Jarzębinogrusza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jarzębinogrusza
× Sorbopyrus auricularis
× Sorbopyrus auricularis
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj jarzębinogrusza
Nazwa systematyczna
×Sorbopyrus auricularis (Knoop.)Schneid.
Ill. Handb. Laubholzk. 1: fig. 365a-l. 1906
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Jarzębinogrusza (inaczej jarzębogrusza, ×Sorbopyrus auricularis) – mieszaniec międzyrodzajowy drzew z rodziny różowatych. Jarzębinogrusza jest prawdopodobnie spontanicznym mieszańcem gruszy pospolitej i jarzębu mącznego znalezionym przed 1610 rokiem i od tego czasu rozmnażanym wegetatywnie[2].

Synonimy[edytuj | edytuj kod]

Jarzębinogrusza opisywana była przez botaników pod różnymi nazwami łacińskimi i ma wiele synonimów[3]: Azarolus pollvilleriana Borkh., Lazarolus pollveria Medik., Pyrus bollwylleriana DC., Pyrus irregularis Münchh., Pyrus malifolia Spach, Pyrus pollveria L., Pyrus pollvilla C. C. Gmel., Pyrus pollwilleriana J. Bauhin ex Decne., Pyrus tomentosa Moench, ×Sorbopyrus auricularis var. bulbiformis (Tat.) C. K. Schneid., ×Sorbopyrus malifolia (Spach) C. K. Schneid. ex Bean

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo pokrojem przypomina gruszę.
Liście
Pojedyncze.
Kwiaty
Kwiaty białe, zebrane w baldachogrona. Kwitnienie rozpoczyna się w połowie maja.
Owoce
Owoce przypominają małe, spłaszczone owoce gruszy, około 2-3 cm średnicy (owoce odmiany 'Bulbiformis' osiągają 5 cm średnicy). Szypułki owoców długie. Skórka gruba, pokryta rumieńcem. Miąższ żółtawy, soczysty i słodki, smaczny. Owoce dojrzewają na przełomie września i października. Dojrzałe owoce są uszkadzane przez osy.

Wymagania[edytuj | edytuj kod]

Wymagania glebowe są zależne od rodzaju zastosowanej podkładki. Jednakże w większości gatunek preferuje gleby lekkie, próchniczne. Gatunek wytrzymały na mróz.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Owoce jarzębinogruszy nadają się do sporządzania kompotów, marynat w occie, ale również innych przetworów. Do upraw w przydomowych ogrodach najlepiej stosować podkładkę pigwy, co ogranicza nadmierny rozrost drzewa (szczepiona na gruszy wyrasta w bardzo wysokie drzewo).

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Gatunek znaleziony po raz pierwszy przez botanika Bauhina w XVI wieku w ogrodach barona Polvillera w Alzacji. Wszystkie obecnie hodowane osobniki są jego klonami.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-23].
  2. J. D. Postman: X Sorbopyrus auricularis (Knoop) Schneider An unusual pear relative (ang.). GRIN Taxonomy for Plants. [dostęp 2009-11-15].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-28].