Janusz Anderman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Janusz Anderman (ur. 7 kwietnia 1949 we Włoszczowie) – polski pisarz, prozaik, tłumacz literatury czeskiej, reżyser, autor scenariuszy filmowych, sztuk teatralnych i słuchowisk radiowych.

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Janusza Andermana

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1980–1988 był redaktorem niezależnego kwartalnika „Puls”, pracował ponadto w redakcji „Studenta” w Krakowie, współpracował z Radiem Wolna Europa. W latach 1980–1981 wchodził w skład Komisji ds. Współpracy z „Solidarnością” Związku Literatów Polskich, w grudniu 1981 uczestniczył w powołaniu Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i Ich Rodzinom. 5 lipca 1982 sam został internowany i do 24 lipca tegoż roku przebywał w Białołęce.

Jako prozaik debiutował w 1970 na łamach prasy. Uznanie zyskały jego powieści środowiskowe: debiutancka Zabawa w głuchy telefon (1976), a także Gra na zwłokę (1979), zbiory opowiadań: Brak tchu (kilka wydań bezdebitowych 1983–1988, wydanie poszerzone 1990), Kraj świata (Paryż 1988), Tymczasem (1998). Jego prozę tłumaczono na jedenaście języków, edycje książkowe ukazywały się m.in. w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii i Niemczech. Za powieść Cały czas uzyskał w 2007 nominację do nagrody literackiej Nike, w 2009 na jej motywach powstał film Mniejsze zło w reżyserii Janusza Morgensterna. Został ponadto felietonistą „Gazety Wyborczej”. Należy do członków Polskiej Akademii Filmowej.

W 2010 był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przedterminowymi wyborami prezydenckimi[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był mężem aktorki Joanny Trzepiecińskiej, z którą ma dwóch synów – Wiktora i Karola.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Literatura
  • Zabawa w głuchy telefon (1976)
  • Autostop (1978 pod pseudonimem Marcin Czech)
  • Gra na zwłokę (1979)
  • Brak tchu (1983)
  • Kraj świata (1988)
  • Tymczasem (1998)
  • Fotografie (2002)
  • Największy słoń na świecie (2003)
  • Cały czas (2006)
  • Nowe fotografie (2007)
  • To wszystko (2008)
Scenariusze filmowe
  • Śnić we śnie, scenariusz, dialogi (1979)
  • Białe tango, scenariusz (1981)
  • Kraj świata, scenariusz (1993)
  • Mniejsze zło, scenariusz (2008)[4]
Teatr TV
  • Piknik, przekład (1977)
  • Dziwne popołudnie doktora Burkego, przekład (1982)
  • Oświadczenie, autor (2002)
  • Dzień przed zachodem, autor (2003)[4]
Teatr
  • Labirynt, autor (1987)
  • Amerykańska papieżyca, reżyseria (2000)
  • Gra na zwłokę, autor (2006)

Przypisy

  1. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
  2. M.P. z 2011 r. Nr 109, poz. 1103
  3. Medale Gloria Artis dla m.in. Wandy Bacewicz i Janusza Andermana. wp.pl, 2 czerwca 2009. [dostęp 2012-09-21].
  4. 4,0 4,1 Janusz Anderma w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2012-09-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Majchrzak, Janusz Anderman, w: Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–89, tom 2 (pod redakcją Jana Skórzyńskiego), Ośrodek "Karta", Warszawa 2002, s. 18–19