To jest dobry artykuł

Jan cieszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan (ur. 1339 lub 1340, zm. po 18 maja 1359) – przedstawiciel cieszyńskiej linii Piastów, kleryk wrocławski.

Syn księcia cieszyńskiego Kazimierza I i Eufemii, córki księcia czerskiego Trojdena I.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Imię otrzymał z pewnością po swoim bracie stryjecznym, księciu oświęcimskim Janie I[1]. Wśród potomstwa Kazimierza I cieszyńskiego umownie umieszczany jest na siódmym miejscu, między Agnieszką a Siemowitem[2].

Jak większość dzieci Kazimierza I został przeznaczony do stanu duchownego. Razem z nim kościelną karierę podjęły jego dwie siostry Jolanta Helena i Elżbieta, a także dwaj bracia Bolesław i Siemowit. Przyczyny oddania przez Kazimierza do stanu duchownego trzech spośród pięciu synów należy upatrywać w zbyt małej powierzchni księstwa cieszyńskiego, która była niedostateczna do podziału pomiędzy pięciu męskich potomków. Ojciec miał na uwadze fakt, że rola władców małych księstewek zostanie zmarginalizowana. Ponadto książęta cieszyńscy jako lojalni lennicy Luksemburgów mogli liczyć na pomoc królów Czech Jana i Karola w uzyskaniu wysokich stanowisk kościelnych.

Jana wspomina dokument papieski z 18 maja 1359 wystawiony w Awinionie. Wymieniony w nim jest jako kleryk z diecezji wrocławskiej będący w dwudziestym roku życia. Kolejne źródła milczą na jego temat, stąd wysnuwane jest przypuszczenie, że wkrótce potem zmarł przedwcześnie. W przeciwnym wypadku w źródłach zostałoby odnotowane, iż otrzymał dobrą prałaturę na Śląsku lub w Czechach[3]. W literaturze bierze się pod uwagę również możliwość, że w momencie wystawienia dokumentu Jan już nie żył, a wiadomość o tym jeszcze nie dotarła do Awinionu. Według tej koncepcji Jan zmarł najwcześniej w kwietniu 1359[3].

Miejsce jego pochówku jest nieznane.

Przypisy

  1. K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, cz. III, wyd. II, Kraków 2007, s. 618. Tamże K. Jasiński błędnie podał, że Jan I był stryjem Jana cieszyńskiego. Zob. K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, cz. III, wyd. II, Kraków 2007, tabl. VI/1.
  2. K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, cz. III, wyd. II, Kraków 2007, s. 618, tabl. VI/1.
  3. 3,0 3,1 K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, cz. III, wyd. II, Kraków 2007, s. 618.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]