Jan Tabaczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan Tabaczyński (ur. 10 grudnia 1878 w Brzeżanach, zm. 27 lipca 1940 w Warszawie) – pułkownik piechoty cesarskiej i królewskiej Armii, generał brygady Wojska Polskiego.

W latach 1889-1893 uczył się w gimnazjum w Stryju, a przez kolejne cztery lata w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie. W 1897 rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii.

W czasie I wojny światowej na froncie rosyjskim. Od 1917 instruktor w Polskiej Sile Zbrojnej, skąd automatycznie wszedł w skład Wojska Polskiego w stopniu pułkownika.

W Wojsku Polskim od listopada 1918. 24 października 1919 objął dowództwo 28 Pułku Strzelców Kaniowskich i sprawował je do 25 czerwca 1920. W czasie wojny z bolszewikami (20 sierpnia 1920) objął dowództwo 42 Pułku Piechoty i sprawował je do 18 września tego roku. Czasowo pełnił też obowiązki dowódcy XXXV i XXXVI Brygady Piechoty. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1922 przeniesiony został na stanowisko dowódcy 61 Pułku Piechoty. Nowa jednostka stacjonowała w garnizonie Bydgoszcz i była jednym z trzech pułków wchodzących w skład 15 Dywizji Piechoty. W lipcu 1923 wyznaczony został na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 15 Dywizji Piechoty. Był zastępcą gen. bryg. Wiktora Thommée. Na tym stanowisku 1 grudnia 1924 awansował na generała brygady ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 33. lokatą w korpusie generałów. W maju 1925 został dowódcą 20 Dywizji Piechoty w Słonimie[1]. Stanowisko to objął po zmarłym 16 lutego gen. bryg. Józefie Beckerze. 3 listopada 1926 zwolniony został ze stanowiska dowódcy dywizji i mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[2]. Z dniem 31 maja 1927 przeniesiony został w stan spoczynku. Osiadł w majątku Komarówka koło Buczacza. Zmarł w Warszawie, Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 53 z 14.05.1925 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 49 z 17.11.1926 r.
  3. Dekret Wodza Naczelnego L. 2981 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 827
  4. 4,0 4,1 Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1739 z 13 czerwca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 26, poz. 1054

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Kryska-Karski S. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej wyd.: Editions Spotkania Warszawa 1991
  • H. P. Kosk. Generalicja Polska t. 2 wyd. : Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 2001