Jan de Witte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan de Witte
Data i miejsce urodzenia 1709[1]
Data i miejsce śmierci 24 grudnia 1785
Kamieniec Podolski
Dziedzina sztuki architektura
Styl barok
Ważne dzieła kościół Dominikanów we Lwowie
pałac Lubomirskich we Lwowie
Odznaczenia
Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Jan de Witte (ur. 1709[1], zm. 24 grudnia 1785 w Kamieńcu Podolskim) – polski inżynier wojskowy holenderskiego pochodzenia, architekt, przedstawiciel baroku, od 1781 generał-lejtnant wojsk koronnych; ojciec Józefa.

Służył w oddziałach cudzoziemskiego autoramentu wojsk koronnych. Po ukończeniu studiów inżynierskich przeszedł do Korpusu Inżynierów Koronnych. Został nobilitowany w 1767, w 1772 odznaczony Orderem Świętego Stanisława[2]. Był komendantem Kamieńca Podolskiego i cenionym architektem. Był kolekcjonerem i numizmatykiem.

Jan de Witte i jego żona Marianna z Lubońskich zostali pochowani w katakumbach katedry Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamieńcu Podolskim[3]. W katedrze znajduje się tablica epitafijna o treści: Jan de Witte (1705–1785). Komendant twierdzy i pogranicznych fortec w latach 1768–1785. Budowniczy i obrońca Kamieńca Podolskiego, kawaler orderu świętego Stanisława, chluba Podola i wzór dla potomnych.

Realizacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Niektóre źródła podają rok urodzenia 1716, np. Ryszard Henryk Bochenek: 1000 słów o inżynierii i fortyfikacjach. Warszawa: Wyd. Ministerstwa Obrony Narodowej..
  2. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s. 180.
  3. K. Iwanicki, Katedra w Kamieńcu, Warszawa 1930, s. 28.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]