Jan Zagłoba
| Jan Onufry Zagłoba | |
 Herb Wczele |
|
| Twórca | Henryk Sienkiewicz |
| Grany przez | Mieczysław Pawlikowski, Kazimierz Wichniarz, Krzysztof Kowalewski |
| Informacje | |
| Imię i nazwisko | Jan Onufry Zagłoba |
| Przydomek | Ulisses |
Jan Onufry Zagłoba herbu Wczele – postać literacka stworzona przez Henryka Sienkiewicza w Trylogii. Jest on ucieleśnieniem stereotypu polskiego szlachcica: przejawia skłonność do trunków, pieniactwa, tromtadracji, mitomanii i lenistwa. Zarazem cechuje go wierność dla towarzyszy, patriotyzm, dobroduszność i pomysłowość, która często ratuje go z opresji (słynne fortele). W kluczowych momentach uczestniczy w walnych bitwach ramię w ramię z towarzyszami. Dzięki tej wielowarstwowości jest jedną z najbarwniejszych postaci powieści i wprowadza do fabuły dużą dozę humoru.
Przedstawia się na początku Trylogii imieniem Jan, jednak uciekając z Heleną przedstawia się jako "Did Onufrij", potem konsekwentnie używa imienia Onufry.
Bolesław Prus skrytykował kreację postaci Zagłoby, pisząc:
| „ |
Zagłoba to wielka figura, najznakomitsza w powieści, lecz nierealna. Można bowiem posiadać w sobie pierwiastki z Falstaffa i z Ulissesa, ale nie można być obydwoma razem. |
” |
| — Bolesław Prus: "Ogniem i mieczem" - powieść z dawnych lat Henryka Sienkiewicza | ||
Dalej Prus nazywa Zagłobę "sfinksem z łbem wieprza".
[edytuj] Dzieje postaci
Pojawia się już na początku Ogniem i mieczem w karczmie w Czehryniu i od razu daje się poznać jako hulaka i pijaczyna. O jego wcześniejszych przygodach wiadomo niewiele, ze wzajemnie ze sobą sprzecznych i często nieprawdopodobnych autorelacji. Twierdzi, że przemierzył wiele krajów, szczególnie na wschód od terenów Rzeczypospolitej, mówi m.in. o Krymie, Galacie, Turcji i Ziemi Świętej. W dalszym rozwoju akcji jest jednym z głównych bohaterów. Masakra Kurcewiczów, dokonana przez Bohuna, budzi w nim poczucie przyzwoitości. Wykrada Helenę Kurcewiczównę z rąk Kozaka i ucieka z nią przez ziemie ogarnięte powstaniem Chmielnickiego. Zaskarbia sobie tym dozgonną wdzięczność Heleny i Skrzetuskiego, którzy niejako "adoptują" go i tytułują "ojcem". Razem z Michałem Wołodyjowskim, Longinem Podbipiętą i Janem Skrzetuskim tworzą kompanię przyjaciół i przeżywają razem wiele przygód. Bierze udział w obronie Zbaraża, gdzie m.in. wsławia się zabiciem dowódcy kozackiego - Burłaja.
W Potopie pierwszy okrzykuje Janusza Radziwiłła zdrajcą. Potem wsławia się uwolnieniem siebie i towarzyszy z niewoli księcia, podszywając się pod wuja oficera Rocha Kowalskiego i upijając go. Przyłącza się u boku Michała Wołodyjowskiego i Skrzetuskich do konfederatów. Bywa zawsze blisko dowódców, m.in. Czarnieckiego i Zamoyskiego. U szczytu powodzenia, zostaje mianowany regimentarzem. Szanowany za pomysły, inteligencję i bystre maksymy, np. do Zamoyskiego: Ofiaruj, wasza dostojność, królowi szwedzkiemu w zamian Niderlandy.
W Panu Wołodyjowskim jest już dość wiekowym szlachcicem, który najpierw fortelem wydobywa Michała Wołodyjowskiego z zakonu i pomaga mu w powrocie do rycerskiego życia. Potem towarzyszy Michałowi i jego małżonce, Basi w życiu w Chreptiowie, na rubieżach Rzeczypospolitej.
Zagłoba występuje również w krótkiej, obecnie zapomnianej komedii Sienkiewicza Zagłoba swatem oraz w opowiadaniu Toast. Oba te utwory są treścią luźno związane z "Trylogią".
[edytuj] Odtwórcy roli Jana Onufrego Zagłoby
- 1914 - Obrona Częstochowy (reż. Edward Puchalski) - Aleksander Zelwerowicz
- 1962 - Col ferro e col fuoco (reż. Fernando Cerchio) - Akim Tamiroff
- 1969 - Pan Wołodyjowski (reż. J. Hoffman) - Mieczysław Pawlikowski
- 1969 - Przygody pana Michała (serial) (reż. P. Komorowski) - Mieczysław Pawlikowski
- 1974 - Potop (reż. J. Hoffman) - Kazimierz Wichniarz
- 1999 - Ogniem i mieczem (reż. J. Hoffman) - Krzysztof Kowalewski
Przypisy
|
||||||||||||||||||||
