Jarosław Gowin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jarosław Gowin
JRKRUK 20130816 JAROSLAW GOWIN IMG 1310.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1961
Kraków
Minister sprawiedliwości
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 18 listopada 2011
do 6 maja 2013
Poprzednik Krzysztof Kwiatkowski
Następca Marek Biernacki
Prezes Polski Razem
Przynależność polityczna Polska Razem
Okres urzędowania od 7 grudnia 2013
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Sprawiedliwa Polska
Przynależność polityczna Polska Razem
Okres urzędowania od 11 lipca 2014
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jarosław Adam Gowin (ur. 4 grudnia 1961 w Krakowie) – polski publicysta, senator VI kadencji, poseł na Sejm VI i VII kadencji, od 2011 do 2013 minister sprawiedliwości, założyciel i prezes Polski Razem, przewodniczący klubu parlamentarnego Sprawiedliwa Polska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Ludwika i Aliny Gowinów[1]. Jego rodzice po wojnie działali w Zrzeszeniu „Wolność i Niezawisłość”[2].

Jarosław Gowin uczęszczał do I Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle. Przez dziewięć lat był bramkarzem w piłkarskim klubie Czarni 1910 Jasło. Studiował historię filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na uczelni był szeregowym członkiem „Solidarności” i Niezależnego Zrzeszenia Studentów[2]. Studiując w Krakowie, brał udział w wykładach w Dominikańskim Duszpasterstwie Akademickim „Beczka”. Tam poznał Jana A. Kłoczowskiego, Macieja Ziębę, jak również osoby z kręgu Jerzego Turowicza[2]. W 1985 uzyskał tytuł zawodowy magistra.

W latach 80. Jarosław Gowin przebywał w ramach stypendium na Uniwersytecie Cambridge. Poznał się tam z profesorem Zbigniewem Pełczyńskim. Pracę zawodową rozpoczął w Instytucie Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Następnie był zatrudniony w Społecznym Instytucie Wydawniczym „Znak”. W latach 1994–2005 pełnił funkcję redaktora naczelnego wydawanego przez Instytut miesięcznika „Znak”. Zasiadał też w zarządzie wydawnictwa[2].

W 2001 w Instytucie Studiów Politycznych PAN uzyskał stopień naukowy doktora rozprawą zatytułowaną Kościół w czasach wolności 1989–1999. Promotorem pracy był profesor Wojciech Roszkowski[3].

Jarosław Gowin jest autorem książek, m.in. analizy sporów ks. Józefa Tischnera o Kościół pt. Religia i ludzkie biedy. Razem z Manfredem Spiekerem napisał Zaangażowanie czy defensywa – Katolicy w życiu Polski i Niemiec. Razem z Dorotą Zańko współtworzył wywiady rzeki z arcybiskupem Józefem Życińskim (Niewidzialne światło) oraz z ks. Józefem Tischnerem, (Przekonać Pana Boga). Napisał kilkaset artykułów filozoficznych, politologicznych, recenzji i wspomnień. W latach 90. zajmował się problemami Kościoła katolickiego w Polsce oraz pontyfikatem Jana Pawła II. Należy do pomysłodawców „Dni Tischnerowskich” i Uniwersytetu Latającego ZNAK-u. Zorganizował mający służyć studentom fundusz stypendialny „Józek Szkolny”, współpracuje z Fundacją św. Mikołaja, działającą na rzecz tworzenia hospicjów i domów samotnych matek oraz ze stowarzyszeniem „U Siemachy” w ramach programu przeciwdziałania przestępczości wśród młodzieży. Był współtwórcą i od 2003 do 2011 rektorem Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera[4]. Jest członkiem rady patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia księdza Józefa Tischnera.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1990 Jarosław Gowin związał się z założonym przez Aleksandra Halla Forum Prawicy Demokratycznej, później był przez kilka lat związany ze środowiskiem Unii Demokratycznej i Unii Wolności[2]. Nie należał jednak do żadnej z tych partii[5].

W 2005 z ramienia Platformy Obywatelskiej w okręgu krakowskim został wybrany do Senatu. Po rezygnacji Jana Rokity ze startu w wyborach parlamentarnych w 2007 został umieszczony na pierwszym miejscu listy PO do Sejmu, po czym wstąpił do partii. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 160 465 głosów. Wkrótce po wyborach wszedł w skład zarządu krajowego Platformy Obywatelskiej (zasiadał w nim do października 2010). W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 62 570 głosów[6].

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra sprawiedliwości w drugim rządzie Donalda Tuska[7]. 29 kwietnia 2013 prezes Rady Ministrów zapowiedział odwołanie Jarosława Gowina ze stanowiska ministra sprawiedliwości[8]. Do odwołania Jarosława Gowina przez prezydenta doszło tydzień później.

W tym samym roku Jarosław Gowin wystartował jako jedyny kontrkandydat Donalda Tuska w bezpośrednich wyborach na stanowisko przewodniczącego PO. W głosowaniu przegrał z dotychczasowym liderem, otrzymując 4114 głosów ważnych (20,42%)[9]. 9 września 2013 poinformował o opuszczeniu Platformy Obywatelskiej, zostając posłem niezrzeszonym. Rozpoczął następnie organizowanie konwencji regionalnych, uruchamiając akcję społeczną „Godzina dla Polski”, z której wyłonił się ruch społeczny[10]. W projekt zaangażowali się m.in. dwaj inni posłowie niezrzeszeni, którzy opuścili PO. Jarosław Gowin podjął także współpracę programową z gronem ekspertów[11][12] oraz z partią Polska Jest Najważniejsza[13] i ze Stowarzyszeniem „Republikanie” (założonym przez posła Przemysława Wiplera)[14].

7 grudnia 2013 Jarosław Gowin ogłosił powstanie na bazie ruchu społecznego „Godzina dla Polski” nowej partii Polska Razem (pełna nazwa przyjęta przez ugrupowanie to „Polska Razem Jarosława Gowina”)[15]. Objął funkcję jej prezesa.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 otwierał listę swojej partii w okręgu małopolsko-świętokrzyskim, jednak ugrupowanie nie osiągnęło progu wyborczego. W lipcu tego samego roku został przewodniczącym nowo powołanego klubu parlamentarnego Sprawiedliwa Polska, skupiającego posłów oraz senatora z Polski Razem i Solidarnej Polski[16]. W tym samym miesiącu obie te partie nawiązały ponadto współpracę z Prawem i Sprawiedliwością[17].

9 września 2014 prezydent Bronisław Komorowski powołał go w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[18].

Przypisy

  1. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2012-09-23].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Krzysztof Losz: Kreowany na konserwatystę. naszdziennik.pl, 26 lutego 2013. [dostęp 2013-08-21].
  3. Jarosław Gowin w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2013-08-21].
  4. Jarosław Gowin. wse.krakow.pl. [dostęp 2012-09-23].
  5. Wywiad dla Radia ZET. radiozet.pl, 10 lipca 2013. [dostęp 2013-08-21].
  6. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2012-09-23].
  7. Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2012-09-23].
  8. Premier odwołał Jarosława Gowina. Zastąpi go Marek Biernacki. gazeta.pl, 29 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-29].
  9. PO zdecydowało. Donald Tusk wygrywa wybory na szefa partii. wp.pl, 23 sierpnia 2013. [dostęp 2013-08-23].
  10. Gowin: najpierw akcja społeczna, potem ruch, potem partia. wprost.pl, 28 września 2013. [dostęp 2013-10-04].
  11. Gowin rozpoczął prace nad „programem rządzenia w latach 2015–2019”. gazeta.pl, 23 września 2013. [dostęp 2013-10-04].
  12. Program 2015. [dostęp 2013-10-04].
  13. Środowisko Gowina i PJN podpisały porozumienie o współpracy. onet.pl, 4 października 2013. [dostęp 2013-10-04].
  14. Gowin i Wipler podpisali porozumienie o współpracy programowej. interia.pl, 9 października 2013. [dostęp 2013-10-09].
  15. Polska Razem to nazwa nowej partii Jarosława Gowina. gazeta.pl, 7 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-07].
  16. Klub Parlamentarny Sprawiedliwa Polska. sejm.gov.pl. [dostęp 2014-08-23].
  17. Jarosław Kaczyński podpisał porozumienie ze Zbigniewem Ziobro i Jarosławem Gowinem. wp.pl, 19 lipca 2014. [dostęp 2014-08-23].
  18. Posiedzenie Rady Bezpieczeństwa Narodowego. prezydent.pl, 9 września 2014. [dostęp 2014-09-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]