Jaz Coleman
| Jaz Coleman | |
 Jaz Coleman w czasie tournée z Killing Joke w Australii (2005) |
|
| Imię i nazwisko | Jeremy Coleman |
| Data i miejsce urodzenia | 26 lutego 1960 Cheltenham, hrabstwo Gloucestershire |
| Pochodzenie | angielskie |
| Instrument | multiinstrumentalista |
| Gatunek | punk, industrial, muzyka poważna, folk |
| Zawód | piosenkarz, kompozytor, muzyk |
| Zespół | |
| Killing Joke | |
Jaz Coleman, właśc. Jeremy Coleman (ur. 26 lutego 1960 w Cheltenham) – muzyk, kompozytor, piosenkarz, autor piosenek i producent. Lider post-punkowo-metalowo-industrialnego zespołu Killing Joke.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Coleman urodził się w Cheltenham w Anglii. Jego ojciec był Anglikiem a matka jest Hinduską, oboje byli nauczycielami. W wieku sześciu lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach i na pianinie. Występował także w kilku chórach kościelnych w Anglii. W 1982 roku rozpoczął studia muzyczne w Anglii, studiował kompozycję, po pięciu latach kontynuował naukę w Mińsku i w Lipsku. W 1989 rozpoczął studia z zakresu muzyki arabskiej w Konserwatorium Kairskim. Jak twierdzi, studiował także bankowość w Szwajcarii. Był dwukrotnie żonaty, ma dzieci.
27 września 2010, Jaz Coleman został uroczyście odznaczony francuskim Orderem Sztuki i Literatury (Ordre des Arts et des Lettres) w randze Kawalera, w uznaniu za jego wkład w muzykę współczesną[1].
[edytuj] Killing Joke
W 1979 roku założył razem z perkusistą Paulem Fergusonem zespół Killing Joke. Zwerbowali do zespołu także gitarzystę Geordiego Walkera i basistę Martina Glovera (alias Youth). Pierwszy singel nagrali w październiku 1979 roku, a cały album ukazał się w 1980. Coleman został wokalistą i klawiszowcem zespołu. Grupa szybko stała się pionierem ciężkiego post-punkowego grania, które zainspirowało późniejszy industrial i metal. Na wizerunek grupy nałożyły się kontrowersyjne poglądy społeczne i polityczne Colemana, oraz jego zainteresowanie okultyzmem.
[edytuj] Kariera solowa
Coleman studiował i grał muzykę z różnych obszarów kulturowych. Jego pasją jest m.in. kultura ludowa Czech i kultura maoryska. Jeden z jego projektów związanych z Maorysami to Druga Symfonia na głos maoryski i orkiestrę (ang. Second Symphony for Māori Voice and Orchestra). Był zamieszany w dodanie jednego wersu w języku maoryskim do hymnu Nowej Zelandii, zaśpiewanego przez sopranistkę i aktywistkę (pół Europejkę, pół Maoryskę) Hinewehi Mohi w czasie meczu na Pucharu Świata w rugby w 1999 roku.
Wspólnie z Anne Dudley współtworzył muzykę do albumu składającego się z instrumentalnych aranżacji muzyki bliskowschodniej: Songs From the Victorious City (Piosenki ze zwycięskiego miasta, 1990). Album zadedykowano Kairowi. Współpracował z grupą The Mission przy albumie Masque (1991). Od 1995 roku realizuje albumy z symfoniczną muzyką rockową. Us and Them: Symphonic Pink Floyd (1995) , Kashmir: Symphonic Led Zeppelin (1997) i Who's Serious: The Symphonic Music of The Who (1998) były napisane i wyprodukowane przez Colemana razem z Peterem Scholesem, który dyrygował orkiestrą Filharmonii Londyńskiej. Coleman również, wraz z, wspomnianą wyżej, Hinewehi Mohi, utworzył projekt Oceania, który zaowocował dwoma albumami: Oceania (1999) i Oceania II (2002). Wspólnie z czeską grupą Čechomor nagrał album Proměny (2001) zadedykowany Czechom. Wspólnie z Nigelem Kennedym zajął się aranżacją piosenek zespołu The Doors – w nagraniach uczestniczyła także Praska Orkiestra Symfoniczna a album wydano pod tytułem Riders on the Storm: The Doors Concerto w 2000 roku. Coleman zajął się produkcją muzyczną albumu East Meets East (2003) Nigela Kennedy'ego i grupy Kroke. Pracował także z Nowozelandzką Orkiestrą Symfoniczną, z którą nagrał swoją Symfonię Nr 1 Idavoll, z Filharmonią w Auckland i jako kompozytor-rezydent z Praską Orkiestrą Symfoniczną. Pracował także przy albumach: Halim (1997) Natachy Atlas oraz Harem (2003) Sary Brightman.
Wraz z Laurence'em Gardnerem, jest autorem oratorium Bloodline of the Holy Grail[2][3]. Muzykę skomponował Coleman, natomiast Gardner napisał libretto[3][2]. Dzieło to przedstawiało wesele w Kanie po ślubie Jezusa i Marii Magdaleny[3]. Światowa premiera miała miejsce w Vilar Floral Hall w Royal Opera House, Covent Garden, 9 grudnia 2001 roku[2].
Contemporary Youth Orchestra wykonała na koncercie 8 czerwca 2001 utwory z Riders on the Storm: The Doors Concerto, a 9 czerwca 2002 i 8 czerwca 2007 roku utwory z Kashmir: Symphonic Led Zeppelin[4].
[edytuj] Film
W 2002 roku Coleman, razem z Jaromírem Nohavicą i czeską grupą folkową Čechomor zagrał w wielokrotnie nagradzanym filmie Petra Zelenki Rok diabła (cz. Rok ďábla). Jaz jest także współreżyserem (fabularyzowanego) dokumentu o nim samym i grupie Killing Joke, zatytułowanego The Death And Resurrection Show (Przedstawienie Śmierci i Zmartwychwstania), którego premiera DVD planowana jest na czerwiec 2009 roku. Powstanie filmu zostało zainspirowane Rokiem diabła, a tytuł zapożyczony jest od tytułu piosenki otwierającej album Killing Joke (2003).
[edytuj] Dyskografia
- Songs From the Victorious City – 1990, wspólnie z Anne Dudley
- Symphonic Music of the Rolling Stones – 1994, wspólnie z dwoma innymi aranżerami, na albumie pojawili się m.in. Michael Hutchence i Marianne Faithfull
- Us and Them: Symphonic Pink Floyd – 1995
- Pacifica – Ambient Sketches – 1996, wraz z New Zealand String Quartet
- Fanfare for the Millennium (Symphony No. 1 "Idavoll") – 1996
- Kashmir: Symphonic Led Zeppelin – 1997
- Who's Serious: The Symphonic Music of The Who – 1998
- Oceania – projekt utworzony wraz z Hinewehi Mohi:
- Oceania (1999)
- Oceania II (2002)
- Riders on the Storm: The Doors Concerto – 2000, wspólnie z Nigelem Kennedym
- Proměny (Transformations) – 2001, wspólnie z grupą Čechomor
[edytuj] Nieprawdziwe informacje
Jaz Coleman słynie z opowiadania prasie naciąganych bądź całkowicie zmyślonych historii na temat jego osoby oraz zespołu Killing Joke.
W wywiadzie udzielonym magazynowi Word Magazine (numer październik 2008) Coleman przyznał, że nieprawdą jest, iż w październiku 2006 roku został on kompozytorem-rezydentem w Unii Europejskiej. Nie istnieje nawet takie stanowisko.
Przypisy
- ↑ Jaz Coleman Knighted + Killing Joke Ticket Discount (ang.). metalhammer.co.uk, 2010-09-28. [dostęp 2010-11-04].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Bloodline Of The Holy Grail At The Royal Opera House (ang.). The Official Home Page Of Laurence Gardner. [dostęp 2010-08-18].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Rozmawiał Piotr Stelmach. Killing Joke: Wyspa skarbów. „Muza: magazyn muzyczny”. Sierpień 2003 (numer 4). S. 36. ISSN 1730-6639 (pol.).
- ↑ Contemporary Youth Orchestra Repertoire (ang.). [dostęp 2010-08-18].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Strona oficjalna zespołu Killing Joke (ang.)
- Prague-tv Wywiad z Jazem Colemanem (ang.)
- Back in the Raw (ang.) – wywiad z Jazem Colemanem, Rockdetector.com, 3 lipca 2006 (strona zarchiwizowana w Internet Archive)
