Janusz Wiśniowiecki (1599-1636)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Wiśniowiecki
Janusz Wiśniowiecki
Korybut
Korybut
Data urodzenia 1599
Data śmierci 1636
Rodzina Wiśniowieccy
Rodzice Konstanty Wiśniowiecki
Anna Zahorowska
Małżeństwo Katarzyna Eugenia Tyszkiewicz
Dzieci Dymitr Jerzy Wiśniowiecki, Konstanty Krzysztof Wiśniowiecki, Anna, Barbara Katarzyna

Janusz Wiśniowiecki (ur. czerwiec 1599[1] zm. 9 listopada 1636) – książę, koniuszy wielki koronny, starosta krzemieniecki. Najstarszy syn Konstantego Wiśniowieckiego i jego pierwszej żony Anny Zahorowskiej.

Był starannie wykształcony, także za granicą, gdzie najdłużej przebywał we Włoszech. W trakcie zagranicznych wojaży brał również udział w kampaniach militarnych. Przez pewien czas służył w armii księcia sabaudzkiego Karola Emanuela I. Podczas swojej drugiej podróży na Zachód przystąpił do armii hiszpańskiej Ambrosio Spinoli, pod którego rozkazami brał udział w zwycięskim dla Hiszpanów oblężeniu Bredy (1624-1625)[2].

Także w kraju Janusz Wiśniowiecki interesował się sprawami militarnymi, kilkukrotnie brał udział w walkach z Tatarami, dowodząc własnymi wojskami. Wielokrotnie wybierany posłem z sejmiku łuckiego, należał do stronnictwa "zamoyszczyków" – przyjaźnił się z podkanclerzem Tomaszem Zamoyskim[2]. Do znaczenia doszedł po śmierci Jerzego Zbaraskiego (1631), ostatniego przedstawiciela tego rodu, po którym Janusz odziedziczył wraz z siostrą Heleną znaczne dobra na Wołyniu, ze Zbarażem na czele. Majętności te pozwoliły mu na wystawne życie, choć wkrótce obciążył je znacznymi długami. W odróżnieniu od innych przedstawicieli swego rodu był człowiekiem ugodowym i spokojnym. Cenił wysoką kulturę, której był hojnym mecenasem. Jego protegowanym był poeta Samuel Twardowski, który wydawał dzięki Januszowi swe dzieła, a w testamencie otrzymał od księcia wieś Zarubińce[2].

19 września 1627 roku wziął w Wilnie ślub z Katarzyną Eugenią Tyszkiewicz, z którą doczekał się dwóch synów: Dymitra Jerzego Wiśniowieckiego i Konstantego Krzysztofa Wiśniowieckiego.

Książę nie był dobrego zdrowia, choć nie wiadomo dokładnie na jakie konkretnie dolegliwości cierpiał. Zmarł 9 listopada 1636 pozostawiając spore długi. Po jego śmierci Samuel Twardowski napisał o nim panegiryk Książę Wiśniowiecki Janusz.

Przypisy

  1. Zapiska Janusza Wiśniowieckiego, Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie: Archiwum Radziwiłłów, Dz. XV, 276 s. 35.
  2. 2,0 2,1 2,2 Ilona Czamańska: Wiśniowieccy. Monografia rodu. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2007, s. 232-237. ISBN 83-7177-229-7.

Literatura[edytuj | edytuj kod]