Jan Zarako-Zarakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jan Zarako-Zarakowski
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 8 lutego[1] 1857
Wileńszczyzna
Data i miejsce śmierci 2 stycznia 1930
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 22 V 1887 - 23 XII 1918 (Armia Imperium Rosyjskiego),
23 XII 1918 - 1921 (Wojsko Polskie)
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 283 Pułk Piechoty 71 Dywizji Piechoty, 2 Brygady 71 Dywizji Piechoty, 2 Brygady 8 Dywizji Piechoty, 11 Syberyjska Dywizji Strzelców
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-japońska,
I wojna światowa
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)

Jan Zarako-Zarakowski herbu Dębicz (ur. 8 lutego [1] 1857 na Wileńszczyźnie, zm. 2 stycznia 1930 w Warszawie) – generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego.

22 maja 1887, po ukończeniu Korpusu Kadetów i Szkoły Junkrów, rozpoczął służbę zawodową w piechocie armii rosyjskiej. Był oficerem Gwardii i słuchaczem Mikołajewskiej Akademii Inżynieryjnej w Petersburgu. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904-1905 dowodził 283 Pułkiem Piechoty 71 Dywizji Piechoty. W czerwcu 1905 odznaczył się i awansował na generała majora oraz dowódcę 2 brygady 71 Dywizji Piechoty. W styczniu 1907 objął dowództwo 2 brygady 8 Dywizji Piechoty w Warszawie. W marcu 1913 mianowany został generał lejtnantem i dowódcą 11 Syberyjskiej Dywizji Strzelców. Od 3 września 1914 do 30 lipca 1917 dowodził dywizją na froncie niemieckim, na terenach polskich. Następnie leczył się w szpitalu w Moskwie.

Z dniem 23 grudnia 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała porucznika ze starszeństwem z 4 marca 1913, i przydzielony do Rezerwy Oficerskiej [2]. Pozostawał w Stacji Zbornej Oficerów w Warszawie. Przydziału nie otrzymał ze względu na wiek i stan zdrowia. Przyjęty do Wojska Polskiego ze względu na przydział gaży na utrzymanie. Od 1921 w stanie spoczynku, osiadł w Warszawie.

26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała dywizji [3].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Kryska-Karski i Żurakowski oraz Rocznik oficerski z 1928 r. podają, że urodził się 21 lutego.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 5 z 18.01.1919 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 07.11.1923 r. W Rocznikach oficerskich z 1924 i 1928 również figuruje jako generał dywizji w stanie spoczynku.
  4. W rocznikach oficerskich z 1924 i 1928 r. brak adnotacji o nadaniu polskich i zagranicznych orderów i odznaczeń.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 67.
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 363.
  • Zdzisław Nicman, Chrzest bojowy przyszłych generałów, Polska Zbrojna.
  • Henryk P. Kosk, Z armii zaborczych do Wojska Polskiego. Poczet polskiej generalicji, Polska Zbrojna.
  • Rocznik oficerski 1924, s. 1404.
  • Rocznik oficerski 1928, s. 878.