Japoński Czerwony Krzyż

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Japoński Czerwony Krzyż
jap. 日本赤十字社
Japanese Red Cross Society.jpg
Prezes Tadateru Konoe
prezes honorowy:
cesarzowa Michiko Shōda
Profil działalności humanitarna
Rok założenia 1877
Siedziba 1-1-3, Shiba Daimon, Minato-ku, Tokyo 105-8521
Członkowie ok. 10,65 mln osób
i 150 tys. instytucji[a],
Pracownicy (60652), m.in.[b]
– 104 placówek medycznych,
– 215 ośrodków krwiodawstwa,
– 28 ośrodków opieki społecznej
Powiązania Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca
Strona internetowa
Wikimedia Commons

Japoński Czerwony Krzyż (jap. 日本赤十字社 Nippon Sekijūjisha?)japońskie stowarzyszenie humanitarne, założone w roku 1877 (jako Philanthropic Society) w celu niesienia pomocy ofiarom klęsk i wojen; współcześnie jest członkiem Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca, do którego należy wiele krajowych Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża, Czerwonego Półksiężyca i Czerwonej Gwiazdy Dawidowej oraz Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (ICRC) z siedzibą w Genewie.

Podstawowymi zasadami Ruchu są: humanitaryzm, bezstronność, neutralność, niezależność, dobrowolność, jedność i powszechność. Czerwony Krzyż udziela pomocy bez względu na narodowość, rasę, wyznanie, pozycję społeczną lub przekonania polityczne. Wolontariusze i pracownicy Ruchu działają dobrowolnie, bezinteresownie i solidarnie; w każdym kraju działa tylko jedno stowarzyszenie Czerwonego Krzyża lub Czerwonego Półksiężyca, a wszystkie Stowarzyszenia krajowe mają równe prawa i obowiązki[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Za narodziny JRC uznaje się powstanie Philanthropic Society (博愛社, Hakuaisha). Utworzył je Tsunetami Sano w roku 1877, w czasie buntu Satsumy. W roku 1886 zostało uznane – na podstawie Konwencji Genewskiej z roku 1864 – za członka stowarzyszenia międzynarodowego, powstającego wówczas z inicjatywy H. Dunanta (pierwszego laureata Pokojowej Nagrody Nobla). W tym samym roku stowarzyszenie otworzyło w Tokio swój pierwszy szpital (w roku 1888 utworzono w tym szpitalu szkołę pielęgniarek). 2 września 1887 roku zostało uznane przez International Committee of the Red Cross, jako Japanese Red Cross Society[2].

W czerwcu 1888 roku członkowie stowarzyszenia po raz pierwszy zaangażowali się w akcję pomocy ofiarom katastrof (wybuch wulkanu Bandai-san, zob. Park Narodowy Bandai-Asahi), a w roku 1906 po raz pierwszy uczestniczyli w akcji międzynarodowej, gromadząc środki dla Amerykańskiego Czerwonego Krzyża na pomoc dla ofiar trzęsienia ziemi i pożarów w San Francisco. Fundusz przeznaczony na działania Międzynarodowego Czerwonego Krzyża (IRC) na rzecz światowego pokoju wsparła w roku 1912 cesarzowa Japonii, Shōken – żona cesarza Meiji, przekazując 100 tys. jenów (utworzono fundację jej imienia)[2].

W ostatnich latach wojny domowej w Rosji (1920–1922) Japoński Czerwony Krzyż intensywnie wspomagał działania Polskiego Komitetu Ratunkowego Dzieci Dalekiego Wschodu, reprezentowanego przez Annę Bielkiewiczową i Józefa Jakóbkiewicza[3][4][5][6]. Jedna z pielęgniarek JRC, opiekujących się 763 polskimi dziećmi z Dalekowschodniej Rosji – 23-letnia Fumi Matsuzawa (oddział JRC w Prefekturze Kanagawa) – zaraziła się od nich tyfusem i zmarła. Otrzymała pośmiertnie najwyższe oznaczenie ICRC – Medal Florence Nightingale[4][c]. Została odznaczona również przez Polski Czerwony Krzyż (1921)[3][d].

Wydarzeniami lat 1922–1923, zanotowanymi w historii JRCS, są: utworzenie pierwszej uczniowskiej jednostki Junior Red Cross (w Prefekturze Shiga) i pomoc ofiarom wielkiego trzęsienia ziemi w Tokio we wrześniu 1923 roku[2].

1
Tsunetami Sano[7] – założyciel Philanthropic Society (1887)
2
Japoński Czerwony Krzyż w czasie wojny
rosyjsko-japońskiej
(1904–1905)
3
Wizyta cesarzowej Sadako Kujō w szpitalu JRCS po trzęsieniu ziemi w 1923 roku
Monument w Peace Memorial ParkHiroszimie, upamiętniający dr. Marcela Junoda – szwajcarskiego lekarza z ICRC, który w sierpniu 1945 roku ratował ofiary ataku atomowego

W okresie II wojny światowej zakres działań JRC obejmował m.in. opiekę nad ofiarami nalotów na Tokio i ataku atomowego na Hiroszimę i Nagasaki lub nad członkami rodzin rozbitych z powodu działań wojennych.

Możliwość działań Czerwonego Krzyża w japońskich obozach jenieckich była bardzo ograniczona, ponieważ Japonia nie przystąpiła do konwencji genewskiej z roku 1929[8] oraz regulaminu haskiego z roku 1907[9].

W drugiej połowie XX wieku – po zakończeniu wojny – JRCS kontynuowała działalność w ramach IRCS, zgodnie z prawem międzynarodowym[10].

Współczesny Japoński Czerwony Krzyż[edytuj | edytuj kod]

Zakres działalności[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie XX wieku i na początku XXI wieku wielokrotnie udzielano pomocy ofiarom trzęsień ziemi i tsunami[11], np. trzęsienia ziemi w Miyagi (1978), w Kobe (1995), w Chūetsu (2004), u wybrzeży Chūetsu (2007), u wybrzeży Honsiu (2011)[2][12][13]. Uruchomiono działania związane z nowymi wyzwaniami, takimi jak zagrożenia spowodowane skażeniami promieniotwórczymi po katastrofach lub zagrożenia związane z szerzeniem się HIV/AIDS[2].

Japanese Red Cross Medical Center w roku 2012 (Tokio, Shibuya-ku,
Hiroo 01-04-22)
Punkt zbierania krwi w kampusie uniwersyteckim w Kansai

W obszarze działalności wyodrębnia się programy:

JRCS wspomaga akcje Czerwonego Krzyża w innych krajach. Organizuje międzynarodowe konferencje IRC, było np. gospodarzem międzynarodowych konferencji[2]:

  • 2nd Oriental Red Cross Regional Conference (1926),
  • 15th International Conference of the Red Cross (1934),
  • Konnichiwa 70 Technical Seminar for the Southeast Asian and Pan-Pacific Regions (1970),
  • Society hosted the 4th Asia and West Pacific Seminar on the Red Cross Blood Programme (1977, stulecie JRCS),
  • International Humanitarian Law Forum (1999),
  • 3rd International Red Cross and Red Crescent Donor Forum (2004).

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenie, z siedzibą w Tokio, działa zgodnie z ustawą z 1952 roku. Najwyższym organem jest Izba Reprezentantów, składająca się z 223 przedstawicieli (wybieranych na 3 lata), którzy spotykają się dwa razy w roku (wybór prezesa, wiceprezesów i innych członków zarządu, ustalenie planów działalności i budżetu, zmiany statutu). Honorowym prezesem zarządu jest cesarzowa Japonii, a honorowymi wiceprzewodniczącymi – inni członkowie rodziny cesarskiej. Tytuł honorowego przewodniczącego mogą też otrzymywać byli prezesi. Realizację planów organizuje i nadzoruje nie więcej niż 12-osobowa Rada Gubernatorów, spotykająca się co miesiąc[21].

Towarzystwo ma oddziały w 47 prefekturach, którymi kierują wybieralne Board of Councillors, działające we współpracy z terenowymi jednostkami administracji rządowej i liderami lokalnych społeczności. Zarządowi centralnemu podlegają: Medical Centre, Plasma Fractionation Centre, Centre for NAT[e] and Quarantine i School for Midwifery[21].

Działalność JRCS jest finansowana ze składek członkowskich oraz innych źródeł, m.in. opłat za usługi w medycznych lub opiekuńczych placówkach stowarzyszenia (wnoszonych przez pacjentów i National Health Insurance Programme)[22].

Członkowie JRC, pracownicy i wolontariusze[edytuj | edytuj kod]

Medal Członka Specjalnego JRCS[23]

Członkami Japońskiego Czerwonego Krzyża są osoby i instytucje, które finansują działalność stowarzyszenia, wnosząc składki w wysokości co najmniej 500 jenów. W marcu 2010 roku do stowarzyszenia należało ok. 10,65 mln osób i 150 tys. instytucji. Członkowie mają wpływ na kierunki działania JRCS i jego budżet za pośrednictwem swoich przedstawicieli w terenowych Board of Councillors. Za szczególnie duże wsparcie finansowe lub świadczone usługi stowarzyszenie przyznaje tytuł Special Member lub odznaczenia – Golden Order of Merit (medal) lub Silver Order of Merit (tarcza)[24].

Poza członkami JRCS w stowarzyszeniu działają wolontariusze i pracownicy placówek JRC, np. szpitali, centrów krwiodawstwa, ośrodków pomocy społecznej, ośrodków szkoleniowych. W kwietniu 2011 roku pracowało w nich łącznie ok. 60 tys. osób[24].

Wielką rolę w historii JRCS odegrał wolontariat, który zaczął się rozwijać w roku 1887 (powstanie Ladies’ Volunteer Nursing Association). W roku 1948, po zakończeniu II wojny światowej, utworzono – z pomocą doradców z ARCThe Red Cross Volunteer Corps. W roku 2010 Korpus liczył ok. 2 mln wolontariuszy, jednak jest obserwowane zmniejszanie się ich aktywności. Stowarzyszenie podejmuje akcje zmierzające do przeciwdziałania tej tendencji[24].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Dane dotyczą 31 marca 2010 r.
  2. Dane dotyczą kwietnia 2011.
  3. Trzy japońskie pielęgniarki otrzymały Medale Florence Nightingale już w roku 1920 (zob. www Japanese Red Cross).
  4. Przebieg akcji ratowania „dzieci syberyjskich” stał się inspiracją dla twórców fabularnego filmu – dramatu „Jesień w Warszawie” (2003)
  5. NAT – Nucleic Acid Amplification Test.

Przypisy

  1. Siedem zasad którymi kieruje się Międzynarodowy Ruch Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca (pol.). W: Strona internetowa PCK [on-line]. www.pck.pl. [dostęp 2013-10-19].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 About Japanese Red Cross (ang.). W: Strona internetowa Japanese Red Cross Society [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-17].
  3. 3,0 3,1 Polish Orphans. 763 Polish orphans rescued by the Japanese Red Cross Society arrived safely at Tsuruga Port between 1920 and 1922 (ang.). W: Strona internetowa Port of Humanity Tsuruga Museum [on-line]. www.tmo-tsuruga.com. [dostęp 2013-10-15].
  4. 4,0 4,1 Echo z Dalekiego Wschodu. Europeana. [dostęp 2013-10-16].
  5. Szymon Kazimierski: Polak, Japończyk – dwa bratanki (cz. II) (pol.). W: Kurier Galicyjski nr 13 (161) [on-line]. www.kuriergalicyjski.com, 17-30 lipca 2012. [dostęp 2013-10-16].
  6. Tomasz Smuga (wywiad z Reginą Osowicką): Odyseja Dzieci Syberyjskich przez Japonię do Wejherowa (pol.). W: Naszemiasto.pl [on-line]. wejherowo.naszemiasto.pl, 2011-05-16. [dostęp 2013-10-15].
  7. Sano, Tsunetami (1823–1902) (ang.). W: Portraits of Modern Japanese Historical Figures [on-line]. www.ndl.go.jp. [dostęp 2013-10-22].
  8. Konwencja Genewska o polepszeniu losu chorych i rannych w armjach czynnych, podpisana dnia 27 lipca 1929 r. (pol.). W: Strona internetowa PCK [on-line]. www.pck.org.pl. [dostęp 2013-10-21].
  9. Obozy jeńców wojennych w okresie II wojny światowej (pol.). W: Encyklopedia PWN > Historia [on-line]. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2013-10-21].
  10. Tracing Service and Dissemination of International Humanitarian Law (ang.). W: Strona internetowa JRCS > Activities of JRC [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-21].
  11. Japan: Earthquake and Tsunami (ang.). W: Information bulletin n° 3 [on-line]. International Federation of Red Cross and Red Crescent, 15 marca 2011. [dostęp 2013-10-21].
  12. hasło „tsunami”. W: Strona internetowa JRCS > wyszukiwarka [on-line]. [dostęp 2013-10-20].
  13. hasło „earthquake”. W: Strona internetowa JRCS > wyszukiwarka [on-line]. [dostęp 2013-10-20].
  14. Medical Services (ang.). W: Strona internetowa JRCS > Activities of JRC [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-21].
  15. Training of Nurses (ang.). W: Strona internetowa JRCS > Activities of JRC [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-21].
  16. Safety Services (ang.). W: Strona internetowa JRCS > Activities of JRC [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-21].
  17. Domestic Disaster Response (ang.). W: Strona internetowa JRCS > Activities of JRC [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-21].
  18. Blood Programme (ang.). W: Strona internetowa JRCS > Activities of JRC [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-21].
  19. Social Welfare Services (ang.). W: Strona internetowa JRCS > Activities of JRC [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-21].
  20. Junior Red Cross (ang.). W: Strona internetowa JRCS > Activities of JRC [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-21].
  21. 21,0 21,1 About Japanese Red Cross Organisation (ang.). W: Strona internetowa JRCS [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-22].
  22. Finance (ang.). W: Strona internetowa JRCS > About Japanese Red Cross [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-22].
  23. Red Cross Membership medals (ang.). W: Xavierb Web Works [on-line]. www.xavierb.org. [dostęp 2013-10-22].
  24. 24,0 24,1 24,2 Activities of JRC > Members and Volunteers (ang.). W: Strona internetowa JRCS [on-line]. www.jrc.or.jp. [dostęp 2013-10-21].