Jarnik solankowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jarnik solankowy
Samolus valerandi
Samolus valerandi
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd wrzosowce
Rodzina pierwiosnkowate
Rodzaj jarnik
Gatunek jarnik solankowy
Nazwa systematyczna
Samolus valerandi L.
Sp. pl. 1:171. 1753
Synonimy

Samolus floribundus Kunth,
Samolus parviflorus Raf.,
Samolus valerandi subsp. parviflorus (Raf.) Hultén

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Jarnik solankowy (Samolus valerandi L.) – gatunek rośliny z rodziny pierwiosnkowatych (Primulaceae Vent). Jest szeroko rozprzestrzeniony na półkuli północnej[2]. W Polsce jest rzadki, w województwie zachodniopomorskim i wielkopolskim zagrożony.

Rozmieszczenie[edytuj | edytuj kod]

Na świecie zasięg obejmuje:

  • Amerykę Północną i Południową,
  • północny i południowy wschód Afryki,
  • południe Australii,
  • Europę (południową, zachodnią i centralną, na północy - do południowej Finlandii).

W Polsce, do 2001, opublikowano następujące stanowiska:

Ponadto, w 2007, Wanda Bacieczko, zlokalizowała roślinę także w Kotlinie Pyrzyckiej w:

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Morfologia
Łodyga 
Do 50 cm wysokości.
Liście 
Mięsiste, odwrotnie jajowate lub podługowate, tępe. Liście dolne ogonkowe, górne - siedzące.
Kwiaty 
Białe, na długich szypułkach, zebrane w grona w kątach liści. Słupek na wpół dolny[3].
Owoc 
Torebka pękająca 5 klapami.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, halofit. W Polsce rozwija się najczęściej na łąkach nadmorskich ze słonymi wysiękami. Czasem spotykany w głębi lądu, na bagnistych terenach nadrzecznych. Preferuje gleby piaszczyste lub gliniaste o dużym stężeniu chlorku sodu. Kwitnie od lipca do września. Liczba chromosomów 2n = 24, 26[4].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina umieszczona na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006)[5] w grupie gatunków wymierających (kategoria zagrożenia E). Objęta ochroną ścisłą.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-15].
  3. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  4. Samolus valerandi na Flora of China [dostęp 2013-12-12].
  5. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wanda Bacieczko, Nowe dla Pomorza Szczecińskiego stanowiska Samolus Valerandi L. (Primulaceae) w Kotlinie Pyrzyckiej, w: Acta Scientiarum Polonorum - Biologia, 6(1-2)/2007, wyd. Akademii Podlaskiej w Siedlcach, ss.3-8, ISSN 1644-0641