Jaume Cabré

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jaume Cabré i Fabré (ur. w 1947 roku, w Barcelonie, Hiszpania) – kataloński pisarz, filolog i scenarzysta.

Jaume Cabré

Ukończył filologię katalońską na Uniwersytecie Barcelońskim, obecnie jest wykładowcą i nauczycielem na uniwersytecie w Lleidzie oraz członkiem sekcji filologicznej w Institut d'Estudis Catalans. Przez wiele lat łączył nauczanie z pracą literacką. Pracował także jako scenarzysta seriali oraz filmów. Wraz z Joaquimem Marią Puyalem stworzył i napisał jeden z pierwszych seriali katalońskich pt. La Granja (1989-1992), a następnie pracowali nad takimi tytułami jak Estació d'Enllaç (1994-1998), Crims (2000), oraz filmami La dama blanca (1993) i Ninnes russes (2003). [1]

Praca literacka[edytuj | edytuj kod]

Debiutem literackim Cabré było opowiadanie Faules de mal desar z 1974 roku. W jego pierwszej książce zatytułowanej Galceran l'heroi de la guerra negra z 1978 roku poruszył zagadnienie władzy oraz kondycji psychicznej człowieka. Jej akcja toczy się podczas wojen karlickich z połowy XIX wieku. W El mirall i l'ombra z 1980 roku pojawił się po raz pierwszy tematy muzyki oraz wartości dzieła artystycznego, które później wiele razy powtarzały się w twórczości pisarza. W tym samym roku wydał też książkę dla dzieci pt. La historia que en Roc Pons no coneixia. W latach 1984-1985 pojawiły się trzy tytuły, które następnie weszły w skład Cicle de Feixes, nad którym pracował przez kilka lat. La teranyina z 1984 roku to opowieść dziejąca się podczas Tragicznego Tygodnia i opisująca zdarzenia podczas tego wydarzenia w fikcyjnym mieście Feixes, wzorowanym na katalońskiej miejscowości Terrassa. Walka o władzę polityczną i ekonomiczną ukazana jest z perspektywy kilku członków rodziny Rigau oraz innych postaci z tej książki. Publikacja Fra Junoy o l'agonia dels sons z tego samego roku, jest kontynuacją poprzedniego dzieła Cabré i podobnie jak we większości książek autora pojawił się motyw muzyki. Rok później, w książce Luvowski o la desraó pisarz zakończył wątki postaci zawartych w dwóch poprzednich tytułach. W 1984 roku opublikował powieść dla dzieci L'home de Sau.

W 1991 roku została wydana Senyoria, książka dotycząca korupcji sądowej wynikającej z władzy absolutnej w czasach XVIII wiecznej Barcelony. L'ombra de l'eunuc z 1996 roku porusza temat ostatnich lat Państwa Hiszpańskiego oraz transformacji w Hiszpanii. Struktura książki bazuje na kompozycji Albana Berga Koncert na skrzypce i na orkiestrę. Viatge d'hivern z 2000 roku zawiera 14 różnych historii z całej Europy, które jednak są powiązane między sobą. W następnym roku jego sztukę Pluja seca wystawiono w Teatrze Narodowym w Katalonii. Les veus del Pamano, książka wydana w 2004 roku przedstawia historię małej wsi w Pallars Sobira od lat 40. XX wieku do czasów współczesnych. Jej głównymi tematami są niezdolność do wybaczenia, pamięć o historii i lęk przed zapomnieniem. W latach 1999-2005 pisarz opublikował dwa eseje dotyczące między innymi czytania i pisania literatury.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Galceran, l’heroi de la guerra negra (Ed. Proa, Barcelona).
  • Carn d’olla. (Ed. Moll. Majorca, 1978). Ed. Proa, B 1999).
  • El mirall i l’ombra (Ed. Laia. Barcelona, 1980).
  • La teranyina (Edicions Proa, Barcelona, 1984).
  • Fra Junoy o l’agonia dels sons (Ed. 62, B. 1984) Ed. Proa, B. 1998.
  • Senyoria (1991) (Editorial Proa, Barcelona).
  • El llibre de Feixes (La trilogia de Feixes) (Ed. Proa. Barcelona, 1996).
  • L’ombra de l’eunuc (Ed. Proa. Barcelona, 1996).
  • Les veus del Pamano (polski tytuł Głosy Pamano) (Ed. Proa. Barcelona, 2004).
  • Jo confesso (polski tytuł Wyznaję) (Ed. Proa. Barcelona, 2011).

Eseje[edytuj | edytuj kod]

  • El sentit de la ficció (Ed. Proa. Barcelona, 1999).
  • La materia de l’esperit (Ed. Proa. Barcelona 2005).

Sztuki teatralne[edytuj | edytuj kod]

  • Pluja seca (Ed. Proa-TNC. Barcelona, gener de 2001).

Książki dla dzieci[edytuj | edytuj kod]

  • La historia que en Roc Pons no coneixia (Ed. La Galera. B. 1980).
  • L’any del blauet (Ed. Barcanova, Barcelona 1981).
  • L’home de Sau (Ed. La Galera, Barcelona, 1985).

Scenariusze[edytuj | edytuj kod]

  • La dama blanca (film) (1987).
  • La teranyina (słuchowisko) (1988).
  • Fins que la mort ens separi (słuchowisko) (1989).
  • La granja (serial) (1989–1992).
  • La teranyina (film) (1990).
  • Havanera (film) (1993).
  • Estació d’enllaç (serial) (1994–1998).
  • Crims (serial) (2000).
  • Nines russes (film) (2003).
  • Sara (film) (2003).

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Fastenrath, 1980. Carn d'olla
  • Recull, 1980. Tarda lliure
  • Serra d'Or Critics, 1981. La historia que en Roc Pons no coneixia
  • Sant Jordi, 1983. La teranyina
  • Prudenci Bertrana, 1983. Fra Junoy o l'agonia dels sons
  • Serra d'Or Critics, 1985. Fra Junoy o l'agonia dels sons
  • Crexells, 1991.
  • Readers of “El Temps”. Senyoria
  • Prudenci Bertrana, 1992. Senyoria
  • Krajowa Nagroda w dziedzinie literatury, 1992. La granja
  • Miasto Barcelona, 1997. L'ombra de l'eunuc
  • Serra d'Or Critics, 1997 .L'ombra de l'eunuc
  • Lletra d'Or, 1997. L'ombra de l'eunuc
  • Fundació Enciclopedia Catalana, 1999 Viatge d’hivern
  • Crítica Serra d’Or, 2001 Viatge d’hivern
  • Prix Méditerranée 2004. (za najlepszą książkę zagraniczną) Sa Seigneurie
  • Premi d'Honor de les Lletres Catalanes, 2010

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Biografia Jaume Cabré (ang.). www.escriptors.cat. [dostęp 2013-07-29].