
przez Piusa IX
Data kanonizacji 21 maja 1995
Ołomuniec
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 30 maja
Atrybuty w sutannie, z palcem na ustach (tajemnica spowiedzi)
Patron dobrej spowiedzi, spowiedników
Szczególne miejsca kultu Śląsk, Morawy i Czechy
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Jan Sarkander, w niektórych publikacjach Johann Fleischmann[1] (ur. 20 grudnia 1576 w Skoczowie, zm. 17 marca 1620 w Ołomuńcu) – katolicki prezbiter, męczennik, święty katolicki, patron dobrej spowiedzi.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem Grzegorza i Heleny Góreckiej; bratem Wacława, Pawła i Mikołaja. Wcześnie stracił ojca. Matka, przypuszczalnie ze względów zarobkowych, zdecydowała się z rodziną opuścić Księstwo Cieszyńskie i przenieść do Příboru na Morawach. Tam uczył się w katolickiej szkole parafialnej. Ukończył niższe studia w kolegium jezuickim w Ołomuńcu. W latach 1600-1603 odbył studia filozoficzne w Pradze, a w latach 1604-1606 teologiczne w Grazu, gdzie zdobył doktorat. W grudniu 1607 roku przyjął niższe święcenia kapłańskie. W 1609 roku został kapłanem.

Pracował w kilku morawskich parafiach, m.in. w Uničovie, gdzie proboszczem był jego brat; Charvátach, Kromieryżu, Zdounkach i Boskovicach. W 1616 został proboszczem w Holeszowie (35 km od Ołomuńca).

W czerwcu 1619 roku, krótko po wybuchu wojny trzydziestoletniej, za namową parafian zdecydował się wyjechać z Holeszowa. Odbył wtedy pielgrzymkę do Częstochowy[2]. Przebywał przez pewien czas w Krakowie i Ołomuńcu. Powrócił później do Holeszowa i w lutym 1620 r. uchronił miasto przed atakiem lisowczyków. Wyszedł z procesją z Najświętszym Sakramentem by pokazać, że miasto jest katolickie. Lisowczycy odstąpili od Holeszowa. To wydarzenie stało się pretekstem dla protestantów do oskarżenia go o sprowadzenie polskiego wojska na Morawy. Został aresztowany, przewieziony do Ołomuńca, gdzie poddawano go torturom. Mimo to, nie przyznał się do zarzucanej mu zdrady stanu. Nie wyjawił także tajemnicy spowiedzi namiestnika Moraw, barona Władysława Popiela Lobkovica. Umarł w więzieniu wskutek tortur 17 marca 1620 r.

Papież Pius IX ogłosił Jana Sarkandra błogosławionym 3 listopada 1859 r., a uroczystości beatyfikacyjne odbyły się 6 maja 1860 r.[3]. W 1970 r. rozpoczęto oficjalne starania o kanonizację Jana Sarkandra.

21 maja 1995 r. w Ołomuńcu papież Jan Paweł II kanonizował Jana Sarkandra. Następnego dnia papież udał się do miejsca narodzenia św. Jana Sarkandra, do Skoczowa, gdzie na wzgórzu Kaplicówka sprawował mszę świętą dziękczynną.

Kościół katolicki obchodzi liturgiczne wspomnienie św. Jana Sarkandra 30 maja[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. F. Idzikowski, Geschichte der Stadt und ehemaligen Herrschaft Rybnik in Oberschlesien, Breslau 1860, s. 79. Sarkander jest greckim odpowiednikiem niemieckiego słowa Fleischmann oznaczającego rzeźnika.
  2. Hugo Hoever: Żywoty Świętych Pańskich. Olsztyn: Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 1988, s. 471-473.
  3. Biografický slovník Slezska a severní Moravy, sešit 1, Opava-Ostrava 1993, s. 92; Encyklopedia katolicka, t. 7, Lublin 1993, szpalta 822.
  4. Wincenty Zaleski SDB: Święci na każdy dzień. Wyd. IV. Warszawa: Wydawnictwo Salezjańskie, 2008, s. 418-421. ISBN 978-83-7201-353-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]