Jan z Athosu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan
święty mnich
Data urodzenia I poł. X w.
Artanudżi
Data śmierci 1005
Athos
Kościół/
wyznanie
Gruziński Kościół Prawosławny, Grecki Kościół Prawosławny, Patriarchat Konstantynopolitański
Wspomnienie 12/25 lipca
Szczególne miejsca kultu Athos

Jan z Athosu (ur. I poł. X w. w Artanudżi, zm. 1005 na górze Athos) – święty mnich chrześcijański.

Według hagiografii pochodził z zamożnej rodziny, w młodości był rycerzem i dworzaninem króla Dawida Kurapalati. Miał żonę i dzieci (w tym syna Eutymiusza), jednak postanowił porzucić życie świeckie i wstąpił do monasteru. Następnie przeszedł do klasztoru Kolpa w Imeretii[1]. Pragnąc doskonalić się w życiu duchowym, odszedł również i z tej wspólnoty i udał się do gruzińskiego monasteru na górze Olimp w Bitynii, założonego przez św. Hilariona Gruzina. W klasztorze jego obowiązkiem była opieka nad stadem osłów[2].

Po kilku latach życia w monasterze mnich Jan dowiedział się, że jego żona i syn, razem z kilkoma innymi książętami przebywają w Konstantynopolu jako zakładnicy porozumienia zawartego między cesarzem a królem Iberii. Duchowny miał przekonać władcę do uwolnienia syna, którego przywiózł następnie do klasztoru na Olimpie. Z czasem zarówno Jan, jak i jego syn, jako mnich Eutymiusz, zaczęli cieszyć się ogromnym szacunkiem innych mnichów. Wówczas postanowili udać się na górę Athos. Dotarli tam między rokiem 963 a 969. Chcąc prowadzić z monasterze jak najsurowsze życie, zataił swoje pochodzenie i wcześniejszy przebieg życia mniszego, żyjąc w Wielkiej Ławrze[2]. Informacje te wyszły jednak na jaw, a sława Jana sprawiła, że do Wielkiej Ławry zaczęli przybywać mnisi gruzińscy. Wówczas kierujący klasztorem grecki mnich Atanazy z Athosu polecił im opuścić Wielką Ławrę i założyć odrębny klasztor, który przybrał nazwę Iwironu (ok. 980)[3].

Ok. 984 Jan postanowił zrezygnować z funkcji przełożonego klasztoru, opuścić Athos i razem z synem Eutymiuszem oraz kilkoma innymi mnichami udał się do klasztoru św. Katarzyny na Synaju. Po rozmowie z cesarzem bizantyńskim Bazylim II zgodził się jednak na pozostanie na Athosie. Po kilku latach ciężko zachorował i przekazał Eutymiuszowi kierownictwo we wspólnocie. Zmarł w 1005 w monasterze i tam został pochowany. Jego grób szybko miał stać się miejscem uzdrowień. Żywot Jana i Eutymiusza spisał ich krewny, mnich Jerzy z Athosu[4].

Przypisy

  1. J. Charkiewicz, Gruzińscy święci, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2005, ISBN 83-920093-7-1, s.83
  2. 2,0 2,1 J. Charkiewicz, Gruzińscy święci, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2005, ISBN 83-920093-7-1, s.84
  3. J. Charkiewicz, Gruzińscy święci, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2005, ISBN 83-920093-7-1, s.85
  4. J. Charkiewicz, Gruzińscy święci, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2005, ISBN 83-920093-7-1, ss.86-88