Janusz de Beaurain

Janusz de Beaurain
generał brygady
Data i miejsce urodzenia	25 grudnia 1883 Warszawa
Data i miejsce śmierci	23 grudnia 1959 Edynburg
Przebieg służby
Lata służby	od 1914
Siły zbrojne	- Siły Powietrzne RP - RAF
Jednostki	1 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów, Flik 34
Stanowiska	dowódca 6 Eskadra Wywiadowcza, Szef sztabu Dowództwa Wojsk Lotniczych, Zastępca Inspektora Wojsk Lotniczych Zastępca szefa Departamentu Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych Zastępca kierownika Centralnych Zakładów Lotniczych
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa Wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa, kampania wrześniowa Kampania francuska 1940
Odznaczenia

Janusz de Beaurain (ur. 25 grudnia 1883 w Warszawie, zm. 23 grudnia 1959 w Edynburgu) – polski inżynier, generał brygady obserwator Wojska Polskiego.

Był synem Karola de Beaurain, lekarza psychiatry, i Zofii z Kosmowskich. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej. W okresie od sierpnia 1914 do 1916 służył w Legionach Polskich – 1 Pułk Artylerii. W wyniku dążeń do utworzenia w ramach Legionów eskadry lotniczej, został odkomenderowany do austriackiej Oficerskiej Szkoły Lotniczej i po jej zakończeniu jako obserwator lotniczy został wysłany na front włoski, do 34 Eskadry (Flik 34). Od maja do sierpnia 1917 ponownie służył w 1 Pułku Artylerii Legionów, a po kryzysie przysięgowym działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

2 listopada 1918 uczestniczył w przejęciu lotniska Lewandówka we Lwowie z rąk austriackich, a następnie w stopniu porucznika obserwatora walczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. 3 listopada objął dowództwo nad organizującym się oddziałem lotniczym, który wkrótce nazwany został II Bojową Eskadrą Lotniczą, przemianowaną 21 grudnia 1918 na 6 Eskadrę Wywiadowczą. Wraz z pilotem Stefanem Bastyrem odbył 5 listopada 1918 pierwszy lot bojowy samolotu polskiego, połączony z bombardowaniem pozycji ukraińskich. 12 listopada 1918 podczas ataku lotniczego na Sokolniki został raniony w rękę pociskiem ekrazytowym. Łącznie podczas obrony Lwowa odbył 8 lotów.

W marcu 1919, po wyleczeniu z ran, powierzono mu stanowisko szefa sztabu Dowództwa Wojsk Lotniczych, a w maju tego roku stanowisko zastępcy Inspektora Wojsk Lotniczych. W latach 1919-1920 zastępca szefa Departamentu Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 1920-1921 słuchacz Wyższej Szkoły Lotniczej w Paryżu (Ecole Superieure d'Aeronautique). Po powrocie do kraju wyznaczony został na stanowisko zastępcy kierownika Centralnych Zakładów Lotniczych. 1 marca 1925 powołany został na stanowisko kierownika tej instytucji.

W latach 1928-1932 w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. W kwietniu 1929 mianowany został dowódcą 1 Grupy Aeronautycznej w Warszawie, potem od listopada 1935 zastępca dowódcy lotnictwa do spraw dowodzenia. W marcu 1939 wraz z gen. bryg. Ludomiłem Rayskim, odwołany został z zajmowanego stanowiska.

Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji. W okresie luty-czerwiec 1940 odbył staż w lotnictwie francuskim. Ewakuował się do Wielkiej Brytanii, gdzie do stycznia 1942 pozostawał bez przydziału w obozie Rothesay na wyspie Bute w Szkocji, po czym przeniesiony w stan nieczynny. Pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Naczelnego Wodza.

Po wojnie osiedlił się w Szkocji, gdzie zmarł. Spoczywa na cmentarzu Corstorphine.

Awanse

• chorąży – 15 grudnia 1915
• podporucznik – 1 maja 1916
• porucznik – 1917
• kapitan – marzec 1919
• podpułkownik – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
• pułkownik – 31 marca 1924 ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 3 lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych
• generał brygady – 19 marca 1937

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych – czterokrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi
• Polowa Odznaka Obserwatora

Bibliografia

• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 73.
• Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 72-73.
• H.P. Kosk, "Generalicja Polska", t. 1, Oficyna Wydawnicza Ajaks, Pruszków 1998.
• Zdzisław Nicman, Gen. bryg. inż. Janusz de Beaurain (1893-1959). W setną rocznicę urodzin, Polska Zbrojna nr 1 z 1994.
• Zygmunt Korwin-Sokołowski, Jeszcze o gen. Januszu de Beaurain, Polska Zbrojna z 1994 (sprostowania i uzupełnienia do artykułu Zdzisława Nicmana).
• Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 38.
• Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa, praca zbiorowa pod redakcją mjr. dypl. pil. Mariana Romeyki, Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, nakład Lucjana Złotnickiego, Warszawa 1933.