Jaskinia Mroźna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jaskinia Mroźna
Wnętrze Jaskini Mroźnej
Wnętrze Jaskini Mroźnej
Państwo  Polska
Położenie Tatry Zachodnie
Dolina Kościeliska
Organy
Długość 773[1] m
Głębokość 4 m
Deniwelacja 41,6 m (−5,5; +36,1)[1]
Wysokość otworów 1100, 1112 m n.p.m.
Data odkrycia 1934
Odkrywca Stefan Zwoliński, Tadeusz Zahorski
Kod D-8.7
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Jaskinia Mroźna
Jaskinia Mroźna
Ziemia 49°14′27″N 19°52′03″E/49,240833 19,867500Na mapach: 49°14′27″N 19°52′03″E/49,240833 19,867500
Szlak prowadzący do Jaskini Mroźnej
Strop Jaskini Mroźnej

Jaskinia Mroźnajaskinia we wschodnim zboczu Doliny Kościeliskiej w Tatrach, w masywie Organów, 120 m ponad dnem doliny. Wejście do jaskini znajduje się na wysokości 1100 m n.p.m., a otwór wyjściowy na wysokości 1112 m n.p.m. Całkowita długość jaskini wynosi 773 m.

Opis jaskini[edytuj | edytuj kod]

Swoją nazwę zawdzięcza panującej wewnątrz stałej, niskiej temperaturze (6 stopni w skali Celsjusza), powiewom zimnego powietrza, a także białym naciekom na ścianach do złudzenia przypominających szron. Jej szata naciekowa – choć uboga – jest najbogatsza wśród udostępnionych do masowego zwiedzania jaskiń Tatr Polskich. Jaskinia ta jest praktycznie pojedynczym korytarzem i w skali Tatr należy do jaskiń małych. Jest to typowa jaskinia o rozwinięciu poziomym powstała na skutek przepływu wód podziemnych Kościeliskiego Potoku.

Początkowe 8 m to sztuczny korytarz, ale zaraz potem trasa biegnie obok Cmentarzyska Nacieków, a następnie Zwaliska, po czym Białym Chodnikiem doprowadza do Wielkiej Komory długiej na 27 m, wysokiej na 10 m. Dopiero tutaj zaczynają się prawdziwe atrakcje w postaci rzeźby krasowej.

Warto uwagę zwrócić na Zasłonę – brązową polewę na lewej ścianie zaraz za komorą. Reliktem przeszłości jest Sabałowe Jeziorko powstałe w czasach, gdy dno doliny znajdowało się mniej więcej na tym poziomie.

Najładniejszą szatę naciekową można zobaczyć w sąsiedniej salce, która kończy Ogródek ze stalagmitami. Wyjście to Komora Wstępna, gdyż od tego miejsca zaczęto eksplorację jaskini.

Historia poznania[edytuj | edytuj kod]

Jaskinia została odkryta przez Stefana Zwolińskiego i Tadeusza Zahorskiego w 1934 r. Pierwotnie znano jedynie niewielki odcinek liczący nieco ponad 60 metrów, dopiero po wojnie odkryto główny korytarz. Na początku lat 50. przystosowano ją do ruchu turystycznego i udostępniono zwiedzającym 12 lipca 1953 r. W pierwotnym stanie miała wąskie przejścia i była w znacznej części zamulona. Do 1956 zwiedzanie jaskini odbywało się przy świetle lamp karbidowych, świec i latarek. Po 3-letnim remoncie jaskinię otwarto ponownie już oświetloną elektrycznie.

29 października 2000 r. Jakub Nowak odkrył boczny korytarz jaskini, odgałęziający się w kierunku Jaskini Zimnej. Dzięki temu odkryciu długość Jaskini Mroźnej wzrosła o 60 metrów.

Między listopadem 2013 a marcem 2014 r. na zlecenie TPN wykonano ponowne pomiary jaskiń udostępnionych turystom, w tym Jaskini Mroźnej. Jej długość wzrosła z 560 do 773 m, a deniwelacja zmalała z 44,5 do 41,6 m[1].

Udostępnianie[edytuj | edytuj kod]

Jaskinia jest udostępniona turystycznie od początku maja do końca października. Od 1959 roku oświetlana elektrycznie za pomocą agregatu spalinowego jako jedyna z polskich jaskiń tatrzańskich. Także jako jedyna wymaga zakupu biletu wstępu (obecnie bilet normalny kosztuje 4 zł). Zwiedzanie trwa od 20 do 40 minut i rozpoczyna się od otworu północnego położonego 120 metrów nad dnem Doliny Kościeliskiej.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czarny – czarny szlak turystyczny zaczynający się tuż powyżej polany Stare Kościeliska, przy drewnianym mostku. Zaraz za mostkiem Lodowe Źródło. Prowadząca wzdłuż Żlebu pod Wysranki trasa jest jednokierunkowa, po zwiedzeniu jaskini schodzi się innym zejściem, na wprost tzw. Sowy. Dojście do jaskini – 20–30 min, zwiedzanie jaskini – 20–40 min, zejście 10–15 min.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Filip Filar: Powtórne pomiary jaskiń udostępnionych turystycznie w TPN. Speleoklub Tatrzański, 2014-07-01. [dostęp 2014-08-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Christian Parma, Najpiękniejsze jaskinie, Wydawnictwo Voyager, Warszawa 1992. ISBN 83-85496-01-7
  2. Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego – Jaskinie Tatr. [dostęp 13.05.2008].
  3. Oficjalna Polska Strona Taternictwa Jaskiniowego przy KTJ PZA – opis jaskini, zdjęcia, plan. [dostęp 13.05.2008].