Japońskie Siły Samoobrony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Japońskie Siły Samoobrony (jap. 自衛隊 Jieitai?)siły zbrojne Japonii utworzone 1 lipca 1954 roku po zakończeniu amerykańskiej okupacji kraju po II wojnie światowej. Według wortalu Global Firepower, są na dziesiątym miejscu w rankingu najpotężniejszych wojsk świata (stan na 2014)[1].

Doświadczenia wojny światowej, do udziału w której popchnęła kraj polityka nacjonalizmu i militaryzmu, doprowadziły do uchwalenia pacyfistycznej konstytucji, której artykuł 9[2] zakazuje użycia siły jako sposobu rozwiązywania sporów międzynarodowych, jak również posiadania armii, floty i lotnictwa wojskowego. Interpretacja artykułu wywoływała i w dalszym ciągu wywołuje zaciekłe polityczne debaty.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zakończenie chińskiej wojny domowej w 1949 roku i ustanowienie Chińskiej Republiki Ludowej doprowadziło do zmiany sytuacji politycznej i militarnej w basenie Pacyfiku. Wybuch wojny koreańskiej w 1950 roku i skierowanie na front jednostek amerykańskich stacjonujących w Japonii, czyniło ten kraj bezbronnym. Douglas MacArthur podjął decyzję o utworzeniu 75 tysięcznej Narodowej Rezerwy Policji, powiększonych w 1952 roku w Siły Narodowego Bezpieczeństwa. W 1954 roku przekształcono je w Japońskie Siły Samoobrony (JSS).

Rozwój sytuacji międzynarodowej i kolejne zmiany polityczne w kraju wpływały na spostrzeganie roli i zadań JSS. Rozbudowa sił zbrojnych ZSRR na Dalekim Wschodzie, w tym na terenach, do których pretensje rości sobie Japonia (Kuryle) oraz radziecka inwazja na Afganistan (1979), doprowadziły w latach 80. do modernizacji i rozbudowy sił zbrojnych Japonii, zwłaszcza w dziedzinie obrony przeciwlotniczej i przeciwpodwodnej.

Wzrost znaczenia militarnego Chin, agresywna postawa Korei Północnej, w tym rozwój jej programu rakiet dalekiego zasięgu, zagrożenie terroryzmem itd. wywołują polityczną dyskusję na temat przyszłości Japońskich Sił Samoobrony.

W latach 2004-2006 w Iraku działała Japońska Grupa Odbudowy i Wsparcia licząca 600 żołnierzy; była to pierwsza operacja wojskowa poza granicami kraju od zakończenia II wojny światowej (z wyjątkiem misji pod auspicjami ONZ).

Struktura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

W sensie prawnym Japońskie Siły Samoobrony nie są jednostkami wojskowymi, co wymusza specyficzny ich charakter. Wszyscy w nich służący formalnie są cywilami, sprawy prawne rozstrzyga zwyczajny sąd cywilny itd., konsekwentnie nie używa się militarnej nomenklatury. Brak na wyposażeniu broni stricte ofensywnych i dalekiego zasięgu: pocisków balistycznych, jednostek piechoty morskiej oraz amfibijnych itd. Choć są od tego wyjątki. W 1999 roku na wyposażeniu JSS pojawiły się okręty desantowe typu Osumi[3] zdolne do przerzutu wojska i broni pancernej i wyposażone w ciągły pokład lotniczy[4].

Pod względem wyposażenia i wyszkolenia Japońskie Siły Samoobrony nie ustępują czołowym armiom świata. Budżet na „samoobronę” – w granicach 50 mld dolarów rocznie, jest piątym pod względem wysokości w skali globu (po USA, Francji, Wielkiej Brytanii i ChRL). Silnie rozwinięta jest współpraca militarna ze Stanami Zjednoczonymi.

W skład JSS wchodzą:

Przypisy

  1. http://www.globalfirepower.com/countries-listing.asp
  2. Brzmi on: „Naród japoński szczerze dąży do międzynarodowego pokoju, opartego na sprawiedliwości i ładzie, na zawsze wyrzeka się wojny jako suwerennego prawa narodu, a także użycia siły w rozwiązywaniu międzynarodowych problemów. Celem wypełnienia powyższych założeń nigdy nie będą utrzymywane zbrojne lądowe, morskie i lotnicze ani jakikolwiek potencjał wojenny”. Cytat za: Edmund Jan Osmańczyk, 1974, Encyklopedia spraw międzynarodowych i ONZ, PWN, Warszawa.
  3. index. [dostęp 2009-12-05].
  4. Czy nowy rząd doprowadzi do remilitaryzacji Japonii i jej powrotu do światowej polityki?. Centrum Studiów Polska-Azja. [dostęp 2009-12-05].