Janusz Kochanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Kochanowski
Janusz Kochanowski i Ewa Junczyk-Ziomecka (24-02-2010).jpg
Janusz Kochanowski i Ewa Junczyk-Ziomecka
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1940
Częstochowa
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Rzecznik praw obywatelskich
Okres urzędowania od 15 lutego 2006
do 10 kwietnia 2010
Poprzednik Andrzej Zoll
Następca Irena Lipowicz
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Janusz Bogumił Kochanowski (ur. 18 kwietnia 1940 w Częstochowie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski prawnik, dyplomata, były prezes zarządu fundacjiIus et Lex”, w latach 2006–2010 rzecznik praw obywatelskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do II Liceum Ogólnokształcącego im. Romualda Traugutta w Częstochowie. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1980 uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W 1966 ukończył aplikację sądową. W latach 1966–1990 pracował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, ponownie został jego wykładowcą w 1997. W latach 1996–1997 wykładał jako visiting fellow na University of Cambridge. W 1995 jako radca prawny został członkiem Okręgowej Rady Radców Prawnych w Warszawie.

W latach 1980–1991 należał do „Solidarności”. Od 1989 do 1991 pełnił funkcję eksperta senackiej Komisji Praw Człowieka i Praworządności. Sprawował urząd konsula generalnego Polski w Londynie w Wielkiej Brytanii (1991–1995). W 2000 został prezesem zarządu fundacji oraz redaktorem naczelnym magazynu „Ius et Lex”. W 2004 bez powodzenia kandydował jako bezpartyjny z ramienia Prawa i Sprawiedliwości do Parlamentu Europejskiego w okręgu warszawskim.

Należał m.in. do Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, a także Klubu Rotary International w Warszawie, którego w latach 1989–2003 był honorowym członkiem. Był również członkiem Polskiej Rady Ruchu Europejskiego, członkiem Brytyjsko-Polskiego Towarzystwa Prawnego i członkiem zarządu Polskiej Rady Ruchu Europejskiego.

26 stycznia 2006 Sejm przegłosował jego wybór na urząd Rzecznika Praw Obywatelskich. 30 stycznia tego samego roku jego kandydaturę zaakceptował Senat. Urząd objął 15 lutego 2006 po złożonym ślubowaniu.

Zginął w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010[1]. 16 kwietnia 2010 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2]. 20 kwietnia 2010 został pochowany z honorami wojskowymi w grobie rodzinnym a cmentarzu Kule w Częstochowie[3].

Kwiaty po śmierci Janusza Kochanowskiego

30 października 2010 odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą Januszowi Kochanowskiemu, umieszczoną na budynku przy przy ul. Polskiej Organizacji Wojskowej 3 w Częstochowie, gdzie mieszkał on w latach 1955–1976[4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Janusz Kochanowski był żonaty z Ewą; miał dwoje dzieci (Martę i Mateusza).

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon obywatela (sł. wstępne), C.H. Beck, Warszawa 2008
  • Redukcja odpowiedzialności karnej. Analiza i ocena założeń Kodeksu karnego z 1997 r. na tle innych polskich kodyfikacji karnych, C.H. Beck, Warszawa 2000
  • Rzeczpospolita praworządna, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008
  • Quo vadis Polonia? W drodze do demokratycznego państwa prawa. Polska 1989–2009, Biuro RPO, Warszawa 2010

Przypisy

  1. Oświadczenie Marszałka Sejmu. abw.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 6 września 2012].
  2. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587
  3. Jasna Góra: odbyły się uroczystości pogrzebowe Rzecznika Praw Obywatelskich. ekai.pl, 20 kwietnia 2010. [dostęp 1 maja 2010].
  4. Upamiętnienie Janusza Kochanowskiego – Rzecznika Praw Obywatelskich. ekai.pl, 30 października 2010. [dostęp 1 listopada 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Druk sejmowy nr 72 z biogramem kandydata na RPO 22 listopada 2005. [dostęp 10 kwietnia 2010].
  • Janusz Kochanowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 10 kwietnia 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]