Jan Truszczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wręczenie nominacji Janowi Truszczyńskiemu na stanowisko podsekretarza stanu przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego (28 grudnia 2000)

Jan Truszczyński (ur. 30 lipca 1949 w Warszawie) – polski dyplomata, urzędnik państwowy, były wiceminister spraw zagranicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1972 ukończył Wydział Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki, uzyskując tytuł zawodowy magistra ekonomii, specjalizując się w zakresie integracji europejskiej. Odbył następnie studia podyplomowe z niemcoznawstwa (1975) i prawa międzynarodowego publicznego (1985).

Od 1972 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, zajmując stanowisko eksperckie ds. integracji europejskiej. W latach 1978–1982 pełnił funkcję II sekretarza Ambasady PRL w Hadze. Przez rok (1988–1989) był radcą Ambasady RP w Brukseli, a od 1989 do 1993 radcą-ministrem pełnomocnym w Przedstawicielstwie RP przy Wspólnotach Europejskich w Brukseli.

W latach 1996–2001 pełnił urząd ambasadora RP przy Unii Europejskiej. 1 lutego 2001 został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP. Od 23 października 2001 był podsekretarzem stanu w MSZ, a od grudnia 2001 do lipca 2003 zajmował równolegle stanowisko pełnomocnika rządu ds. negocjacji o członkostwo RP w Unii Europejskiej. 11 stycznia 2005 został mianowany sekretarzem stanu w MSZ. W oświadczeniu lustracyjnym przyznał się, iż był tajnym i świadomym współpracownikiem służb specjalnych PRL[1].

Po odejściu z resortu w październiku 2005 został dyrektorem zarządzającym Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. W tym samym roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2005)[2]. W październiku 2006 objął funkcję wicedyrektora generalnego w Dyrekcji Generalnej ds. Rozszerzenia UE w Komisji Europejskiej. W październiku 2009 ogłoszono jego nominację na dyrektora generalnego ds. edukacji i kultury UE[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty, ma dwoje dzieci.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]