Javier Clemente

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Javier Clemente
Javier Clemente.jpg
Data i miejsce
urodzenia
12 marca 1950
Barakaldo, Vizcaya, Hiszpania
Pozycja napastnik
Informacje klubowe
Obecny klub brak
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1968–1971 Athletic Bilbao 47 (6)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1975–1976
1976–1978
1978–1980
1980–1981
1981–1986
1986–1989
1989–1990
1990–1991
1991–1992
1992–1998
1998–1999
1999–2000
2000–2001
2001–2002
2002–2003
2005–2006
2006–2007
2008
2010
2010–2011
2012
Arenas Getxo
Baskonia Basauri
Athletic Bilbao, drużyna juniorów
Athletic Bilbao, asystent
Athletic Bilbao
Espanyol Barcelona
Atlético Madryt
Athletic Bilbao
Espanyol Barcelona
 Hiszpania
Betis Sewilla
Real Sociedad San Sebastián
Olympique Marsylia
Tenerife
Espanyol Barcelona
Athletic Bilbao
 Serbia
Real Murcia
Real Valladolid
 Kamerun
Sporting Gijón

Javier Clemente Lázaro (ur. 12 marca 1950 w Barakaldo) – były hiszpański piłkarz a obecnie trener piłkarski narodowości baskijskiej.

Największe sukcesy szkoleniowe osiągał w latach 80., kiedy zdobył dwukrotnie mistrzostwo Hiszpanii z Athletic Bilbao i doprowadził Espanyol Barcelona do finału Pucharu UEFA. W latach 1992–1998 był selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii, którą prowadził w 62 meczach, notując 36 zwycięstw, 20 remisów i 6 porażek. Dotarł z nią do ćwierćfinału mistrzostw świata i Europy.

Od czasu rozstania z kadrą nie potrafi nawiązać do sukcesów z lat 80.; z wielu klubów, w których był zatrudniany, zwalniany był już w trakcie sezonu, a cztery z nich (CD Tenerife, Real Murcia, Real Valladolid i Sporting Gijón) spadały do Segunda División. Niepowodzeniem zakończyły się kolejne w jego karierze prace w charakterze selekcjonera – z reprezentacją Serbii przegrał eliminacje do Euro 2008, a z reprezentacją Kamerunu nie zdołał awansować do Pucharu Narodów Afryki 2012[1].

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

W ciągu pięciu lat gry w Athleticu Bilbao wystąpił w 47 ligowych meczach, w których strzelił pięć goli. Z zespołem ze stolicy Krainy Basków zdobył w 1973 Puchar Króla. Kilka tygodni później, w wieku 23 lat, z powodu przewlekłej kontuzji musiał zakończyć piłkarską karierę.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Przygodę szkoleniową zaczynał w małych baskijskich klubach. W 1978 trafił do Athleticu, w którym przeszedł wszystkie szczeble trenerskiego wtajemniczenia, aby w trzy lata później objąć stanowisko pierwszego trenera.

W 1983 po prawie trzydziestoletniej przerwie odzyskał dla Bilbao tytuł mistrza kraju. Wynik ten powtórzył rok później, dokładając Puchar Hiszpanii. Młoda drużyna z Urquiagą, De Andrésem, Urtubim, Argotem i bramkarzem Zubizarretą, wspierania doświadczonymi Danim i Andonim Goikoetxeą w kolejnych sezonach zajęła trzecie i czwarte miejsce w lidze. Znana była z ofensywnego i agresywnego stylu gry.

W 1986 Clemente przeniósł się do Espanyolu Barcelona. W sezonie 1987–1988 dotarł z nim do finału Pucharu UEFA, w którym Espanyol uległ w dwumeczu (3:0 i 0:3, karne 2:3) Bayerowi Leverkusen z Polakiem Andrzejem Buncolem w składzie.

Na początku lat 90. baskijski szkoleniowiec doprowadził do wicemistrzostwa kraju Atlético Madryt oraz ponownie, tym razem znacznie krócej i bez większych sukcesów, pracował w Athleticu i Espanyolu. W 1992 przejął od Vicentego Miery stery reprezentacji Hiszpanii.

Wystąpił z nią na trzech międzynarodowych turniejach – na Mundialu 1994 i Euro 1996 Hiszpanie odpadali w ćwierćfinale, a z Mundialem 1998, mimo iż byli wówczas jednymi z głównych faworytów do zdobycia Pucharu Świata, żegnali się już po rundzie grupowej. Clemente został zdymisjonowany na początku eliminacji do Euro 2000 po porażce z Cyprem. Szczególnie w ostatnim okresie swojej pracy z reprezentacją był wielokrotnie krytykowany, przede wszystkim za politykę personalną. Zarzucano mu zbytnie przywiązanie do niektórych piłkarzy, którym ufał bez względu na aktualną formę i pozycję w klubie (Santiago Cañizares był regularnie powoływany do kadry, choć w Realu Madryt był zaledwie rezerwowym). Podnoszono też zarzut faworyzowania w reprezentacji Hiszpanii rodaków selekcjonera (Zubizarreta, Rafael Alkorta, Julen Guerrero, Julio Salinas czy Ismael Urzaiz).

Po zakończeniu sześcioletniej pracy z kadrą pracował w Betisie Sewilla, Realu Sociedad, Tenerifie, Olympique Marsylia i po raz trzeci w Espanyolu, ale z każdego z tych klubów był zwalniany w trakcie sezonu. W 2002 zanotował największą porażkę w swojej trenerskiej karierze – spadek do Segunda División z Tenerife Santa Cruz.

W 2005 zastąpił José Luisa Mendilibara na stanowisku trenera Athleticu Bilbao. Został zdymisjonowany na początku lipca 2006, po tym jak skrytykował plany transferowe władz klubu.

Po Mundialu 2006 został selekcjonerem reprezentacji Serbii. Półtora roku później, kiedy przegrał eliminacje do Euro 2008, otrzymał wymówienie. Niedługo potem przyjął propozycję prowadzenia kadry Iranu. Ostatecznie jednak nie doszedł do porozumienia z tamtejszą federacją, ponieważ nie chciał przeprowadzić się do Iranu[2].

Powrócił do ligi hiszpańskiej; pracował w trzech klubach (Real Murcia, Real Valladolid i Sporting Gijón), których nie zdołał utrzymać w ekstraklasie.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy