Jean-Baptiste de Villèle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jean-Baptiste-Guillaume-Joseph de Villèle
Joseph de Villèle
Data urodzenia 14 kwietnia 1773
Data śmierci 13 marca 1854
Królestwo Francji (987-1791)Premier Królestwa Francji
Okres urzędowania od 14 grudnia 1821
do 4 stycznia 1828
Poprzednik Armand-Emmanuel du Plessis, książę Richelieu
Następca Jean-Baptiste de Martignac
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Jean-Baptiste-Guillaume-Joseph de Villèle (ur. 14 kwietnia 1773 - zm. 13 marca 1854), francuski polityk i arystokrata, premier Królestwa Francji od 1821 do 1828.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Podczas panowania Ludwika XVIII[edytuj | edytuj kod]

W następstwie zamachu na księcia de Berry w lutym 1820 Villèle został przewodniczącym Izby (czerwiec 1820), następnie wszedł do rządu księcia de Richelieu jako minister bez teki (grudzień 1820), jednak podał się do dymisji w lipcu 1821 w proteście wobec zbyt liberalnej, jego zdaniem, polityki rządu. Po upadku Richelieu Ludwik XVIII mianował Villèle'a najpierw ministrem finansów (grudzień 1821), a następnie premierem (wrzesień 1822). Jego dojście do władzy oznaczało triumf stronnictwa ultrakonserwatywnego, popieranego przez hrabiego d'Artois, późniejszego Karola X. Stronnictwo to i Villèle jako premier było wspierane przez Rycerzy Wiary i Kongregację. Do najważniejszych posunięć Villèle'a należy w tym okresie przywrócenie cenzury prewencyjnej.

Podczas panowania Karola X[edytuj | edytuj kod]

Za panowania znanego z ultrakonserwatywnych przekonań Karola X rząd Villèle'a wprowadził szereg konserwatywnych w wydźwięku kroków m.in. ustawę o świętokradztwie z 1825 (stanowiła, iż profanacja będzie karana śmiercią) oraz rozwiązanie mieszczańskiej, liberalnej Gwardii Narodowej (29 kwietnia 1827). Dymisja Villèle'a była spowodowana jego rosnącą niepopularnością, krytyką opozycji prawicowej z otoczenia króla oraz przegranymi przez ultrasów wyborami 17 i 24 listopada 1827, w wyniku których w Izbie Deputowanych zasiadało około 170-180 liberałów (m.in. Jacques Laffitte, Casimir Périer, Benjamin Constant), 75 prawicowców krytykujących politykę Villèle'a oraz jedynie 175 deputowanych popierających politykę rządu. Po dość długim okresie wahania Karol X przyjął ostatecznie 3 stycznia 1828 dymisję gabinetu, która została złożona 5 grudnia 1827.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]