Jan Syrový

Jan Syrový
Gen. Jan Syrový (1938)
generał armii
Data i miejsce urodzenia	24 stycznia 1888 Třebíč
Data i miejsce śmierci	17 października 1970 Praga
Przebieg służby
Siły zbrojne	Armia Czechosłowacka
Jednostki	Korpus Czechosłowacki
Stanowiska	minister obrony narodowej, premier rządu, zastępca prezydenta
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Grób gen. Jana Syrového na Cmentarzu Olszańskim w Pradze

Jan Syrový (ur. 24 stycznia 1888 w Třebíču, zm. 17 października 1970 w Pradze) – czeski generał armii, minister obrony narodowej, premier rządu, konstytucyjny prezydent Republiki Czechosłowackiej.

Życiorys

W 1907 ukończył liceum budowlane w Brnie. Potem pracował w różnych firmach budowlanych po całej ojczyźnie i z 1912 w Rosji. Przed I wojną światową objął stanowisko asystenta budowlanego w Warszawie.

Po wybuchu wojny wstąpił do Drużyny Czeskiej i został oficerem Korpusu Czechosłowackiego w Rosji. W 1917 w bitwie pod Zborowem stracił prawe oko. W latach 1918–1920, w stopniu generała brygady, był głównym dowódcą Korpusu Czechosłowackiego w Rosji. Kierował walkami na Uralu, Syberii i ewakuacją legionistów czechosłowackich do ojczyzny.

W latach 1920–1924 ziemski komendant wojskowy w Czechach, 1924–1927 podnaczelnik, 1927–1933 naczelnik Sztabu Głównego Wojska Czechosłowackiego i 1933–1938 generalny inspektor wojskowy. Od 1923 generał dywizji i z 1926 generał armii.

Od marca do października 1926 oraz od września 1938 do kwietnia 1939 minister obrony narodowej. Od 22 września do 1 grudnia 1938 premier rządu, który m.in. 30 września 1938 przyjął dyktat z Monachium. W dniach 5 października – 30 listopada 1938 sprawował funkcję konstytucyjnego prezydenta Republiki Czechosłowackiej.

Na początku okupacji niemieckiej odszedł z życia publicznego. W 1945 oskarżony o kolaborację z Niemcami; w 2 lata później skazany wyrokiem Sądu Narodowego na 20 lat więzienia. W 1960 ułaskawiony. Potem pracował jako nocny stróż i w 1964 odszedł na emeryturę.

Zmarł 17 października 1970 w Pradze i został pochowany na Cmentarzu Olszańskim.

Odznaczenia

• Order Sokoła (Czechosłowacja)
• Czechosłowacki Krzyż Walecznych 1914-1918
• Czechosłowacki Medal Zwycięstwa 1918
• Czechosłowacki Medal Rewolucyjny
• Wieki Oficer Orderu Korony (Belgia)
• Krzyż Wojenny 1914-1918 (Belgia)
• Order Krzyża z Orłem I klasy (Estonia)
• Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja)
• Komandor Legii Honorowej (Francja)
• Oficer Legii Honorowej (Francja)
• Kawaler Legii Honorowej (Francja)
• Krzyż Wojenny 1914-1918 z palmą (Francja)
• Krzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja)
• Medal Zasługi Wojskowej (Grecja)
• Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Świętego Skarbu (Japonia)
• Order św. Sawy (Jugosławia)
• Order Białego Orła I klasy (Jugosławia)
• Order Białego Orła II klasy (Jugosławia)
• Order Gwiazdy Karadziordzia II klasy (Jugosławia)
• Krzyż Wielki Orderu Witolda Wielkiego (Litwa)
• Order Zabójcy Niedźwiedzia (Łotwa)
• Krzyż Wielki Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa)
• Krzyż Wielki Orderu Ouissama Alaouite'a (Maroko)
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska)
• Order Gwiazdy Rumunii I klasy (Rumunia)
• Order Korony Rumunii II klasy (Rumunia)
• Krzyż Wielki Orderu Wiernej Służby (Rumunia)
• Krzyż Pamiątkowy za Wojnę 1916-1918 (Rumunia)
• Order św. Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie)
• Order Świętego Równego Apostołom Księcia Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie)
• Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie)
• Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)
• Krzyż Wielki Orderu Nischana Iphtickara (Tunezja)
• Honorowy Rycerz Komandor Orderu Łaźni (Wielka Brytania)
• Wielki Oficer Orderu Korony Włoch (Włochy)
• Krzyż Zasługi Wojennej (Włochy)

Bibliografia

• Josef Tomeš i kol., Český biografický slovník XX. století 3, Praga 1999, ISBN 80-7185-247-3
• Mgr. Pavel Šrámek – Vojenské osobnosti předválečné armády (Wojenne osobistości przedwojennej armii)