Janusz Symonides

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Ignacy Symonides
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1938
Brześć nad Bugiem
Rodzaj działalności dyplomata, nauczyciel akademicki
Dyrektor Departamentu Praw Człowieka, Demokracji i Pokoju UNESCO w Paryżu
Okres urzędowania od 1989
do 2000
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Janusz Ignacy Symonides (ur. 5 marca 1938 w Brześciu nad Bugiem) – polski prawnik, dyplomata i wykładowca uniwersytecki.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Szkoły Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie (1959). W 1963 uzyskał doktorat z nauk prawnych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, a w 1968 habilitację z prawa międzynarodowego na Uniwersytecie Adama Mickiewicza. Na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika pełnił funkcję prorektora (1969–1971) i dyrektora Instytutu Nauk Prawno-Ustrojowych (1971–1973). Od 1980 profesor zwyczajny. W latach 1998–2000 (na zaproszenie Viktora Ciorbei) wykładowca prawa międzynarodowego i prawa morza na rumuńskim uniwersytecie im. Vlada Ţepeşa.

Obecnie kierownik Zakładu Prawa i Instytucji Międzynarodowych Instytutu Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, kierownik Zakładu Prawa Międzynarodowego i Wspólnotowego Instytutu Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, członek Doradczego Komitetu Prawnego przy ministrze spraw zagranicznych, ekspert ludzkiego wymiaru OBWE oraz koncyliator konwencji z Montego Bay.

Działalność polityczna i społeczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1958–1990 członek PZPR, a od 1974 roku przewodniczący Rady Towarzystwa Przyjaźni z Narodami przy OK FJN. W latach 1973–1980 był wicedyrektorem Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, a w latach 1974–1987 wiceprzewodniczącym Polskiego Komitetu Bezpieczeństwa Europejskiego. Od 1980 do 1987 pełnił funkcję dyrektora Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. W latach 1989–2000 był dyrektorem Departamentu Praw Człowieka, Demokracji i Pokoju UNESCO w Paryżu.

Był jednym z przedstawicieli Polski podczas prac nad Konwencją o Prawie Morza z Montego Bay.

W Polsce odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

Pod jego redakcją w latach 1989–2003 powstało wiele publikacji z dziedziny międzynarodowej ochrony praw człowieka oraz wkładu ONZ w promocję praw człowieka

  • Prawo międzynarodowe publiczne (wspólnie z Remigiuszem Bierzankiem), Warszawa 1985–2009 (8 wydań)
  • Kontrola międzynarodowa, Toruń 1964
  • Terytorium państwa w świetle zasady efektywności, Toruń 1961
  • The New Law of the Sea, Warszawa 1988
  • The Struggle against Discrimination, Paryż 1996
  • Human Rights: New Dimensions and Challenges, Aldershot-Burlinghton-Singapur-Sydney 2000
  • Human Rights of Women; A Collection of International and Regional Normative Instruments (wspólnie z Władimirem Wołodinem), Paryż 1999
  • Acces to Human Rights Documentation (wspólnie z V. Volodinem), Paryż 1994
  • UNESCO and Human Rights (wspólnie z Władimirem Wołodinem), Paryż 1999 (2 wydania)
  • A Guide to Human Rights: Institutions, Standarts, Procedures (wspólnie z Władimirem Wołodinem), Paryż 2001

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim w Polsce? 1984, Warszawa 1984
  • Kto jest kim w Polsce – inaczej, cz. III, Warszawa 1986
  • Księga pamiątkowa ku czci prof. Janusza Symonidesa, Warszawa 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]