Jarnik solankowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jarnik solankowy
Samolus valerandi
Samolus valerandi
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd wrzosowce
Rodzina pierwiosnkowate
Rodzaj jarnik
Gatunek jarnik solankowy
Nazwa systematyczna
Samolus valerandi
Sp. pl. 1:171. 1753
Synonimy

Samolus floribundus Kunth,
Samolus parviflorus Raf.,
Samolus valerandi subsp. parviflorus (Raf.) Hultén

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Jarnik solankowy (Samolus valerandi L.) – gatunek rośliny z rodziny pierwiosnkowatych (Primulaceae Vent). Jest szeroko rozprzestrzeniony na półkuli północnej[2]. W Polsce jest rzadki, w województwie zachodniopomorskim i wielkopolskim zagrożony.

Rozmieszczenie[edytuj | edytuj kod]

Na świecie zasięg obejmuje:

  • Amerykę Północną i Południową,
  • północny i południowy wschód Afryki,
  • południe Australii,
  • Europę (południową, zachodnią i centralną, na północy - do południowej Finlandii).

W Polsce, do 2001, opublikowano następujące stanowiska:

Ponadto, w 2007, Wanda Bacieczko, zlokalizowała roślinę także w Kotlinie Pyrzyckiej w:

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Morfologia
Łodyga 
Do 50 cm wysokości.
Liście 
Mięsiste, odwrotnie jajowate lub podługowate, tępe. Liście dolne ogonkowe, górne - siedzące.
Kwiaty 
Białe, na długich szypułkach, zebrane w grona w kątach liści. Słupek na wpół dolny[3].
Owoc 
Torebka pękająca 5 klapami.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, halofit. W Polsce rozwija się najczęściej na łąkach nadmorskich ze słonymi wysiękami. Czasem spotykany w głębi lądu, na bagnistych terenach nadrzecznych. Preferuje gleby piaszczyste lub gliniaste o dużym stężeniu chlorku sodu. Kwitnie od lipca do września. Liczba chromosomów 2n = 24, 26[4].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina umieszczona na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006)[5] w grupie gatunków wymierających (kategoria zagrożenia E). Objęta ochroną ścisłą.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-15].
  3. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  4. Samolus valerandi na Flora of China [dostęp 2013-12-12].
  5. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wanda Bacieczko, Nowe dla Pomorza Szczecińskiego stanowiska Samolus Valerandi L. (Primulaceae) w Kotlinie Pyrzyckiej, w: Acta Scientiarum Polonorum - Biologia, 6(1-2)/2007, wyd. Akademii Podlaskiej w Siedlcach, ss.3-8, ISSN 1644-0641