Jarosław Kurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jarosław Kurski
Jarosław Kurski (2007)
Jarosław Kurski (2007)
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1963
Gdańsk
Zawód dziennikarz
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Wikicytaty Jarosław Kurski w Wikicytatach

Jarosław Kurski (ur. 18 lipca 1963 w Gdańsku) – polski dziennikarz i publicysta. Pierwszy zastępca redaktora naczelnego „Gazety Wyborczej”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu[1].

W czasach PRL działał w opozycji demokratycznej. Należał do Ruchu Młodej Polski. W 1983 został zatrzymany, był przez ponad dwa miesiące aresztowany pod zarzutem rzekomej napaści na milicjanta[2]. Publikował w czasopismach drugiego obiegu, m.in. w „Biuletynie Informacyjnym Solidarności”. Od 1988 był korespondentem hiszpańskiej agencji prasowej EFE, był związany z „Tygodnikiem Gdańskim[1].

Od października 1989 do lipca 1990 zajmował stanowisko rzecznika prasowego Lecha Wałęsy. Funkcję tę przestał pełnić w trakcie tzw. wojny na górze[1]. W 1991 opublikował krytyczną wobec Lecha Wałęsy książkę pod tytułem Wódz. Jej poszerzony przekład, zatytułowany Lech Wałęsa. Democrat or dictator?, został wydany w 1992 w Stanach Zjednoczonych.

W 1992 dołączył do zespołu redakcyjnego „Gazety Wyborczej”[2]. Został publicystą działu opinii i wydania weekendowego. W styczniu 2007 objął stanowisko zastępcy redaktora naczelnego[1], a w czerwcu tego samego roku powołano go na pierwszego zastępcę.

W latach 1994–1997 prowadził Rozmowy Jedynki w TVP, a w latach 2006–2007 poranne edycje w radiu Tok FM. Jest autorem kilku publikacji książkowych, m.in. biografii Jana Nowaka-Jeziorańskiego i Raymonda Arona.

W 2014, za wybitne zasługi w budowaniu niezależnej prasy w Polsce, za pielęgnowanie wartości, jakie legły u podstaw polskich przemian demokratycznych, za wkład w rozwój nowoczesnej publicystyki i przestrzeganie wysokich standardów w pracy dziennikarskiej, redakcyjnej i menadżerskiej, został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Witolda Kurskiego, pracownika naukowego (specjalizacja: budowa okrętów)[4] oraz Anny Kurskiej, prawniczki i senator (w latach 2001–2007). Starszy brat Jacka Kurskiego.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Nowak Jeziorański. Emisariusz wolności, Wyd. Bertelsmann Media, Warszawa 2005
  • Pokój z widokiem na historię. Biografia intelektualna Raymonda Arona, Sprawy Polityczne, Wołomin 2005
  • Wódz, Wyd. PoMost, Warszawa 1991
  • Wódz. Mój przyczynek do biografii, Wyd. Agora, Warszawa 2008

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Jarosław Kurski. wyborcza.pl, 25 stycznia 2007. [dostęp 17 maja 2011].
  2. 2,0 2,1 Cezary Łazarewicz: Kurs na Kurskiego. polityka.pl, 25 maja 2007. [dostęp 17 maja 2011].
  3. 59 odznaczonych za zasługi dla wolności. prezydent.pl, 5 czerwca 2014. [dostęp 5 czerwca 2014].
  4. Marcin Fabjański. Inni bracia K.. „Przekrój”. 41/2005. [dostęp 17 maja 2014].