Jean-Baptiste Dumonceau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jean-Baptiste Dumonceau

Jean-Baptiste Dumonceau, hrabia de Bergendal (ur. 7 listopada 1760 w Brukselli, zm. 29 grudnia 1821 w Brukselii), marszałek Holandii, generał dywizji. W powstaniu niderlandzkim przeciwko Austrii był przywódca powstańców. W 1787 uciekł do Francji, później powrócił do Holandii w 1794 wraz z generałem Jeanem Charlesem Pichegru. W roku 1795 został mianowany generałem rzeczypospolitej Batowskiej, a w 1807 został marszałkiem Holandii. W 1809 podbił Anglików pod Waleheren, za co otrzymał godność hrabiego Berendal. 11 listopada 1810 roku został generałem dywizji. 26 sierpnia 1813 roku odniósł zwycięstwo nad Rosjanami na wzgórzach Pirny. Przy poddaniu Drezna został wzięty do niewoli. W 1814 udał się do Francji, gdzie król Ludwik XVIII zatwierdził otrzymane godności i urzędy. Po drugiej restauracji Burbonów powrócił do kraju i był deputowanym z prowincji Brabantu.

Pierwszą żoną generała była Anna-Maria Collinet, z którą ożenił się 5 maja 1782 w Brukselii. Zmarła 15 czerwca 1795, po 13 latach małżeństwa. Drugą żonę Agnes Wilhelminę Cremers poślubił w Groningen 26 maja 1796. Jego syn Jean-François Dumonceau (1790–1884), był generałem. Wnuk: Charles-Henri-Félix Dumonceau (1827–1918) i prawnuk: Charles-Joseph-Henri-Félix Dumonceau (1859–1952), także byli generałami, którzy zapisali się w historii Belgii. Potomkowie Jeana Baptista Dumonceau należeli do długowiecznej rodziny, żyli powyżej 90 lat

Bibiliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Encyklopedia powszechna Orgelbranda z ilustracjami" (1898-1904), tom 4, str. 551