Janusz Zarenkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Zarenkiewicz
Zarenkiewicz Janusz.jpg
Janusz Zarenkiewicz w 2012
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1959
Nowy Las
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Janusz Zarenkiewicz (ur. 3 sierpnia 1959 w Nowym Lesie) – polski bokser, brązowy medalista olimpijski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przez prawie cały okres kariery sportowej występował w wadze superciężkiej, w niej też odniósł największe sukcesy. Był wychowankiem i zawodnikiem klubu Pogoń Prudnik, następnie walczył w barwach Moto-Jelcz Oława i Zagłębiu Lubin. Został brązowym medalistą igrzysk olimpijskich w Seulu w 1988[1]. W półfinale przegrał walkowerem (niedopuszczony do walki przez lekarza) z późniejszym mistrzem olimpijskim oraz mistrzem świata wagi ciężkiej Lennoxem Lewisem. Był także brązowym medalistą mistrzostw Europy w 1985, w których także nie stanął do walki półfinałowej z powodu kontuzji. Pięciokrotnie zdobył mistrzostwo Polski (w latach 1981, 1982, 1986, 1987, 1989), w 1985 był wicemistrzem kraju. Wystąpił pięciokrotnie w reprezentacji Polski, wygrywając trzy pojedynki i dwa przegrywając. W czasie kariery sportowej stoczył 207 walk, odnosząc 168 zwycięstw, 3 remisy i 36 porażek (w latach 1975–1991).

Jest absolwentem Technikum Budowlanego w Nysie. Zawodowo związany z górnictwem jako pracownik kopalni miedzi OZG Rudna. W 2006 w wyniku wyborów samorządowych został wybrany na radnego Lubina z listy komitetu wyborczego sygnowanego nazwiskiem prezydenta miasta Roberta Raczyńskiego[2]. W 2010 z listy Platformy Obywatelskiej bez powodzenia kandydował do rady powiatu lubińskiego[3].

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2003)[4].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]