Jan Zygmunt Deybel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jan Zygmunt Deybel von Hammerau (niem. Johann Sigmund Deybel) ur. około 1685-1690 w Saksonii, zm. 1752, saski architekt rokokowy, w Polsce od początku XVIII wieku, major artylerii koronnej. Ojciec Krystiana Godfryda Deybla de Hammerau (1725-1798), polskiego generała.

W Polsce od 1719 roku, od 1721 pracował w warszawskim urzędzie budowli królewskich, od 1726 architekt króla Augusta II Mocnego. Oficer artylerii konnej, w 1736 awansowany na kapitana, w 1746 na majora.

Posługiwał się formami architektury francuskiej w oparciu o albumy J. Mariette’a L’architecture française (3 tom, 1727-1737). Był nauczycielem architekta Efraima Szregera i malarza Zygmunta Vogla.

Ważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

Pałac Saski w Warszawie
Pałac w Puławach
Pałac Branickich w Białymstoku

Przypisy

  1. Zbigniew Bania, Tadeusz Jaroszewski: Pałac Rady Ministrów. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 55. ISBN 83-01-01323-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Łoza Stanisław: Architekci i Budowniczowie w Polsce. W-wa 1954.
  • Szulc E.: Cmentarz Ewang.-Augsb. w W-wie. W-wa 1989.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons